مصاحبه‏‌ی اختصاصی با بهزاد آزادی | از شاهین‏‌دژ تا کَن

چهاردهمین جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم کوتاه دانشجویی نهال

داستان فیلم‌ساز شدن بهزاد آزادی را از زبان خودش می‌شنویم. از کمک‌های سینا کرمانی‌زاده تا مشقات این راه و شروع فیلم‌سازی با تجربه کردن در فضای ارزان با عنوان دستیار فیلم‌بردار. سپس از فیلم اول خود با نام ادریس با فیلم برداری حسین خوشبین و صدابرداری نیما تقوی‌زاده یاد می‌کند. این فیلم ۱۵ دقیقه‌ای براساس یکی از خواب‌های این کارگردان از پدرش است و داستان پسربچه‌ای را روایت می‌کند که خواب پدر مرحوم خود را می‌بیند و در ادامه قصد کمک به پدرش در دنیای واقعی را دارد. او از نقش جشنواره نهال در شناساندن وی به جامعه‎ی هنری پس از فیلم اولش خبر می‌دهد و سپس در مورد فیلم دومش با دورنمای موفقیت در حوزه‌ی بین‌لملل می‌گوید. این فیلم در ۱۴ جشنواره‌ی بین‌المللی شرکت کرد و موفق به دریافت جایزه‌ی ویژه‌ی هیئت داوران از جشنواه فیلم کوتاه بوسان کره‌ی جنوبی و دو جایزه‌ی بین‌المللی دیگر شد. سپس داستان ساخت فیلم‌های “موقت” و “کشتارگاه” را می‌شنویم. اولین اکران کشتارگاه در بخش سینه‌فونداسیون جشنواره کن بود. فیلم‌نامه این فیلم ۲ سال به طول انجامید و بهزاد آزادی کشتارگاه را بهترین فیلم خود تا آن تاریخ، می‌داند. در ادامه او به مشکلات حضور در جشنواره‎‌های بین‌المللی برای جوانان پرداخته و به نامهربانی‌ها و عدم حمایت‌های نهادهای داخلی مرتبط با حوزه‌ی فیلم کوتاه می‌پردازد و خود را مدیون بخش بین‌الملل “دانشگاه هنر” می‌داند. سپس به توضیح راجع به فیلم آخر خود به نام “کلاسی شین (کلاس آبی)” پراخته و این فیلم را نیز الهام گرفته از خواب‌های خود می‌داند. بر مبنای داستانی واقعی که به حمایت از جانباختگان حادثه‌ی آتش‌سوزی دبستانی دخترانه در شهر شین‌آباد ساخته شده است. آزادی این فیلم را بدون توجه به الزامات و فاکتورهای موثر در امتیاز دهی در جشنواره‌های داخلی و خارجی ساخته است و آن را نزدیک‌ترین فیلم به سبک مورد علاقه‌ و احساسات خود می‌داند.
در انتها بهزاد، نقطه نظرات خود راجع به جشنواره‌ی نهال را بازگو نموده و خود را مدیون این جشنواره می‌خواند.

لینک کوتاه:

شاید این ها را نیز دوست داشته باشید

دیدگاه شما چیست ؟

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *