با ما همراه باشید

گفت‌وگوی اختصاصی گل‌بو فیوضی با ریتی پان در حاشیه‌ی برگزاری سی‌وششمین جشنواره‌ی جهانی فیلم فجر

متن گفت‌وگو با ریتی پان که هم‌زمان با جشنواره در نشریه‌ی هنروسینما به چاپ رسید در ادامه می‌آید. نسخه‌ی کامل این گفت‌وگوی مکتوب با ریتی پان را در ویدیوی همین صفحه ببینید.

 

  • تحت تاثیر پیشینه‌ی بحران‌های سیاسی درازمدت در کامبوج آثار شما هم‌واره با محوریت رخدادهای کشورتان و جنایاتی است که در آن صورت گرفته. آیا دغدغه‌ی ساخت فیلم‌هایی با مضامین متفاوت را هم دارید یا فکر می‌کنید هم‌چنان تاریخ معاصر کامبوج باید به جهانیان شناسانده شود؟

به خاطر گذشته‌ و زندگی‌ام وارد دنیای سینما شده، و در لحظه‌لحظه‌ی ساخت پروژه‌ها به مردم کشورم و آن‌ها که کشته شده‌اند فکر می‌کنم در تمام کارهایم می‌خواهم به دنیا نشان بدهم مردم من و آن‌ها که جانشان را از دست داده‌اند چه کسانی بودند. هر کدام‌شان نام داشتند، شخصیت و هویت. زمانی‌که جمعیت کامبوج 8 میلیون نفر بود، 1.8 میلیون آن‌ها در جنایات اتفاق افتاده کشته شدند، و این یعنی یک‌چهارم جمعیت یک کشور. داستان‌های زیادی برای به تصویر کشیدن دارم و هنوز فیلم‌های زیادی می‌توانم با آن‌ها بسازم. درحقیقت فیلم‌ها در آینده‌ی به تاریخ مصور تبدیل می‌شوند و کمک می‌کنند وقایع در ذهن مردم بماند. و برای من خیلی اهمیت دارد که بعدها مردم حرف‌های من را به یاد بیاورند. این برای بشریت مهم است نه تنها کشور من. وقتی در مورد مفهوم قتل‌عام و جنایت صحبت می‌کنیم، از بشریت حرف می‌زنیم نه کشور خاص. البته احتمالن لازم است در آینده به موضوع‌های دیگر هم فکر کنم، هرچند برخی از کارهای قبلی‌ام داستانی بوده‌اند. اما وقتی در حین ساخت فیلم‌های داستانی به این فکر می‌کنم که باید به دغدغه‌ی اصلی‌ام برگرددم و همین کار را می‌کنم. سینما ضرورت زندگی من است، نه تفریح و نه تفنن. می‌خواهم بر افکار مردم تاثیر بگذارم. باید کاری را که انجام می‌دهم دوست داشته باشم تا بتوانم به زندگی ادامه دهم.

 

  • شما شاهد قتل‌عام هم‌وطنان و خانواده‌تان بوده‌اید و این پیشینه بر ایدئولوژی شما تاثیر داشته. چه‌طور به این نتیجه رسیدید که سینما ابزار مناسبی برای بیان تمام این‌ها است؟

تا چند سال بعد از قتل‌عام خانواده‌ام اصلن علاقه‌ای به صحبت در مورد آن نداشتم، هرچند هر لحظه به یاد آن بودم. و بعدها فکر کردم برای احترام گذاشتن به آن آدم‌ها و رنج‌هاشان باید در مورد موضوع حرف بزنم. برایم بسیار مهم بود که مرگ‌شان بیهوده نباشد. و مهم‌تر این‌که نسل‌های بعد بدانند چه بر نسل‌های قبل گذشته. اگر هیچ صحبتی نکنیم، تاریخ از بین می‌رود و تمام این مرگ‌ها بیهوده می‌شود. و مهم است که انتقال تاریخ و خاطرات تصویری باشد. برپا کردن جنگ کار آسانی است اما این‌که ادامه‌ی زندگی بعد از آن کار بسیار سختی است. تاثیر که جنگ بر جامعه و تک‌تک افراد می‌گذارد پاک‌نشدنی و زخم‌های روانی حاصل از آن التیام‌نشدنی است. و این‌جاست که از هنر برای مرهم گذاشتن بر زخم‌هامان استفاده می‌کنیم. مهم است که درد آزاد شود.

