با ما همراه باشید
موسیقی فیلم ایکیرو موسیقی فیلم ایکیرو

سینماآرت

بررسی ده موسیقی متن ماندگار | ایکیرو/ زیستن از آکیرا کوراساوا

ترجمه اختصاصی از آرت‌تاکس: در دومین قسمت از مجموعه‌ی موسیقی متن‌های ماندگار تاریخ سینما نگاهی خواهیم داشت به: موسیقی فیلم ایکیرو/ زیستن از آکیرا کوراساوا

موسیقی توانایی خارق‌العاده‌ای در برانگیختن احساسات را از درونی‌ترین بخش‌های روح و روان دارد. موسیقی می‌تواند دلتنگی، اشتیاق و قدرت را القا کند. موسیقی حتی می‌تواند ادای واژه‌ها را نفی کند. سخنی مشهور از لودویگ ون بتهوون نقل شده است که «موسیقی مکاشفه‌ای بالاتر از هر خرد و فلسفه‌ای است».

موسیقی به طرز منحصر به فردی فطری است. در حالی که عملکرد بیشتر ادوات سینما مبتنی بر برانگیختن هوش است، موسیقی روح را برمی‌انگیزد. موسیقی می‌تواند به عمیق‌ترین روان‌ها نفوذ کرده و در سطحی چنان گسترده باعث همدلی شود که شاید بقیه‌ی هنرها نتوانند موفق به انجام چنین کاری شوند. قطعه‌ای که به ظرافت ساخته شده باشد می‌تواند احساسات را افسون کند و معنا را به روشی تاثیرگذار توصیف می‌کند.

به همین دلیل است که فیلم‌سازان برای روی آوردن به موسیقی در آثار خود بسیار مشتاق‌اند. در این لیست ما به ده مثال قوی و مجزا از موسیقی در سینما می‌پردازیم. این آثار عمومن جزئی از ساختار فیلم هستند زیرا این خاصیت به موسیقی اولویت و تمرکز می‌بخشد. با این که قطعه‌ی نامرتبط با پیرنگ ستون فقرات احساسی یک فیلم شناخته می‌شود ولی هدف آن قطعه خدمت به فیلم است و خود تمرکز اصلی فیلم نیست. این ده فیلم نشان می‌دهند که چگونه موسیقی و توانایی‌های منحصر به فرد آن می‌تواند احساسات را توصیف کند و روایتی موضوعی تولید کند.

در کنار مطالعه‌ی قسمت دوم ده موسیقی متن ماندگار: موسیقی فیلم ایکیرو ببینید:

قسمت اول ده موسیقی متن ماندگار: موسیقی فیلم راه های افتخار

۲. ایکیرو/ زیستن (۱۹۵۲)

آکیرا کوروساوای افسانه‌ای در غرب با فیلم‌های سامورایی‌اش به یاد آورده می‌شود. از وسترن‌های دهه‌ی ۱۹۶۰ تا مجموعه‌ی «جنگ ستاره‌ای» جورج لوکاس، هالیوود به شدت به فیلم‌های او مدیون است و از آثار او وام گرفته. ولی این ایکیرو (۱۹۵۲) است، که داستان آخرین روزهای یک بوروکرات معاصر را بازگو می‌کند، که احتمالاً قوی‌ترین فیلم کوروساواست.

ایکیرو که اقتباسی‌ست از «مرگ ایوان ایلیچ» لئو تولستوی،داستان کانجی واتانابه (که احتمالاً بزرگ‌ترین ایفای نقش تاکاشی شیموراست) را روایت می‌کند که پس از این که سرطان بدخیم او تشخیص داده می‌شود به دنبال معنا می‌گردد.
او با استانداردهای عرفی ژاپن مردی‌ست بی‌خانواده که زندگی خود را وقف بوروکراسی بیهوده کرده خود را گمشده می‌یابد.

ما زمانی سرکوبگری این بوروکراسی بی‌روح را می‌بینیم که گروهی از والدین را برای جایگزینی یک مخزن فاضلاب در محله‌شان با یک زمین بازی دادخواست می‌نویسند، و آن‌ها را بی این که نتیجه‌ای داشته باشد از یک اداره به اداره‌ای دیگر می‌فرستند.

