“مصاحبه‏‌ی اختصاصی با سمیرا نوروزناصری | بدترین فیلم من، بهترین فیلم من است”

چهاردهمین جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم کوتاه دانشجویی نهال

سمیرا نوروزناصری از علاقه‌ی خود به ساخت کارتون و انیمیشن از دوران کودکی خود می‌گوید. سپس داستان ساخت اولین فیلم خود به نام “تاب” و آشنایی تصادفی‌اش با فیلم‌بردار این فیلم با نام “محسن زارعی” را تعریف می‌کند. او نتیجه‌ی این فیلم با تمام کم و کاستی‌هایش را مورد قبول دانسته و شرکت کردنش در چند جشنواره‌ی داخلی را نتیجه‌ای قابل قبول برای اولین فیلمش می‌خواند. فیلم دوم با نام “قاب روشن” نیز نتیجه همکاری این فیلم‌ساز و فیلم‌بردار بود که پروسه‌ی جذاب تولید آن را از زبان نوروزناصری می‌شنویم. “قاب روشن” بلیط پرواز نوروزناصری به امریکا و پذیرش دانشگاه “امرسون بوستون” شد. وی با تمام مشکلات کیفی و تکنیکی، این فیلم را دوست‌داشتنی‌ترین و بهترین فیلم خود می‌داند. نکته‌ی قابل توجه این فیلم، اجازه‌ی اکران نگرفتن آن در تمامی جشنواره‌های داخلی حتی نهال است که این کارگردان بابت آن یک پلان گرفته شده و عدم توانایی جایگذاری آن به سبب نگاتیو بودن برداشت‌ها، هنوز هم پشیمان است ولی این فیلم را پایه‌گذار فیلم‌های بعدی خود می‌داند. سپس در رابطه با فیلم بعدی خود و پروسه‌ی تولید بیش‌از اندازه بزرگ و فضای فانتزی آن می‌گوید که به هیچ‌وجه مناسب روایت ساده‌ی داستان نبوده و نحوه‌ی تولید این فیلم، بدین شکل را بزرگترین اشتباه خود می‌داند. در ادامه داستان تولید فیلم کوتاه بعدی این کارگردان که در امریکا ساخته است را می‌شنویم. در نهایت از جشنواره‌ی نهال گفته و شرکت در این جشنواره با فیلم “باران که بند بیاد” در سال ۱۳۹۰، که این فیلم توانست دیپلم افتخار کارگردانی و جایزه‌ی ویژه هیئت داوران را کسب نماید.

لینک کوتاه:

شاید این ها را نیز دوست داشته باشید

دیدگاه شما چیست ؟

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *