با ما همراه باشید

زیرنویس اختصاصی از آرت‌تاکس: شارلیز ترون در گفت‌وگو با ورایتی از فیلم «خانواده آدامز»، مهاجرت و تنوع نژادی می‌گوید.

یادته که بچگی‌هات خانواده‌ی آدامز رو تماشا کرده باشی؟

شارلیز ترون: خب من هیچ‌وقت برنامه‌هاش رو ندیدم. من اهل آفریقای جنوبی‌ام و اون موقع خبری از تلویزیون نبود. منم خیلی پیرم! اما به وضوح زمانی رو که اولین فیلمش با بازی آنجلیکا هیوستون دیدم یادمه. خودش و نقشش من رو شگفت‌زده کردن. عاشق این بودم که چه‌قدر عجیبن و از موضوع‌های نامتعارف استقبال می‌کنن. به عنوان یه جوون باهاش خیلی ارتباط برقرار کردم.

در کنار تماشای مصاحبه با شارلیز ترون ببینید:

معرفی فیلم لانگ شات از زبان شارلیز ترون و ست روگن

برای چی از موضوع‌های نامتعارف خوشت می‌یاد؟

شارلیز ترون: به نظرم ما اون‌قدر از موضوع‌های نامتعارف می‌ترسیم که بچه‌هامون رو هم وحشت‌زده می‌کنیم. مثل هر موضوع دیگه‌ای در زندگی، هرچه‌قدر بیش‌تر درباره‌ی چیزی حرف بزنی، بیش‌تر برات روشن می‌شه و دیگه تاریک و ترسناک نیست. برای همینه که دوستش دارم.

بیا درباره‌ی موضوع این خانواده‌ی آدامز جدید حرف بزنیم. مهاجرت و تنوع نژادی.

شارلیز ترون: و شروع یه زندگی تازه در جرسی! وقتی اینو توی فیلم‌نامه خوندم، گفتم آره، پایه‌ام! خیلی به موقع بود. این‌که از دهه‌ی شصت حاضر بودن و همیشه ارزش همیشگی خودشون رو داشتن خیلی قدرتمندانه‌ست. اما در این زمان و لحظه باید تشویق بیش‌تری باشه، باید موضوع‌های متعارف و معمول رو زیر سؤال ببریم و مهربونی و درک کردن دیگران رو یاد بگیریم؛ افرادی که شاید شبیه ما نیستن یا مثل ما حرف نمی‌زنن. می‌دونم که بچه‌ها و خانواده‌هاشون قراره فیلم رو ببینن و اگه به هر نحوی باعث بشه نحوه‌ی تفکرشون تغییر کنه عالی می‌شه.

وقتی فیلم رو می‌ساختین فکر می‌کردی این موضوع‌ها هم مهم باشن؟ البته فیلم‌نامه رو دیده بودی، ولی الان خیلی واضح‌تره.

شارلیز ترون: آره، مشخصن ذهنت به سمت مهاجرت می‌رفت، اما اینم هست که خانواده‌های امروزی فرق دارن. البته سال‌هاست که همینه، اما فکر می‌کنم برای درک کردنش خیلی مشکل داریم. برای همین امیدوارم این باعث شه سرعت‌مون بره بالا.

چه‌طور برای بچه‌هات توضیح می‌دی که دنیا عوض شده؟ و پر از گوناگونی‌یه؟

شارلیز ترون: ببین، توی آینه که نگاه کنن می‌فهمن! بچه‌هام قشنگ می‌فهمن که ما یه خانواده‌ی متفاوتیم. حتا براشون سؤال هم پیش نمی‌یاد، چون همیشه حواسم جمع بوده که متوجه تفاوت‌شون بشن و بدونن چه شرایطی داریم و ارزش‌هامون چی‌یه. مهربونی کردن و رفتار با بقیه، همون‌طور که دوست داری باهات رفتار کنن، روش درست زندگی کردنه. دوست دارم که زیاد سؤال نمی‌پرسن. فکر می‌کنن خودشون و خانواده‌مون محشره. به نظرم حق دارن… خانواده‌مون محشره!