واتانابه ابتدا سعی در ساکت کردن درد خود دارد و خود را در زندگی شبانه‌ی توکیو غرق می‌کند اما این کار آن رهایی را که او می‌جوید به او نمی‌دهد. در نهایت او با کارمند زنی جوان ملاقات می‌کند که برای استعفایش به امضای او نیاز دارد. واتانابه که عشق به زندگی را در او می‌بیند از او راز وجود این حس را می‌پرسد.

این موسیقی را در آرت‌تاکس بشنوید:

تنها دانشی که او در اختیار واتانابه می‌گذارد این است که شغل جدید او که ساختن اسباب بازی است به او حس هدفمند بودن می‌دهد چون او می‌تواند به کودکان شادی ببخشد. و بدین ترتیب واتانابه خود را وقف ساختن آن زمین بازی که محکوم به گم شدن در هزارتوی بوروکراسی بود می‌کند و لذا هم به خود و هم به جامعه خوبی می‌کند.

واتانابه در طول ماجرای خود دو بار «گوندولا نو اوتا» یا «زندگی کوتاه است» را که ترانه‌ای ژاپنی محصول ۱۹۱۵ است می‌خواند. آهنگ از زاویه‌ی دید شخصیتی پیر است که به جوانان هشدار می‌دهد عمر در حال گذر است و آن‌ها باید تا می‌توانند در اوج زندگی خود تجربه کسب کنند.

واتانابه ابتدا این آهنگ را در یکی از کلوپ‌های شبانه‌ی توکیو می‌خواند. مست و ناامید، او با آهنگ همراهی می‌کند. مشتریان اطراف او بلافاصله تحت تاثیر اندوه و احساسات صدای او قرار می‌گیرند و معذب می‌شوند و از او فاصله می‌گیرند. دوربین سپس روی کلوزآپی از صورت واتانابه در حالی که بی‌اختیار اشک می‌ریزد ثابت باقی می‌ماند.

این اجرای اول کاملاً فقدان و پشیمانی‌ای را که واتانابه احساس می‌کند نشان می‌دهد. صدای شکننده‌ی شیمورا که کمی هم از ریتم پیانو خارج شده است به ما اجازه می‌دهد تا با واتانابه همدلی کنیم. ولی این آهنگ قدرت حقیقی خود را از اجرای دوم خود می‌گیرد.

واتانابه پس از موفق شدن و ساختن زمین بازی تنها روی تاب می‌نشیند. هم‌زمان با عقب و جلو رفتن او روی تاب برف سنگینی می‌بارد. او دوباره این آهنگ را می‌خواند اما این بار کمتر ناامید کننده است. شکنندگی پابرجاست اما این بار این آهنگ از روی رضایتی غم‌انگیز خوانده می‌شود. او به چیزی دست یافته است. این بار انگار واتانابه «گوندولا» را نه خطاب به خود که خطاب به ما می‌خواند.

این آهنگ نماد تمامی پیام فیلم است. این که تا می‌توانیم باید نهایت استفاده را از زندگی ببریم. واتانابه در زمانی کوتاه به این امر دست می‌یابد. واتانابه ابتدا این آهنگ را همراه با پشیمانی خواند اما این بار پیام آهنگ را با یک حس قناعت منتقل می‌کند. آواز خواندن واتانابه در برف به یکی از زیباترین و احساسی‌ترین صحنه‌های سینماست.

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سینماآرت

سوال از شما، پاسخ از سورکین | آموزش فیلم‌نامه‌نویسی با آرون سورکین

فیلمنامه آرون سورکین

زیرنویس فارسی اختصاصی از آرت‌تاکس:‌ در این ویدیو سوالات مطرح‌شده در رابطه با فیلمنامه نویسی و داستان‌گویی توسط آرون سورکین پاسخ داده می‌شود.

سوال از شما، پاسخ از سورکین
آموزش فیلم‌نامه نویسی با آرون سورکین

کلید نوشتن فیلم‌نامه‌نویسی در تمرکز روی چی‌یه؟ پیرنگ، شخصیت، دنیای داستان یا غیره؟

کلید اینه :در خلق درام نیت و مانع مهم‌ترین ابزارها هستن. یکی یه چیزی می‌خواد و چیز دیگه‌ای مانع‌شونه. یک مسأله‌ی دشوار در راهشه. تاکتیک‌هایی که شخصیت اصلی استفاده می‌کنه تا اون مانع رو رد کنه باعث خلق شخصیت‌تون می‌شه. چون قرار نیست به ما بگین این شخصیت کی‌یه، قراره نشون بدین این شخصیت چی می‌خواد. در این راه، پیروزی یا شکست‌شون مهم نیست.