 

  • شما کارتان را با سینمای مستند آغاز کرده. با توجه به مخاطب کم‌تر سینمای مستند آیا هم‌چنان به ساخت مستند ادامه خواهید داد یا سراغ سینمای داستانی هم خواهید رفت و با چه موضوع‌هایی؟

هر موضوعی دنیای سینمای داستانی باید در چارچوب خاصی بگنجد، هر موضوعی را نمی‌شود در سینمای داستانی روایت کرد. اما اگر بخواهم مرگ هم‌وطنانم را در فیلم داستانی به تصویر بکشم، فکر می‌کنم از آن‌ها سواستفاده کرده‌ام. و من علاقه‌ای به این موضوع ندارم. و فروش هم هیچ‌وقت برایم مهم نبوده. مستندهایم شاید امروز دیده نشوند اما امیدوارم که در آینده این اتفاق خواهد افتاد. از سینما باید برای شهادت در مورد تاریخ استفاده کرد.

 

  • از هم‌کاری خودتان با آنجلینا جولی بگویید. آیا علاوه بر تهیه پروژه‌شان، در کارگردانی و نوشتن فیلم‌نامه هم مشارکت دارید؟ آیا فیلم قرار است نکته‌های جدیدی درباره‌ی کامبوج داشته باشد؟

ساخت فیلم پایان یافته و حتا به پخش هم رسید. فیلم زیبایی است و مورد استقبال مردم کامبوج قرار گرفت. جولی با مردم کامبوج زندگی کرده و ارتباط بسیار انسانی و خوبی با آن‌ها داشت. امیدوارم سال بعد در همین جشنواره نمایش داده شود.

 

  • با وجودی که فیلم‌ساز سرشناسی هستید سینمای کامبوج شاید در ایران چندان شناخته شده نباشد. از نسل جدید این سینما و فعالیت‌هایی که دارد بگویید.

متاسفانه اکثر روشن‌فکران، فیلم‌سازان و هنرمندان کامبوج در دوران جنایت‌های خمرهای سرخ کشته شده‌اند. و ما در این زمینه نیاز به بازسازی اساسی داریم. خوشبختانه جوان‌های بااستعاد و علاقه‌مند زیادی داریم. شاید روزی برسد که در همین جشنواره نسل جدید کارگردان‌های کامبوجی را معرفی کنم. همیشه آثار کیارستمی و پناهی را به هم‌وطنانم پیشنهاد می‌دهم و سعی می‌کنم سینمای ایران را به آن‌ها بشناسانم.

 

ویدیوهای آرت‌تاکس را از سی‌وششمین جشنواره‌ی جهانی فیلم فجر در صفحه‌ی ویژه‌ی این رویداد دنبال کنید.

 

بیش‌تر ببینید:

گفت‌وگوی اختصاصی آرت‌تاکس با دبورا یانگ | لینک تماشا

گفت‌وگو اختصاصی آرت‌تاکس با الیویه مگاتون | لینک تماشا

گفت‌وگو اختصاصی آرت‌تاکس با فرانکو نرو | لینک تماشا

برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

خبر

هم‌بازی نوید محمدزاده در «تفریق» مانی حقیقی عوض شد: ترانه علیدوستی جایگزین پری‌ناز ایزدیار |Taraneh Alidoosti will replace Parinaz Izadyar in Minus

ترانه علیدوستی مانی حقیقی

ترانه علیدوستی جایگزین پری‌ناز ایزدیار در «تفریق» مانی حقیقی

آرت‌تاکس – گروه سینمای ایران: ترانه علیدوستی به نوید محمدزاده در گروه بازیگران فیلم سینمایی «تفریق» به کارگردانی مانی حقیقی پیوست.

پیش از این، خبر حضور پریناز ایزدیار در فیلم جدید حقیقی اعلام شده بود، اما به دلیل شرایطی که کرونا بر تولیدات سینمایی حاکم کرد و تغییر زمان ساخت پروژه‌هایی که این بازیگر متعهد به حضور در آن بود، ناچار شد از حضور در «تفریق» انصراف بدهد.

در پی این تغییرات ترانه علیدوستی که پیش از این سابقه‌ی هم‌کاری با حقیقی را در دو فیلم «کنعان» و «پذیرایی ساده» داشته، به گروه بازیگران «تفریق» پیوست.

