با ما همراه باشید

زیرنویس اختصاصی از آرت‌تاکس: آیا جادوی فیلمی مانند بلید رانر تنها به قصه و کارگردانی ختم می‌شود؟ این ویدیو با بررسی یک سکانس نقش تدوین در سینما را بررسی می‌کند

 

تدوین در سینما: خودتان را در گذشته ببینید

شما برای دیدن یک داستان دنباله‌دار فیلم نمی‌بینید. کار تدوینگر مگر چیزی جز به هم پیوند زدن داستان است؟ چه‌طور می‌توانند کاری کنند که نسخه‌های تدوین شده در مخاطبان‌شان آن واکنش احساسی را ایجاد کنند؟

ریتم در تدوین مساوی است با زمان، انرژی و حرکت که توسط زمان‌بندی کردن، سرعت رخ دادن وقایع و تعیین فاز حرکت داستان شکل می‌گیرد تا بتوان چرخه‌های تنش و آزادسازی را خلق کرد.

بعضی از هم‌کاران فوق‌العاده‌ی من در هلند مقاله‌ای نوشتند با عنوان «خودتان را در گذشته ببینید» که در آن می‌گویند بیننده می‌تواند مفاهیم داستان را از شکل سینمایی استنتاج کند چون تجسم دانش فیلم‌سازان برای ارائه‌ی این مفاهیم به شکل هنری هستند. چیزی که می‌خواهند بگویند این است که شکل‌گیری معنی در دانش شما گتجانده شده؛ چیزهایی که به عنوان یک موجود زنده می‌دانید، موجودی که در این دنیا تعامل دارد وقتی اجرای بازیگران روی صفحه‌ی نمایش را می‌بینیم می‌توانیم با حرکات‌شان ارتباط برقرار کنیم چون می‌دانیم آن حرکت در بدن ما چه احساسی دارد. اما کار تدوینگر این است که چشم ما را به سمتی که حرکات بیشترین مفهوم را دارند، بکشاند

این یکی از چیزهایی است که تدوین پیوسته برای آن طراحی شده. در مقاله‌ای با نام نظریه‌ی توجه بر پیوستگی سینمایی تیم جی اسمیت آزمایشی برای دنبال کردن حرکات چشم ترتیب داد و بعد نموداری گرمایی تدارک دید که نشان بدهد چشم بیننده به کدام سو است.

تیم از این تحقیقات،  متوجه شد آن احساس درستی که در تدوین پیوسته ایجاد می‌شود، انتقال روان توجه در هر برش است.

در کنار تماشای «جادوی تدوین در سینما | چرا نمی‌توانیم از بعضی فیلم‌ها چشم برداریم؟» ببینید:

تحلیل فیلم بلیدرانر ۲۰۴۹ | تکامل انسانیت

بررسی تدوین در فیلم بلید رانر

هر چند می‌پذیرم برش‌های روان در ساخت فیلم مفید هستند اما تدوینگر ممکن است برش روان را برای مسأله‌ای مهم‌تر قربانی کند. تیم اسمیت به این صحنه نگاه می‌کند و می‌گوید اتفاقی عجیب در حال رخ دادن است. یک برش به آن شکلی که در نظریه مطرح کرده بودم جواب نمی‌دهد. بنا بر هر دلیلی، جغد بالای سر دکارد را می‌بیند و باعث می‌شود گستره‌ی دید شما از سر دکارد بگذرد و بعد دوباره آن را بازمی‌گردانید. بحث ما در مورد میلی‌ثانیه است و نمی‌توان از دید خودآگاه به آن نگاه کرد. اگر به باقی پلان‌های این صحنه نگاه کنید، چشمان شما مستقیمن چشمان شخصیت مقابل‌تان را دنبال می‌کند. یک برش می‌تواند چیزی بیش‌تر از نشان دادن پیوستگی فیلم باشد و اگر بتواند در صورتی که به هنر آن از زاویه‌ی دید دیگری نگاه شود ، این اتفاق رخ می‌دهد. این عدم هماهنگی بین چشمان خیره‌ی دو شخصیت، جغد و دکارد، تصادفی نیست. شاید این کار برای نشان دادن اتفاقی باشد که ثبات صحنه را مختل می‌کند

