با ما همراه باشید

زیرنویس اختصاصی از آرت‌تاکس: در نخستین قسمت از «به روایت سازندگان» و به بهانه‌ی ده‌سالگی فیلم up ، پیت داکتر از چه‌گونگی ساخت این فیلم می‌گوید

فیلم up : خانه‌ای پر از بادکنک و پیرمردی غرغرو

ایده‌ی فیلم از زمان کارگردانی کمپانی هیولاها در ذهنم بود. آخر هر روز زیر میز می‌رفتم و مثل یک توپ در خودم جمع می‌شدم و همیشه خیال‌پردازی می‌کردم که پرواز کنم. پس ایده‌ی فیلم up با به پرواز در آمدن خانه‌ای با کلی بادکنک در کنار جذابیت و لذتی که برای شخصیت‌مان، پیرمردی غرغرو تصور کرده بودم شکل گرفت.

و بعد از خودمان پرسیدیم چرا می‌خواهد پرواز کند؟ کجا می‌خواهد برود که نمی‌تواند با سوار شدن روی قطار به آن‌جا برسد؟ و این منجر شد به این که داستان حول قسم خوردن به همسرش برای محقق کردن آرزوهایشان، دلیلی برای سفرش باشد.

ایده‌ی فیلم از زمان کارگردانی کمپانی هیولاها در ذهنم بود. آخر هر روز زیر میز می‌رفتم و مثل یک توپ در خودم جمع می‌شدم و همیشه خیال‌پردازی می‌کردم که پرواز کنم

رد و بدل کردن مشت در غیرمنتظره‌ترین موقعیت‌ها!

آن سکانس تمامن دیالوگ داشت. صحنه‌های کوتاه متعددی نوشتیم. در اولین نسخه‌ی فیلم‌نامه، شخصیت‌ها با جنگیدن ضد هم‌دیگر آشنا می‌شدند. کارل می‌خواهد یک پرنده را گیر بیندازد و الی برای دفاع کردن از آن پرنده، به‌ او مشت می‌زند و حالا کارل پی انتقام می‌رود. بنابراین تبدیل شد به رد و بدل کردن مشت در غیرمنتظره‌ترین موقعیت‌ها.

فکر می‌کنم موقعیتی خنده‌دار بود ولی هنگامی که به مخاطبان نشان دادیم، واکنش خوبی نداشتند.  یکی از نویسنده‌ها نزدم آمد و گفت به نظرم این صحنه بدون دیالوگ بهتر جواب می‌دهد. جواب دادم که نه، فکر کنم اشتباه می‌کنی اما در نهایت متقاعدم کرد.

مرگ غم‌انگیز فیلم‌های صامت

نظریه‌ی من در مورد این تصمیم این بود که من با دیدن فیلم‌هایی که پدر و مادر از بچگی‌هام گرفتند بزرگ شدم  و چیزی در مورد حذف کردن عناصر هست که تصویر را احساسی‌تر می‌کند. نبود یک عنصر باعث می‌شود مخاطبان درگیر شوند و شاید برای همین، فیلم‌سازهای قدیمی مرگ فیلم‌های صامت را غم‌انگیز می‌دانستند.

لحظه‌ای در آن مونتاژ هست که الی در مطب دکتر حضور دارد و این موضوع القا می‌شود که او و کارل نمی‌توانند بچه‌دار شوند. همین صحنه هنگام تولید فیلم عده‌ای رو به شک انداخت، بنابراین آن قسمت را حذف کردیم. اما نکته‌ی عجیب این بود که نه تنها در آن صحنه، احساسات‌مان به اندازه‌ی قبل نبود بلکه مقداری از حس خود فیلم هم از بین رفت. نمی‌توانم در این مورد توضیح بدهم جز این که بگویم برای این دو، لحظه‌ای تاریک و اسفناک است که رابطه‌شان را واقعی‌تر می‌کند.

اشک ریختن مخاطبان در سالن سینما

اندوه و درد ناشی از چنین موقعیتی، شخصیت‌ها را به هم نزدیک‌تر می‌کند و باعث می‌شود شما با آن‌ها بیش‌تر هم‌دردی کنید. وقتی برای اولین بار فیلم را پخش کردیم، گوشه‌ای نشسته بودم و دائمن مخاطبان را می‌پاییدم. در حالی که فقط هفت دقیقه و ده ثانیه از فیلم گذشته بود، مردم کاملن در فیلم غرق شدند و  اشک‌هایشان را پاک می‌کردند. قلق کار دست‌مان آمد.