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

سینمای جهان

پشت صحنه فیلم فورد علیه فراری | در یک چشم بهم زدن مردن

پشت صحنه فیلم فورد علیه فراری

زیرنویس فارسی اختصاصی از آرت‌تاکس: پشت صحنه فیلم فورد علیه فراری را با حضور جیمز منگولد، کارگردان و کریستین بیل و مت دیمون بازیگران این فیلم با کیفیت دل‌خواه ببینید.

در ادامه نقدی از فیلم فورد علیه فراری بخوانید:

«فورد علیه فراری»:فیلمی خوش‌ساخت در ساختاری سه‌پرده‌ای

شخصیت‌ها در فیلم‌های ریسینگ شاید تنها در ماشین بتوانند با هم رقابت کنند ولی این موضوع در فورد علیه فراری صادق نیست؛ براساس داستانی هیجان‌انگیز و واقعی که رانندگان به اندازه‌ی خودروهای‌شان جذابیت دارند. کریستین بیل و مت دیمون به ترتیب کن مایلز و کارول شلبی افسانه‌ای را به تصویر می‌کشند. فورد علیه فراری از تمام جنبه‌ها فیلم خوش‌ساختی است که احتمالن عمل‌کرد خوبی نیز در گیشه خواهد داشت.

در کنار پشت صحنه فیلم فورد علیه فراری ببینید:

مصاحبه با ستارگان فیلم فورد علیه فراری؛ کریستین بیل و مت دیمون

در دهه‌ی ۶۰ در دنیای مسابقات رانندگی، هیچ‌ شرکتی به گرد پای فراری، خودروسازی معروف ایتالیایی، نمی‌رسید. در دوران افول فورد، هنری فورد دوم و معاونش لی یاکوکا به این فکر می‌افتند خودرویی بسازند که بتواند جایگاه ایتالیایی‌ها را به زیر بکشد؛ ایده‌ای که آن زمان بیش‌تر مانند یک جوک بود.

در کنار پشت صحنه فیلم فورد علیه فراری ببینید:

نشست خبری فیلم Ford v Ferrari | جیمز منگولد و کریستین بیل از فورد علیه فراری می‌گویند

نویسندگان جز و جان هنری باترورث در کنار جیسون کلر توانایی خود در نوشتن فیلم‌نامه‌ را نشان می‌دهند. ساختار سه‌پرده‌ای منسجم بیننده‌ی کم‌توجه را به خوبی به شخصیت‌های کله‌شق ولی دوست‌داشتنی فیلم جذب می‌کند و به شخصیت اصلی، مایلز، زندگی می‌بخشد و افکار و جاه‌طلبی‌هایش را به تصویر می‌کشد.

چالش‌ها، روفتارها و توانایی صنایع بزرگ در «فورد علیه فراری»

پویایی فیلم تا حد زیادی وابسته به ذات قدر تمامی روابط و تعاملات در فیلم است. مایلز برای همگان جز همسر و پسرش غیرقابل پیش‌بینی است. شلبی نیز به نظر وظایفی برعهده گرفته که خارج از توان او هستند. فورد و یاکوکا نیز با درخواست‌های‌شان اجازه‌ی نفس کشیدن به کارکنان‌شان نمی‌دهند و ددلاین‌هایی که روز به روز نزدیک می‌شوند و خطرات ذاتی این شغل نوعی احساس سرسختی چه از دید کاری و چه از دید شخصی به فیلم می‌دهد. در یکی از صحنه‌های عالی فیلم، مایلز در فرودگاه لس‌آنجلس دور آزمایشی می‌زند و فیلم به رابطه‌ی راننده و خودرویش می‌پردازد.