این برش، قانون تغییر روان توجه را نقض می‌کند اما به سه دلیل احساس خوشایندی دارد: اول مفهومی در حرکت خلق می‌کند که بیانی برای ارائه‌ی ایده‌ی ریتم فیلم است. یعنی با حرکت راست به چپ جغد، دکارد نیز از راست به چپ حرکت می‌کند. دومم ما را با این ریتم درگیر می‌کند و از دید احساسی، ارزش داستان و روایت را می‌افزاید. و در نهایت کار بسیار مهم دیگری هم انجام می‌دهد باعث خلق همدلی می‌شود. همدلی را در بدن بیننده می‌توان حس کرد با احساس ناامنی که دکارد در این لوکیشن دارد و در انتها باعث خلق مفهومی در پس‌زمینه می‌شودوقتی این رویکرد حرکتی را ایجاد می‌کنید: یک، دو، یک، دو، عملن دارد بیان می‌کند دکارد و جغد مشابه یک‌دیگر هستند. در خط دیالوگ بعدی، ریچل می‌گوید «از جغدمون خوشت می‌آد؟» دکارد می‌پرسد «مصنوعی‌یه؟» ریچل می‌گوید: «البته که هست» دکارد نیز ممکن است ساخته‌ی دست انسان باشد چون در این صحنه مانند یک‌دیگر حرکت می‌کنند.

در نتیجه برش باعث به وجود آمدن روندی حرکتی می‌شود که باعث شده تنها از ریتم حرکت، ما احساس و فکر کنیم و سزای این موضوع را بیننده می‌بیند چون باعث ایجاد شک می‌شود گمان می‌کنند «نمی‌دونم چه فیلمی‌یه» و شک‌شان در آن لحظه احساس درستی است که توسط تدوین‌گران خلق شده.

اهمیت تماشای فیلم با دیگران

در جشنواره‌ی جنوب و جنوب‌غربی فیلمی را که تدوین کرده بودم  دیدم و عمدن در کنار سایر بینندگان نشستم. خوبی این کار در این است که می‌توانم انرژی بین بینندگان را حس کنم نه که آن‌ها را زیر ذره‌بین قرار دهم بلکه آن را به سمت خودم می‌کشانم. احساسی که فکر می‌کنم مشابه پرواز هم‌زمان پرندگان است. فقط جایی که هستند را حس می‌کنند و تغییرات کوچکی اعمال می‌کنند. بعد از سه بار دیدن فیلم با سه گروه بینندگان مختلف می‌توانم به لحظات خاصی از فیلم اشاره کنم که داریم برای توضیح یک موضوع بیش از حد وقت هدر می‌دهیم، این بخش را حذف کنیم. این موقعیت را داشتم که برگردم سر فیلم و آن تغییرات کوچک را اعمال کنم که منجر به تجربه‌ای بهتر می‌شود.

نمونه‌ای فوق‌العاده از استفاده از نظریه در عمل وقتی است که فیلم‌تان را با بقیه مردم ببینید. می‌توانید از احساس شبیه‌سازی تجسم برای اصلاح برش‌ها استفاده کنید. تدوین‌گر، هنرمندی است که در شکل‌گیری این حرکت نقش دارد و از بدن خود استفاده می‌کنند تا یک فیلم احساس درستی داشته باشد. نکته‌ی جالب در این بحث این است که هزاران تصمیم کوچکی که عنوان تدوین‌گر در زمان خودتان هنگامی که می‌خواهید آن داستان را رواینت کنید می‌گیرید. یکی از تدوین‌گران فوق‌العاده‌ای که می‌شناسم، اسون پاپه ویژگی‌ای دارد که آن را خیال‌پردازی محرک می‌نامم. خیال‌پردازی محرک، ظرفیتی است که بتوان احساس حرکات را متصور شد. چیزی است مانند ماهیچه با تمرین بسیار قدرتمند می‌شود و با احترام به آن پرسش باید بداند که احساس درستی دارد یا نه تا بتواند احساس درستی خلق کند
چه برداشتی باید از همه‌ی این‌ها داشته باشیم؟ تدوین‌گر ممکن است از هر دید خلاقانه‌ای که می‌خواهد از زمان، فضا و حرکت استفاده کند تا سکانس‌هایی با احساسات فیزیکی، عاطفی و روایی خلق کند.