موقع شروع ساخت این فیلم‌ها همیشه می‌خواهیم یک اثر مفرح و سرگرم‌کننده بسازیم و خودش تا حدی احساسی و عاطفی باشد اما بعضی اوقات اتفاقی در زندگی مردم رخ می‌دهد که کاملن غیرمنتظره است. این فقط یک مشت پیکسل روی نمایشگر است و هیچ کدام وجود خارجی ندارند. چیزی که در مورد درست کردن فیلم‌های انیمشین دوست دارم این است که می‌توانیم کاری کنیم مخاطب عمیقن با این شخصیت‌ها ارتباط برقرار کند انگاری که آدم‌های واقعی‌اند.

انیمیشن: تمرین زندگی برای مردم

آثاری مانند فیلم up به نوعی برای بسیاری از مردم تمرین زندگی محسوب می‌شوند. وقتی بچه‌ها با وسایل خانه یا ماشین‌ها بازی می‌کنند، دارند خودشان را در یک قالب دیگر قرار می‌دهند و امتحانش می‌کنند. فکر می‌کنم فیلم‌ها هم تا حدی این شکلی‌اند؛ راهی برای فهم دنیا. و این کاری‌ است که تلاش می‌کنیم با انیمیشن انجام بدیم. همه‌ی بی‌نظمی‌های دنیا را برداریم و کاری کنیم که درک‌شان ساده‌تر و واضح‌تر شود.

1,413 بازدید کلی, 3 بازدید امروز

برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سینماآرت

سبک فیلم‌برداری راجر دیکینز در 1917: پلک‌زدن ممنوع! | Roger Deakins & 1917: Breaking Down the 1917 One-Shot

راجر دیکینز 1917

زیرنویس فارسی اختصاصی از آرت‌تاکس:‌ در این ویدیو نگاهی خواهیم انداخت به شیوه‌ی فیلم برداری راجر دیکینز در فیلم 1917 به کارگردانی سم مندس.

درباره‌ی سبک فیلم‌برداری راجر دیکینز در 1917 | پلک‌زدن ممنوع!

فیلم 1917 حتا پیش از اکرانش شهره‌ی خاص و عام بود. ممکن است بپرسید چرا. خب، کارگردان فیلم، سم مندس همراه مدیر فیلم‌برداری این پروژه، راجر دیکینز قصد ارائه‌ی فیلمی با اجرای سکانس پلان داشتند. اما دیکینز چگونه به این مهم دست یافته؟

مندس می‌گوید 1917 تنها به یک پلان برای خلق مسابقه‌ای مرگ‌بار نیاز داشته. دیکینز در اوایل پروسه‌ی پیش‌تولید وارد می‌شود تا محل قرارگیری دوربین‌ها، طراحی استوری‌بورد و تبدیل 1917 به یک سکانس پلان نظارت داشته باشد. با وجود برش‌های استادانه‌ای که دیده نمی‌شوند، ۱۹۱۷ فیلمی سکانس پلان نیست، ولی چنین فرمی را به مخاطب القا می‌کند.

پشت صحنه‌ی فیلم 1917 | لحظه‌ای که جنگ مدرن آغاز می‌شود

در این ویدیو نگاهی می‌اندازیم به پشت صحنه‌ی 1917 و تکنیک‌های فیلم‌برداری که دیکینز و مندز برای خلق تجربه‌ای ماندگار، استفاده کردند. فیلم‌سازان همواره می‌خواهند بیننده در دنیای فیلم غرق شود و این از دست‌آوردهای سازندگان 1917 است.

برداشت‌های طولانی تنها یک روی سکه است. انتخاب لنزهای پرایم برای قرارگیری نقطه‌ی کانونی روی چشم بازیگران اهمیت بسیاری داشت. به واقع دوربین رخدادها را به نزدیک‌ترین شکل ممکن به ما انتقال می‌دهد. برای همین، نباید شوکه شویم وقتی می‌بینیم 1917 جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری را کسب کرد. از نظر فیلم‌برداری، 1917 تجربه‌ی منحصر به فردی است که هر فیلم‌سازی در سال‌های آینده، آن را بررسی خواهد کرد.