حقیقی درباره‌ی تغییری که در ترکیب بازیگران فیلمش رخ داده می‌گوید: «پریناز ایزدیار آن‌قدر در جریان تمرینات ما فوق‌العاده بود که واقعن از ادامه‌نیافتن این هم‌کاری متاسفم. از سوی دیگر این را خوش‌اقبالی بزرگی می‌دانم که ترانه علیدوستی فرصت هم‌راهی با ما را داشت و در کنار ما خواهد بود.»

امیررضا کوهستانی و مانی حقیقی فیلم‌نامه‌ی «تفریق» را نوشته‌اند و مجید مطلبی تهیه‌کننده‌ی این فیلم است. «تفریق» اواخر آبان ماه جلوی دوربین خواهد رفت.‌

Taraneh Alidoosti will replace Parinaz Izadyar in Minus

Taraneh Alidoosti has joined Navid Mohammadzadeh as one of the main cast members of Mani Haghighi’s next film, Minus. Alidoosti replaces Izadyar which stepped down from the role due to scheduling conflicts. This is the third time Haghighi and Alidoosti have worked together. Filming will start in mid November of this year.

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

آنونس

رونمایی از تریلر رسمی آبادان یازده ۶۰:‌ این‌جا آبادان است… و آبادان می‌ماند! | Abadan 11.60 Radio Official Trailer

تیزر فیلم آبادان یازده ۶۰

آرت‌تاکس – گروه سینمای ایران: تیزر فیلم «آبادان یازده ۶۰» به کارگردانی مهرداد خوشبخت و با بازی علیرضا کمالی، حسن معجونی، ویدا جوان، شبنم گودرزی، حمیدرضا محمدی و نادر سلیمانی

این‌جا آبادان است… و آبادان می‌ماند!
رونمایی از تیزر فیلم آبادان یازده ۶۰

همزمان را آغاز اکران فیلم سینمایی «آبادان یازده ۶۰» به کارگردانی مهرداد خوشبخت در سینماهای سراسر کشور از تریلر رسمی این فیلم رونمایی به عمل آمد.

علیرضا کمالی، حسن معجونی، ویدا جوان، شبنم گودرزی، حمیدرضا محمدی و نادر سلیمانی در این فیلم ایفای نقش می‌کنند.

تازه‌ترین محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج اثری متفاوت در حوزه دفاع مقدس است که به شروع جنگ ایران و عراق می‌پردازد.

عوامل این فیلم امشب چهارشنبه در سانس‌ ۲۱:۳۰ پردیس آزادی تهران با مخاطبان به تماشای فیلم می‌نشینند. مخاطبان با مراجعه به سايت سینماتیکت و گیشه ۷ مى‌توانند اقدام به تهيه بليت كنند.

ساخت آنونس: امید میرزایی
پخش از بهمن سبز

 

Abadan 11.60 Radio Official Trailer

The official trailer for Mehrdad Khoshbakht’s Abadan eleven 60 has been revealed as its screening has also started in theaters across the country.

Alireza Kamali, Hassan Madjouni, Vida javan, Shabnam Goudarzi, Hamidreza Mohammadi and Nader Soleimani are among the actors for this film.

This film is Owj Art and Media Organization’s latest production with a focus on the Iran-Iraq War.

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

سینمای ایران

نقد فیلم «خورشید»: گرم‌تر بتاب | Sun Children Review by Golboo Fiuzi

نقد فیلم خورشید مجید مجیدی

نقد فیلم خورشید | نوشته‌ی گل‌بو فیوضی، عضو حلقه‌ی منتقدان آرت‌تاکس، برای فیلم «خورشید» به کارگردانی مجید مجیدی و با بازی جواد عزتی، علی نصیریان، طناز طباطبایی، روح‌الله زمانی، شمیلا شیرزاد

نقد فیلم «خورشید» مجید مجیدی: گرم‌تر بتاب

«خورشید» فیلم طبقه است. فیلم آدم‌ها، بچه‌ها، شهر، خیابان‌ها، بیمارستان، بچه‌ها، مترو، دست‌فروش‌ها، از دست‌دادن‌ها، بچه‌ها. بله، «خورشید» بیش‌تر از همه، فیلم بچه‌هاست. فیلم تقلای طبقه‌ای که هنوز «بزرگ‌نشده»، فرسوده‌اند. روایتی که بدون بزرگ‌نماییِ یک اتفاق یا دوره‌ای، داستان طبقه‌ای را تعریف می‌کند. شاید برای همین است که توی ذوق نمی‌زند. ترحم نمی‌گیرد.