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سینماآرت

چرا مایکل پدرخوانده را دوست داریم؟ | سقوط به قعر جهنم

مایکل کورلئونه

زیرنویس اختصاصی از آرت‌تاکس: در این ویدیو نگاهی خواهیم کرد به چند سکانس از فیلم پدرخوانده که در آن شاهد تحول شخصیت مایکل کورلئونه هستیم.

در کنار تحلیل شخصیت مایکل کورلئونه ، خبری از سازنده‌ی پدرخوانده بخوانید:

جشنواره‌ی فیلم لومیر هر سال برای ادای احترام به بزرگان سینما و آثار ماندگارشان، جایزه‌ای افتخاری اهدا می‌کند و فرانسیس فورد کاپولا ، کارگردان نام‌دار سال‌های نه چندان دور هالیوود قرار است امسال در جشنواره‌ی فیلم لومیر، جایزه‌ی افتخاری این جشنواره را دریافت کند.

در کنار تحلیل کاراکتر مایکل کورلئونه ببینید:

برکینگ بد و پدرخوانده؛ دو روی یک سکه؟

کاپولا با دریافت این جایزه در کنار نام‌هایی چون چون جین فوندا، ونگ کاروای، مارتین اسکورسیزی، پدرو آلمودوار، کلینت ایستوود و کوئنتین تارانتینو قرار می‌گیرد. به عنوان ادای احترام، سه‌گانه‌ی پدرخوانده طی همان شب پخش می‌شود. دبیر این جشنواره تیری فرمو، کاپولا را یکی از بزرگ‌ترین‌های دنیای سینما خوانده و ساخت آثاری چون پدرخوانده و اینک آخرالزمان را که خارج از جریان هالیوود بودند، تحسین کرده است.

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

سینماآرت

تجربه‌ای جدید وسط میدان جنگ | ۱۹۱۷ مندس فراتر از دانکرک نولان

فیلمبرداری فیلم 1917

زیرنویس فارسی اختصاصی از آرت‌تاکس: در این ویدیو نگاهی نزدیک خواهیم داشت به چگونگی فیلم‌برداری راجر دیکنز در فیلم ۱۹۱۷. فیلمی که بخت اصلی جایزه‌ی فیلمبرداری اسکار ۲۰۲۰ محسوب می‌شود.

در کنار تماشای پشت‌صحنه فیلمبرداری فیلم ۱۹۱۷ از تریلر این فیلم دیدن کنید

فیلم‌برداری و تدوین هوش‌مندانه

در نمایی از «۱۹۱۷» سرجوخه اسکوفیلد با بازی جورج مک‌کی را در حال فرار از میان شهری ویران‌شده نشان می‌دهد و از لبه‌ی مرتفعی به داخل رودخونه می‌پرد. این به نظر یک نمای پیوسته و طولانی می‌آید اما اگر به پشت صحنه‌ای که به این نتیجه منجر شد نگاه کنید، می‌بینید که گروه فیلم‌برداری مجبور بودند جورج را با جیپ، موتور سیکلت و پای پیاده تعقیب کنند. بعد از این، نما با نمای دیگه‌ای که بازیگر به داخل رودخونه پریده ترکیب شده است. این یکی از روش‌های ماهرانه‌ای بود که فیلم‌سازها به وسیله‌ی آن کاری کردند که فیلم به گونه‎ای به نظر آید که انگار یک نمای تک بیش‌تر نیست. درست انجام دادن این کار نیازمند زمان‌بندی بی‌نقص، بالاترین سطح برنامه‌ریزی و فیلم‌برداری و تدوینی به شدت هوش‌مندانه بود.

در کنار تماشای پشت‌صحنه فیلمبرداری فیلم ۱۹۱۷ ببینید:

پشت صحنه‌ی فیلم ۱۹۱۷ | لحظه‌ای که جنگ مدرن آغاز می‌شود

روایت دو سرباز جوان در مخمصه‌ای بی‌پایان

تمام «۱۹۱۷»، درامی‌ که در زمان جنگ جهانی اول رخ می‌دهد، داستان دو سرباز جوان را روایت می‌کند که سعی دارند نامه‌ای به مقصد برسونند تا حمله متوقف شود. این فیلم در واقع در یک نما گرفته نشده بلکه به صورت یک سری از نماهای پیوسته و کات نخورده فیلم‌برداری شده و بعد به صورت هوش‌مندانه‌ای به هم وصل شدند تا این احساس فیلمی با یک نمای طولانی‌ القا کنند.