تجربه‌ای جدید وسط میدان جنگ | 1917 مندس فراتر از دانکرک نولان

Roger Deakins & 1917 | Breaking Down the 1917 One-Shot

1917 (2019) was famous before anyone ever saw it. When it was learned that director Sam Mendes and cinematographer Roger Deakins captured 1917 in one shot, it became one of the most anticipated movies of the year. But how did Roger Deakins pull off shooting 1917 as one giant long take? That’s what this video essay aims to do — we’ll look at 1917 behind the scenes footage and Roger Deakins cinematography techniques, including why he used the ARRI Alexa Mini LF camera.

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

560 بازدید کلی, 77 بازدید امروز

ادامه مطلب

سینماآرت

روزی روزگاری – ۲: بیست‌وپنج سالگی فیلم «فارست گامپ» | Forrest Gump Explained: What the Feather Means

فیلم فارست گامپ

زیرنویس فارسی اختصاصی از آرت‌تاکس:‌ «روزی روزگاری» بخش جدیدی در آرت‌تاکس است که به مرور با فیلم‌های نه چندان قدیمی تاریخ سینما خاطره‌بازی خواهد کرد. در قسمت دوم به سراغ فیلم «فارست گامپ» می‌رویم.

برای ۲۵ سالگی فیلم «فارست گامپ» | آ‌ن‌چه خدا می‌خواهد، آن‌چه تو می‌خواهی

در فارست گامپ، می‌بینیم که دو فلسفه روبه‌روی هم قرار گرفت: باور به سرنوشتی که توسط خداوند مقدر شده، و این طرز تفکر که سرنوشت دست خود آدمه. این دو عقیده، نماینده‌ی باورهای جامعه‌ی آمریکایی هستن و به نظر می‌رسه با هم در تضاد باشن. اما در پایان فیلم، نتیجه اینه که زندگی هم شامل تأثیرات الهی و هم تصادفاته. این موضوع در نماد اصلی داستان نشون داده شده: یک پر، که فیلم باهاش شروع می‌شه و ما رو پیش نقش اصلی می‌‌بره. این پر، نماد حضور احتمال و مقدرات الهی به صورت هم‌زمانه. ممکنه فکر کنین پر در واقع نماد فرصت‌هاست؛ چه از سر شانس پیش بیاد، چه از طرف خداوند باشه. برای همینه که هیچ‌کس به اون پر اهمیت نمی‌ده، به جز فارست. می‌تونیم از فارست یاد بگیریم که چه‌طوری بهترین سرنوشت رو برای خودمون رقم بزنیم، دست از تعصب و گمانه‌زنی برداریم و به جاش پذیرای اتفاقات باشیم. این‌طوری قدر چیزایی رو که داریم بیش‌تر می‌دونیم و از فرصت‌هایی که برامون پیش می‌یاد بهتر استفاده می‌کنیم. داستان فارست به ما می‌فهمونه که باید بهترین استفاده رو از شرایط موجود بکنیم.

میز گرد هالیوودریپورتر با حضور تام هنکس | مردن آسان است، کمدی سخت!

Forrest Gump Explained: What the Feather Means

Forrest Gump opens and closes with the image of a white feather floating through the air. In the opening, it comes to rest in Forrest’s suitcase. At the end, it flies back up into the air, helping to symbolize the cycle that has now been completed—specifically, the cycle of life and death, and one of new beginnings.

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

5,149 بازدید کلی, 66 بازدید امروز

ادامه مطلب

سینماآرت

موریکونه به روایت موریکونه | اثر انگشت زندگی روی نت آهنگ‌هام پیداست

انیو موریکونه

موریکونه به روایت موریکونه | اثر انگشت زندگی روی نت آهنگ‌هام پیداست

آرت‌تاکس – گروه سینمای جهان: با درگذشت انیو موریکونه ، آهنگساز مشهور ایتالیایی و برنده‌ی جایزه‌ی اسکار بهترین موسیقی فیلم برای «هشت نفرت‌انگیز» کوئنتین تارانتینو، در ۹۱ سالگی، ورایتی به سراغ مصاحبه‌ای با او در سال ۲۰۱۶ رفته که در آن موریکونه حرفه‌ی کاری طولانی خود را بررسی می‌کند. این مصاحبه را در این‌جا می‌خوانیم:

شما در روزهای آغازین کار خود اغلب بیش از ۲۰ موسیقی فیلم در سال می‌ساختید ولی همکاران شما به صورت میانگین چهار یا پنج موسیقی فیلم می‌ساختند.