صد البته کل پرده‌ی سوم معطوف به مسابقه‌ی ۲۴ ساعت لومان سال ۱۹۶۶ است؛ جایی که دو راننده خودروی‌شان را روز و شب زیر باران سنگین می‌رانند. خلق درام در این مسابقه به علت مدت زمان طولانی و تغییر رانندگان کار سختی است و این یکی به خاطر نوع پایانش این مشکل را بزرگ‌تر نشان می‌دهد. اما احساس رضایت بسیاری ایجاد می‌شود و باید بابت تلاش تیم تبریک گفت. در «فورد علیه فراری»، چالش‌ها، رفتارها و در نهایت توانایی صنایع بزرگ زیر ذره‌بین بررسی شده و ارزش کار تمام کسانی که دستی در ساخت این فیلم داشته‌اند را می‌توان بر روی پرده‌ی سینما دید.

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

سینمای جهان

فیلم harriet به روایت سازندگان | زمانی برای تجلیل از زن‌ها

فیلم harriet

زیرنویس فارسی اختصاصی از آرت‌تاکس:بازیگران و کارگردان فیلم harriet درباره‌ی این فیلم و جای خالی هریت تابمن بر پرده‌ی نقره‌ای صحبت می‌کنند این ویدیو را با کیفیت دل‌خواه ببینید

در ادامه نقدی از فیلم harriet بخوانید:

نقد فیلم Harriet | اثری متداول و بی‌روح در صنعت فیلم‌سازی

وقتی به عکس‌های هریت تابمن (که تعداد آن‌ها کم هم نیست) می‌نگرید، در اکثر آن‌ها او به شکل ترسناکی به ما خیره شده است. اخم آشتی ناپذیر او افراد را به مبارزه‌ای دعوت می‌کند که از زمان خود فراتر می‌رود.

سینتیا اریوو، خواننده و بازیگر بریتانیایی، که نقش اصلی «هریت» را بر عهده دارد بهت و خیرگی روان‌نژندی او را با شیوایی خشمگین و سوگوارانه‌ای به درستی ادا می‌کند. او درست به همان شکلی که شما هریت تابمن را وقتی که به لنز دوربین یک عکاس خیره نمی‌شد تصور می‌کنید به نظر می‌رسد.

در کنار نقد فیلم harriet ببینید:

نقد فیلم‌ اگر خیابان بیل می‌توانست سخن بگوید | سفید بد، سیاه خوب!

اریوو در نقش هریت خشم، اندوه، ترس و عزم را که همه با چیزی شبیه مسخ شدگی کنار هم نگاه داشته‌اند نشان می‌دهد. (وقتی به طور مرتب با خدا راز و نیاز کنید، چشمان شما ممکن است به چیزی ورای زندگی روزمره خیره بماند.)

هریت، که در ابتدا با نام مینتی شناخته می‌شد، پس از فرار از مزرعه‌ی مریلند که در آن به دنیا آمده و بزرگ شده بود سر از پلی که روی رودی خروشان ساخته شده درمی‌آورد و سربازان نیز از هر دو طرف شروع به محاصره‌ی او می‌کنند. او به درون رودخانه شیرجه می‌زند که هوشمندانه‌ترین استراتژی او اما عملی خطرناک بود. در آن لحظه، او که از قید و بندهای روحی رهایی یافته ترجیح می‌دهد بمیرد تا این که دوباره یک برده باشد. (این یک انتخاب نیست. یک غریزه است.) رودخانه او را با خود حمل می‌کند . او وقتی که در جنگل تنها می‌شود به ناچار یک راه‌پیمایی ۱۰۰ مایلی انجام می‌دهد تا به پنسیلوانیا، ایالات آزاد هم‌مرز با مریلند، برسد. هنگامی که او به خط مرزی می‌رسد، او که غرق در نور طلوع خورشید است با پرشی کوچک از روی آن خط عبور می‌کند و بعد لبخند می‌زند که به او درخششی موقتی می‌بخشد که شما را تحت تاثیر قرار می‌دهد. این لحظه تنها لحظه‌ای در تمام فیلم است که او از هر قید و بندی کاملاً آزاد است.