فرمانده‌ی عملیات: راجر دیکنز

این که این کار قبلن هم انجام شده، فیلم‌سازان برای ساخت «۱۹۱۷» به چالش‌های جدیدی برخوردند. یکی از اولین مثال‌های فیلم تک‌نمایی «طناب» آلفرد هیچکاک بود. مثالی جدیدتر، «مرد پرنده‌ای» است. فیلم «۱۹۱۷» این عمل را با اکشن مداوم و محیط همیشه در حال تغییر یه گام فراتر می‌برد. این فیلم از هیچ لوکیشنی دو بار استفاده نمی‌کند. چه کسی این مسئولیت خطیر رو به عهده می‌گیره؟ تصویربردار راجر دیکنز. دیکنز، یکی از بزرگ‌ترین تصویربرداران زنده‌ی حال حاضر، این را مدیون کار استادانه‌اش در فیلم‌هایی مثل «اسکای‌فال» و «سیکاریو» است. اون برنده‌ی اسکار بهترین تصویربرداری برای فیلم «بلیدرانر ۲۰۴۹» شد.

در کنار تماشای پشت‌صحنه فیلمبرداری فیلم ۱۹۱۷ ببینید:

راجر دیکنز از سختی‌‌ هماهنگی فیلم‌برداری و پست پروداکشن می‌گوید

پیش‌تولید مهم‌تر از پروسه‌ی تولید

این یک سبک فیلم‌سازی نیست که مناسب هر فیلمی باشد چراکه این نوع فیلم‌برداری خاص محسوب می‌شود. کارگردان سم مندس می‌خواست تجربه‌ای غوطه‌ور کننده بسازد و و مخاطبان حس سربازی بریتانیایی که در جنگ جهانی اول می‌جنگد را داشته باشند. قرار دادن دوربین درست روبه‌روی صورت سربازها هنگام عبورشون از سنگرهای باریک و طولانی، یکی از ابعاد اصلی این کار بود. اول از همه به خاطر نماهای طولانی‌ای که گروه می‌خواست ضبط کند،  فیلم «۱۹۱۷» به آماده‌سازی‌های بیش‌تری نسبت به اغلب فیلم‌ها نیاز داشت. به عنوان مثال، گروه در هر صحنه مدل آن سکانس را ساخت.

مدل‌ها به گروه کمک کردند تا ببینند صحنه به صورت کلی باید چه شکلی باشد. صحنه‌ای که در آن اسکوفیلد باید از میان شهری ویران‌شده فرار کند در نظر بگیرید. این صحنه با منورهایی که به سمت آسمان شلیک می‌شدند نورپردازی شد. چون منورها منبع اصلی نورپردازی در برخی از نماهای این صحنه بودند، گروه باید دقیقن زمان‌بندی می‌کرد تا منورها چه‌قدر در آسمان باشند. برای همین با یه وسیله‌ی نورپردازی روی مدل کوچکی از شهر تست کردند تا جهت سایه‌ها را ردیابی کنند و نور چگونه روی پنجره‌ی ساختمان‌ها می‌افتد.

در کنار تماشای پشت‌صحنه فیلمبرداری فیلم ۱۹۱۷ بخوانید:

نقد فیلم ۱۹۱۷ | تونل وحشت در دل روز

طراحی دکور فیلم

دیدن حضوری مناظر و صحنه‌ها هم به همان اندازه برای ثبت نماهای پیوسته مهم بود. دپارتمان هنر از صفر تمامی مناظر را ساخت. هر صحنه نیاز داشت تا مسیری برای دوربین فراهم کند. به عنوان مثال، سیم خارداری که سربازها از آن در منطقه‌ی بی‌طرف رد می‌شوند به صورت زاویه‌دار قرار داده شده بود تا دوربین بتواند عبور کند. سطوح شیب‌دار به دوربین اجازه داد تا از این منطقه‌ عبور کند و وارد سنگرهای پایین‌دستی آلمان بشود. در همین حین ورودی تونل‌ها باید طول دقیق و مناسبی داشته باشند تا دوربین‌ها و وسایل مورد نیاز را عبور دهند. یک پنجره جوری ساخته شده بود تا باز شود و دوربین از آن عبور کند. شاید شگفت‌انگیزترین اتفاق این سنگر ۵۲۰۰ پایی بود که گروه باید می‌ساخت. چون برخی از صحنه‌های اکشن و چالش‌برانگیز در این مسیرهای باریک رخ می‌داد، اندازه‌گیری همه چیز حیاتی بود.