ببینید: چه‌گونه حس مقاومت در نوشتن را از بین ببریم؟

اگر شخصیتی اقلیتی قراره بنویسیم که با هویت شما یکی نیست می‌تونیم این شخصیت رو از طریق خوش‌حالی‌هاش به جای درد فرضی‌شون تصور کنیم؟

بله می‌تونی. همون خونی که در بدن شماست، در بدن اون هم جریان داره. به عنوان انسان، همه‌مون این قدرت رو داریم که با هم هم‌دردی کنیم تا زندگی هم رو درک کنیم. به این شکل هر شخصیتی رو که می‌خوایم در یک موقعیت دراماتیک قرار بدیم. مهم‌ترین چیز در داستان شما قرار نیست گرایش جنسیتی یک شخصیت باشه یا رنگ پوست یا دین. مهم‌ترین چیز در داستان شما قراره نیت و مانع باشه. این شخصیت چی می‌خواد و چه چیزی سر راهشه. حدس می‌زنم اگر می‌خوای همچین داستانی رو بگی، برات مهمه که بدونی شخصیت چی می‌خواد و چه چیزی سر راهش جلوشو می‌گیره.

بهترین نکات برای نوشتن یک شخصیت منفی چی‌یه؟

سؤال خیلی خوبی‌یه. بهترین راهنمایی‌م اینه که نباید به‌شون به عنوان یه شخصیت منفی فکر کنی. تو نویسنده هستی و نمی‌تونی شخصیت رو قضاوت کنی. باید بتونی باهاش هم‌دردی کنی. چیزی رو در مورد اون شخصیت پیدا کنی که مثل خودت هم هست. بعد باید اون شخصیت رو طوری بنویسی که انگار دارن با خدا جر و بحث می‌کنن چرا باید برن بهشت.

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

سینماآرت

ویژگی‌های شاخص آل پاچینو در بازیگری چیست؟ | What Makes Al Pacino An Amazing Actor

آل پاچینو

زیرنویس فارسی اختصاصی از آرت‌تاکس:‌ در این ویدیو-مقاله نگاهی خواهیم انداخت به ویژگی‌های بازیگری آل پاچینو تا متوجه شویم چه چیزی او را به این اندازه شاخص کرده است.

ویژگی‌های شاخص آل پاچینو در بازیگری چیست؟

به طور معمول، اولین نشانه‌‌ی یک بازیگر توانا اینه که باعث می‌شن کارشون راحت به نظر بیاد. آل پاچینو در قالب هر نقشی کامل جا می‌افته. بازی اون همیشه خالصانه و به دور از اجباره. کاریزمای طبیعی اون باعث می‌شه تقریبن هیچ نقش اشتباهی براش وجود نداشته باشه و این به خاطر اینه که آل پاچینو فقط وانمود به بازی کردن نقش‌ کاراکترهاش نمی‌کنه، بلکه در تک تک اونا خودش رو پیدا می‌کنه.

شهرت پاچینو در دهه‌ی هفتاد سینما آغاز شد که بهش می‌گفتن هالیوود نوین و این دوره‌ای از فیلم‌سازی بود که «نقش مثبت» که پیش از این در فیلم‌های قدیمی‌تر جان وین پیدا می‌شد، از نظر محبوبیت در حال کم‌رنگ شدن بود. با تغییر طبیعت جهان حین و پس از جنگ ویتنام، بیننده‌ها، به خصوص در آمریکا، شروع به هم‌ذات‌پنداری با کاراکترهایی کرده بودن که به طور مطلق در جرگه‌ی خیر یا شر جا نمی‌گرفتن. از این رو، کاراکترهای کلاسیک پاچینو در دسته‌ای قرار می‌گرفتن که به کلیشه‌ و کاراکتر تکیه نمی‌کردن، بلکه روی هم‌دردی و درک افرادی با ابهامات اخلاقی که مورد سوءتفاهم قرار گرفته بودن تمرکز داشتن.