در کنار نقد فیلم harriet ببینید:

معرفی فیلم: مهتاب | MOONLIGHT

هریت تابمن در ۱۸۴۹، وقتی که ۲۷ ساله بود، از بردگی گریخت و سر از فیلادلفیا درآورد که در آن زمان می‌توانست در آن جا زندگی امن و راحتی داشته باشد. ولی این انتخاب در دایره‌ی واژگان ذهنی-روحی او نمی‌گنجید. او همسر و بقیه‌ی اعضای خانواده‌اش را ترک کرده بود و به همین دلیل برگشت تا آن‌ها را نجات دهد. اون ۱۳ ماموریت انجام داد و ۷۰ برده را به آزادی هدایت کرد. او یکی از قهرمانانه‌ترین افراد آمریکا و داستان او یکی از خارق‌العاده‌ترین داستان‌هاست.

«هریت» که کیسی لمونز در نوشتن آن همکاری کرده و کارگردانی را نیز بر عهده داشته است (او کسی است که فیلم «جویبار ایو» و بهتر از آن «با من حرف بزن» را ساخته است)، قهرمان‌گرایی داستان را پوشش می‌دهد: داستان بی‌پروایی شجاعانه‌ی کشمکش هریت تابمن. مینتی که مستعد موج‌های غش کردن است (این امر به خاطر شکافتن سرش در ۱۳ سالگی توسط یکی از اربابان اوست) در حالی که به جز هوش خود هیچ همراه خود ندارد وارد حیات وحش می‌شود و سالم از سمت دیگر آن بیرون می‌آید. او پس از تغییر نام خود به هریت، به طرفدار مخفی الغای برده‌داری و یک رهبر تبدیل می‌گردد و تپانچه‌ای را با خود حمل می‌کند که حاضر است در صورت نیاز آن را به سوی مردمان خود نیز بگیرد (تا آن‌ها را مجاب کند تا بر ترس خود از غرق شدن غلبه کنند و از رودخانه بگذرند). او محتاط است اما می‌تواند بی‌ملاحظه نیز باشد زیرا به هر حال این طبیعت کاری است که انجام می‌دهد. وقتی که او راننده‌ی قطار در خط راه‌آهن زیرزمینی می‌شود، شجاعت او تا نقطه‌ای رشد می‌یابد که چنان تپانچه را حمل می‌کند که گویی بخشی از اوست.

هریت تابمن به عنوان یک قهرمان زن شخصیتی است که بسیار دیر به روی پرده‌ی سینما آمده است و «هریت» نسخه‌ای به طرز با وجدانی روحیه‌بخش، متعهد و قابل اعتماد از داستان اوست. ولی وقتی نوبت به سعی به برقراری ارتباط میان مخاطبان و ویژگی‌های خارق‌العاده‌ی هریت تابمن می‌رسد – نه فقط تصویر کردن اقدامات او بلکه ایجاد فرصت هم‌ذات‌پنداری با ماجرای او و خود او در سطحی لحظه به لحظه – «هریت» اثری متداول و بی‌روح در صنعت فیلم‌سازی محسوب می‌شود. من معمولاً وقتی فیلم‌ها قطعات موسیقایی الهام بخش دارند گلایه‌ای نمی‌کنم اما قطعه‌های «هریت» که توسط آهنگساز جَز تِرِنس بلانشار ساخته شده است، به طرز شگفت‌آوری نوعی بی‌روحی و بی‌حس استانداردی مشابه ترکیبی از کارهای جری گلداسمیت و آرون کاپلند دارد که مزاحم تماشای فیلم می‌شوند. صحنه‌های زیادی در فیلم وجود دارد که در آن موسیقی باید کار فیلم را انجام دهد: ایجاد نوعی خیزش احساسات. در حالی که صحنه‌ها، همان طور که نوشته شده‌اند، باید خودشان این کار را انجام دهند. در یک لحظه، لمونز از قطعه‌ی «مرد گناهکار» نینا سیمون استفاده می‌کند تا یک مونتاژ فرار برده‌ها را همراهی کند که به فیلم خیزشی موقتی می‌دهد اما پس از آن شما فکر می‌کنید که: این موضوعی نیست که خیلی مناسب یک مونتاژ باشد.