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

سینماآرت

چرا انگل فیلم خوش‌ساختی‌ست؟ | بررسی پلان به پلان و تدوین فیلم

Parasite

زیرنویس اختصاصی از آرت‌تاکس: این ویدیو تدوین انگل/Parasite و ضرباهنگ فیلم را که باعث می‌شود احساس کنید سوار بر داستان هستید بررسی می‌کند

بونگ جون هو فیلم‌سازی‌یه که علاقه‌ی شدیدی به ریتم داره. این امر رو توی همه‌ی فیلم‌هاش می‌تونین حس کنین ولی توی آخرین فیلمش «انگل»، اون فراتر از حد خودش ظاهر می‌شه. ضرب‌آهنگ فیلم به طور بی‌نقصی تنظیم شده. به عنوان یه بیننده این طور حس می‌کنین که سوار بر داستان هستین. نحوه‌ی کارکرد تدوین و فیلم‌برداری، طراحی صدا و موسیقی شما رو از لحظه‌ای به لحظه‌ای دیگه می‌بره. فکر کنم بونگ می‌دونه که به دست آوردن دقیق سرعت فیلم تنها راهی‌یه که باعث می‌شه تغییر لحن‌های برجسته‌اش کارگر بیفته.

نشست خبری فیلم انگل | نگاه زیرکانه به جامعه

نتیجه‌ی چنین توجهی به ریتم، یه تجربه‌ی تماشایی کاملن مسحورکننده است. وزن و آهنگ تمام فیلم تحت کنترله ولی ولی مونتاژی به طول چهل دقیقه در این فیلم وجود داره که بونگ استادی خودش رو به شکل سکانسی درخشان و بی‌نقص درمی‌آره. شصت نما که با تقریب خوبی طولی برابر پنج دقیقه دارن که قطعن محبوب‌ترین پنج دقیقه‌ی سال منه. و فکر می‌کنم ارزش بررسی دقیق‌تر رو داره چون واقعن اثر زیبایی‌یه.

سازنده‌ی «انگل» به بررسی آن می‌پردازد | مأموریت غیرممکن برای خانواده‌ای عجیب

این مونتاژ بعد از پایان پرده‌ی اول «انگل» و پس از این که خانواده‌ای فقیر تقریبن موفق می‌شن یه خانواده‌ی ثروتمند رو اغفال کنن تا همه‌شون رو توی تعمیرگاه‌ها استخدام کنن نمایش داده می‌شه. پسر خانواده معلم سرخونه می‌شه. دختر خانواده معلم هنر می‌شه. پدر راننده می‌شه. و بقیه سعی می‌کنن تا مادر رو هم به عنوان خدمتکار استخدام کنن. مسئله اینه که خدمتکار فعلی سابقه‌ی خوبی داره و مورد علاقه‌ی خانواده‌ی ثروتمند هم هست. بنابراین خانواده‌ی فقیر نقشه‌ای می‌کشن تا اون رو از دور خارج کنن. این که این نقشه رو توی یه مونتاژ پیاده کنن ایده‌ی خوبی‌یه چون ما تا الان سه تا کلاهبرداری موفق دیدیم که ضرب‌آهنگ هر کدومشون هم به آرومی داره پیش می‌ره. در مونتاژ کات خوردن‌ها سریع‌تر می‌شه و بونگ با این کار باعث می‌شه تا این پرده اوج بگیره. هم‌چنین با پیچیده‌تر شدن نقشه‌های خونواده‌ی فقیر تنها کار درست اینه که فیلم‌سازی هم پیچیده بشه. مونتاژی مثل این توانایی شما رو برای انتقال حجم زیادی از اطلاعات در تعداد محدودی نما به ورطه‌ی آزمایش می‌ذاره که در این مورد شصت نماست. بیایین نگاهی به چند نمای اول بندازیم. اولین چیزی که متوجه شدم این بود که چقدر همه چیز ترانه‌واره. و استفاده از قطعه‌ای از اپرای رودلیندای هندل هم به این امر کمک کرده. ضرب‌آهنگ خیره‌کننده است. بونگ با استفاده‌ی هم‌زمان از اسلوموشن و حرکت خطی دوربین به این امر دست پیدا می‌کنه. هر نما بخشی از اطلاعات رو منتقل می‌کنه. چند پیش‌بینی و لحظه‌های بعدی در مونتاژ و این ارجاعات رفت و برگشتی و حرکات دوربین و موسیقی کمک می‌کنن تا این سکانس رو به ارگانیسمی مستقل تبدیل کنن. یک مونتاژ سکانسی‌یه که با زمان بازی می‌کنه. ببینید از ایده تا اجرا چند تا نما طول کشیده. بونگ در هشت نمای به صرفه از لحظه‌ای که پسر می‌فهمه که خدمتکار حساسیت داره به لحظه‌ای که اون رو مسموم می‌کنه می‌رسه. این ایجاز هم‌طراز با کارهای هیچکاکه که در چند نما قبل‌تر اون رو توی فیلم جا داده بود. پدر خونواده‌ی فقیر داره مادر خونواده‌ی ثروتمند رو فریب می‌ده برای همین بونگ رو اون رو در حالی نشون می‌ده که اون رو برده بیرون تا یه دوری بزنه. پدر جلوتر حرکت می‌کنه و مادر اون رو دنبال می‌کنه. ولی این جا سطح دیگری از کنترل رو هم شاهدیم چون حرف‌هایی که پدر می‌زنه در واقع توسط پسرش نوشته شدن که این نمایش فریب‌کارانه رو طراحی کرده.