مجید مجیدی بعد از بلندپروازی‌های سالیان اخیر که به پروژه‌ی میلیون‌دلاری «محمد (ص)» و فیلم‌سازی در هند با عوامل غیرایرانی ختم شد (فیلم‌هایی در حال‌وهوایی متفاوت از آثاری که او را به جایگاه امروزش رسانده بود) حالا انگار به خودش بازگشته. به آن سینمای خودش. به تُردی و لطافت سکانس‌هایی که وقت تماشا، بی‌هوا می‌بینی بغضی گلوت را چسبیده و باید کمی روی صندلی جابه‌جا شوی تا پای سرنوشت آن کاراکتر، مثل همه، زار نزنی. بچه‌های «خورشید»، کودکان کاری هستند که خودشان را خیلی درست‌تر از خودشان بازی کرده‌اند. سرد و تلخ اما هم‌چنان امیدوار و مصمم.

بچه‌های فیلم‌های مجیدی، از «بچه‌های آسمان» تا دخترک فیلم «باران» تا این بچه‌های «خورشید»، همه به شکل باورپذیری خودشان هستند. آن‌ها قلدری و بی‌کسی را همان اندازه بلدند که مهربانی و مراقبت را. بچه‌های بدسرپرستی که خیلی زود آموخته‌اند باید هم از خودشان مراقبت کنند و هم از برادر خواهر کوچک‌تر- بزرگ‌تر و حتا گاهی از والدین‌شان. بچه‌هایی که باید پول دربیاورند. از هر راهی که بلد هستند، باید پول دربیاورند.

اما این‌که «خورشید» بازتاب یک طبقه است، با این‌که فیلم خوبی از کار درآمده باشد، دو اتفاق مجزاست. در روایت منطبق با واقعیتِ داستان‌هایی این‌چنین، چیزی که توی ذوق می‌زند و فیلم را به ورطه باورناپذیری می‌برد، اغراق و فریادزدن است. مجیدی فریاد نمی‌زند. داستان تعریف می‌کند. او داستان طبقه‌ای را می‌گوید که زیر پوست شهر، بی‌صدا، برای زندگی‌شان می‌جنگند.

لحظه‌ی محبوب من؟ سکانس بالارفتن بچه‌ها از دیوار مدرسه به دستور مدیر. کاری که تا آن جای فیلم در مذمتش بسیار سخن رفته بود اما وقتی پای مقابله با سرمایه‌داری وسط می‌آید، طبقه‌ی فرهنگی خودش هم به آن طبقه‌ی فرودست نیاز پیدا می‌کند. کودکان کار که خیلی‌شان تا ته خط رفته‌اند، با پدرانی معتاد و مادرانی که شاید در بیمارستان بستری باشند، با توان تحمل بالایی که دارند، خیلی کارها را انجام می‌دهند. بچه‌ها و مسئولان مدرسه پشت در مانده‌اند و وقتی مدیر می‌بیند حرف‌زدن جواب نمی‌دهد، به بچه‌ها می‌گوید دیوار را بالا بروند. تصویر غریبی‌ست. کیف‌هایی که به هوا پرتاب می‌شود و دیوار و نرده‌هایی که مملو از بچه‌هاست. بچه‌هایی که اگرچه اسم‌شان بچه‌ی کار است اما شادی را دوست دارند، ورزش می‌کنند و استعداد درخشان دارند اما تنها گناه‌شان این است که محکوم طبقه‌اند.

نوشته‌ی گل‌بو فیوضی

ببینید: نشست خبری فیلم خورشید در فستیوال ونیز ۲۰۲۰

Sun Children Review by Golboo Fiuzi

To say that Sun Children is a reflection of a certain social class and to say that is good, these are just two separate things. Even in the realistic narratives there’s a certain amount of exaggeration that makes the film unbelievable. Majidi isn’t doing that. He’s telling a story about kids living in the slums fighting to live.

Sun Children is a film about kids. Preadolescence who are already tired. It doesn’t remark anything special to tell its story. It doesn’t beg for kindness.

Kids in Majidi’s movies from Children of Heaven to the girl in Baran and this movie are believable. They know how to be a bully as much as being kind. Kids with almost no education who have learned fast how to take care of themselves, their younger siblings and even their parents. Kids who have to make money any way they can.

After years of ambitious projects like the big budget Muhammad and making a feature in India, he’s back to what he was. To the comfort of his own cinema.

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

محبوب‌ترین‌ها