و روشی اساسی نیز وجود دارد که با آن این فیلم می‌توانست تجربی‌تر به نظر برسد. چون مدت‌هاست از زمان «هریت» به عنوان یک فیلم زندگی‌نامه گذشته است، هر وقت که ما داستان او را شنیده‌ایم ناگزیر بودیم جزئیات نحوه‌ی فرار او و گریختن از حیات وحشی مرگ‌آفرین و شکارچیان سفیدپوست نژادپرست ایالات جنوبی را تصور کنیم. روی کاغذ این ماحراها باید برای نوعی فیلم ماجراجویی برای حقوق مدنی مناسب باشد. ولی سفرهای هریت از جنوب به شمال از نظر فیزیکی نیز کمتر از میزان مناسبش دراماتیزه شده است. آیا ما نمی‌خواهیم بدانیم که این سفر چه حسی داشت، انگار که خودمان این سفر را انجام داده بودیم؟ اغلب در این فیلم، سفرهای هریت عصاره‌ی کلی صحنه‌های تعقیب و گریز فیلم‌های تلویزیونی دهه‌ی هفتاد را در خود دارد.

این گونه نیست که ما فیلم‌های درام بسیاری درباره‌ی برده‌داری داشته باشیم ولی «۱۲ سال بردگی» شش سال پیش از لحاظ عمق اندوه و قدرت ایمانش چنان از نظر احساسی دردناک بود که تماشای «هریت» بدون متوجه شدن شدت ضعف شخصیت‌پردازی‌ها سخت به نظر می‌آید.

جو آلوین نقش سادیستی‌ترین ارباب هریت  را که با او بزرگ شده و مجبور است عشق خود به او را سرکوب کند، تا حدی که او تنها با استعارات حیوانی زشتی درباره‌ی برده‌ها حرف می‌زند – که شخصیت‌پردازی کاملاً متقاعد کننده‌ای از نژادپرستی قرن نوزدهمی است اما لزوماً عمیق یا طنین‌انداز نیست- بازی می‌کند. (فقط کافی است او را با شخصیت‌های پل دینو و مایکل فاسبندر در «۱۲ سال بردگی» مقایسه کنید.)

هریت در فیلادلفیا یک جامعه را پیدا می‌کند که شامل ماری، مالک یک خانه‌ی اجاره‌ای که آزاد متولد شده است با بازی جَنِل مونِی که آن را با غروری بی‌پروا اجرا می‌کند و ویلیام استیل طرفدار الغای برده‌داری (با بازی لزلی اودم جونیور و شخصیتی به طرز بی‌آزارانه‌ای مهربان) است. بازیگران شما را تحت تاثیر قرار می‌دهند ولی آرزو می‌کنم کاش شخصیت‌پردازی‌ها کمی غنی‌تر بود. حتی کلارک پیترز بزرگ هم در نقش پدر هریت حضوری شیرین ولی با اثری محدود دارد.

«هریت» در نهایت تبدیل به نوعی فیلم اکشن وسترن عدالت‌خواهانه تبدیل می‌شود که روی آماده‌سازی و تحلیل چگونگی فرار از دست گروهی از شکارچیان برده بنا شده است. هریت در استفاده از سلاحش بهتر می‌شود و این منصفانه است زیرا او تبدیل یکی از معدود زنانی می‌شود که یک جوخه‌ی نظامی را در جنگ داخلی آمریکا رهبری کردند. این دلیل دیگری برای ستایش اوست و «هریت» ادای دینی کاملاً وظیفه‌شناس و آگاهی‌بخش است. ولی با این حال این حس را به شما می‌دهد که فیلم بزرگ و مناسب هریت تابمن هنوز ساخته نشده است.

اوون گلایبرمن ، منتقد ورایتی

مترجم: پویا مشهدی محمدرضا

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

سینمای جهان

نقد و بررسی مرد ایرلندی در میزگرد راتن تومیتوز | اسکار را به اسکورسیزی بدهید و خلاص!

نقد و بررسی فیلم مرد ایرلندی

ادامه مطلب

محبوب‌ترین‌ها