در این لحظه ایده‌ی خوبی‌یه تا به تدوینگر  بونگ، جین مو یانگ اشاره کنیم که به وضوح نقشی اساسی توی شکل‌دهی به این سکانس و تمام فیلم داشت. با این حال بونگ بیشتر کار تدوین رو خودش با نوشتن استوری‌برد مفصل انجام می‌ده ولی هر تدوینگری به شما خواهد گفت که ریتم یه صحنه وابسته به تنظیمات به شدت جزئی‌یه. و گاهی باید خلاق باشید. اگه به عنوان مثال فریم به فریم به این نما نگاه کنین این جا می‌تونین چیز عجیبی رو ببینین. یانگ دو نمای متفاوت رو توی میانه‌ی این نمای افق‌گرد به هم بخیه زده چون هر کدوم از نماها به تنهایی سرعت مناسب دو بازیگر رو در خودش نداشت. برای همین اون از این دو نما فرانکنشتاینی ساخت تا سرعت مناسب رو به دست بیاره. یانگ هم‌چنین نقش مهمی توی کامل کردن این بخش از مونتاژ داشت که در ابتدا بیش‌تر از تکرار مجدد دیالوگ‌ها تشکیل شده بود. یانگ بین مکان‌ها کات زد تا سرعت رو نوسانی‌تر بکنه و در نتیجه این طور به نظر می‌آد که یک مکالمه‌ی واحد می‌بینیم. و این امر در واقع گفت‌وگوی این مونتاژ رو با خودش تقویت می‌کنه. گفت‌وگویی که قراره به زودی نتیجه بده. این مونتاژ اثباتی بر توانایی بونگ جون هو در کنترل ادواتشه. ولی این مونتاژ درباره‌ی کنترل هم هست. این مونتاژ در لحظه‌ای در داستان وارد می‌شه که خونواده‌ی فقیر  توانایی خودشون رو در کنترل اوضاع به اوجش رسوندن. نقشه‌شون به بی‌نقصی سکانس بوده و به آرومی اجرا شده. ولی ما و خونواده به سرعت می‌فهمیم که حتی بی‌نقص‌ترین نقشه‌ها هم مصون از اتفاقات نیستن. موفقیت بذر شکست در آینده رو در خودش داره. مخصوصن وقتی از راه خباثت به دست می‌آد. در پرده‌ی دوم همه چیز سقوط می‌کنه. هم به صورت روایی و هم به معنای لغوی کلمه. و نور جدیدی بر این مونتاژ تابیده می‌شه. نقشه اون طور که به نظر می‌اومد بی‌نقص نبوده و البته این باعث می‌شه که مونتاژ هم همین باشه.

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

محبوب‌ترین‌ها