انیو موریکونه: در گذشته به هر کسی که به سراغم می‌آمد پاسخ مثبت می‌دادم. اکنون و با گذشت زمان کمی سخت‌گیر شده‌ام. سعی می‌کنم بیش‌تر با کارگردانانی که می‌شناسم کار کنم. من برای نوشتن قطعات کنسرتم نیز زمان می‌خواهم.

شما چگونه آهنگساز فیلم شدید؟

جوان که بودم کارم را با رهبری ارکستر و تنظیم آهنگ‌های پاپ برای رادیو، تلویزیون، صنعت موسیقی و تئاتر شروع کردم. ناگهان یک فیلم‌ساز از من خواست تا برای فیلمی آهنگ بسازم و این شروع حرفه‌ی کاری من در این زمینه بود.

فکر می‌کنید که این تمرین آهنگ‌سازی شما در حوزه‌ی موسیقی پاپ در ساخت موسیقی فیلم به کارتان آمد؟

قطعاً. هر کاری که در تمام عمرم کردم، تنظیم قطعات، رهبری ارکستر، آهنگسازی، همه به شدت مفید بودند. همه‌شان ردی بر حرفه‌ی کاری‌ام به جا گذاشتند.

نقطه‌ی عطف زندگی شما چند سال بعد و با سرجیو لئونه رخ داد. آیا می‌دانستید که شما سنت موسیقی فیلم‌های وسترن را با استفاده از سوت، گیتار الکتریک، آوازها و گروه کر شکستید؟

نه. من نفهمیدم که داشتم انقلابی موسیقایی در ژانر موسیقی وسترن به راه می‌انداختم. بعدها دیگران این موضوع را به من گفتند.

در کنار مطالعه‌ی این مصاحبه ببینید:

بررسی همکاری‌های مشترک سرجیو لئونه و انیو موریکونه | پروسه‌ی خلق شاهکار

آیا فکر می‌کنید که تمام توانایی‌های بالقوه‌ی موسیقی در فیلم‌ها استفاده شده است؟

نمی‌توانم آینده را پیش‌بینی کنم ولی فکر می‌کنم که آهنگسازان جدی و درست هنوز می‌توانند تلاش کنند تا به چیزی دست پیدا کنند که پیش‌تر به دست نیامده. مانع اصلی نوآوری این است که مخاطبان متوجه ارزش واقعی موسیقی نشوند. فرهنگ تماشای فیلم هم‌گام با مخاطبانش رشد و نمو پیدا کرده اما چنین چیزی را درباره‌ی موسیقی در سینما نمی‌توان گفت.

آیا شما فلسفه‌ای کلی درباره‌ی ساخت موسیقی فیلم دارید؟

من اول از همه به حرف‌های کارگردان با دقت گوش می‌دهم. زمانی که فرصتش پیش بیاید فیلم را می بینم و بعد به نوعی از موسیقی فکر می‌کنم که برای فیلم مفید خواهد بود. هم‌زمان سعی می‌کنم که این موسیقی سازگار با شخصیت و سبک خودم هم باشد.

آیا می‌توانید این سبک را توصیف کنید؟

نه نمی‌توانم. شاید این کار به عهده‌ی منتقدان موسیقایی است. آن چه می‌توانم بگویم این است که من سبکی شخصی و دانشی عمیق درباره‌ی ترکیب‌بندی موسیقی و تاریخچه‌ی موسیقی دارم. من از توانایی‌های خودم و فرهنگ موسیقایی‌ام بسیار مطمئنم و برای آهنگسازی می‌توانم روی همه‌ی این‌ها حساب کنم.

مترجم: پویا مشهدی محمدرضا  آرت‌تاکس

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

5,185 بازدید کلی, 66 بازدید امروز

ادامه مطلب

محبوب‌ترین‌ها