فارغ از این‌که مهارت ذاتی تا چه حد در نظر بیننده‌های دنیای بیرون مهم جلوه کن، بیش‌تر کار پشت صحنه انجام می‌گیره که اغلب حاصل سال‌ها و حتا دهه‌ها تلاشه. پاچینو کارش رو روی صحنه شروع کرد و به شدت تحت تأثیر نقش‌های تراژیک ویلیام شکسپیر بود. دور از ذهن نیست که پاچینو در شرایطی جذب مشهورترین کاراکترهاش و بازی نقش‌شون شد که درک عمیقی از شکسپیر و ملودرام‌های کلاسیک دیگر تئاتر داشت.

پاچینو تقریبن در تمام کارهاش پویایی و غیرقابل پیش‌بینی بودن ‌خارق‌العاده‌ای از خودش به نمایش می‌ذاره؛ به این معنی که می‌تونه نقش کاراکترهای آروم و فرهیخته‌ای رو بازی کنه که طی یک لحظه ناگهان از خشم فوران می‌کنن.

 

What Makes Al Pacino An Amazing Actor?

Academy Award winning actor Al Pacino has spent the past 5 decades wowing audiences with his incredible skills and technique. Using scenes from Scarface, The Godfather, The Irishman, Once Upon a Time in Hollywood, Stand Up Guys, and many more, Netflix Film Club has identified Pacino’s standout acting traits.

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

سینماآرت

هویته ون هویتما از کار با کریسوفر نولان می‌گوید | Hoyte van Hoytema talks about Christopher Nolan

هویته ون هویتما کریسوفر نولان

آرت‌تاکس – گروه سینمای جهان: صحبت‌های هویته ون هویتما در پادکست راجر و جیمز دیکینز درباره‌ی کار با کریسوفر نولان

هویته ون هویتما از کریسوفر نولان می‌گوید:
همه نولان را فن‌سالار می‌دانند اما او فیلم‌سازی شهودی‌ست

راجر و جیمز دیکینز در جدیدترین قسمت پادکست خود مهمان هویته ون هویتما، فیلم‌بردار فیلم‌های متاخر کریسوفر نولان، شدند.

گفت‌وگوهای آنان درباره‌ی تجربه‌ی ون هویتما از فیلم‌برداری با دوربین‌های آیمکس، خلق سکانس‌های بی‌وزنی فضایی و دیگر چیزها بود. دیکینز در جایی از این گفت‌وگو به ون هویتما گفت که صحنه‌ی تعقیب و گریز مزرعه‌ی ذرت در آغاز «بین ستاره‌ای» که ون هویتما با پهپاد برای این فیلم نولان فیلم‌برداری کرده یکی از زیباترین سکانس‌های فیلم چند سال اخیر است.

دیکینز از ون هویتما پرسید: «چقدر از این صحنه روی استوری‌برد طراحی شده بود؟» ون هویتما پاسخ داد: «بسیاری می‌گویند که کریس [نولان] دقتی بی‌نظیر در قصه‌گویی دارد ولی یکی از مهم‌ترین چیزهایی که هنگام کار با او فهمیدم و یکی از چیزهایی که او را بابتش ستایش می‌کنم این است که او فیلم‌سازی به شدت شهودی است. او کاملاً به چیزهایی که در اختیارش قرار می‌گیرد آگاهی کامل دارد. مثل آب و هوا. مردم همیشه می‌گویند که او همیشه بابت آب و هوا خوش‌شانسی می‌آورد اما هرگز این طور نیست. او فقط در هر آب و هوایی که قرار می‌گیرد و هست فیلم‌برداری می‌کند.»

ببینید: شش چیز که کریستوفر نولان همیشه در فیلم‌های خود استفاده می‌کند

Hoyte van Hoytema talks about Christopher Nolan

Roger and James Deakins welcomed Christopher Nolan’s cinematographer and “Dunkirk” Oscar nominee Hoyte van Hoytema onto their “Team Deakins” podcast.
“How much was storyboarded before you shot?” Deakins asked van Hoytema about “Interstellar.” “A lot of people say that about Chris that he has a precision to him in storytelling,” van Hoytema respond‌ed. “But one of the biggest things that I learned starting to work with him and one of the things I admire about him is that he is an extremely intuitive film maker.

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

محبوب‌ترین‌ها