با ما همراه باشید

میثم کیانی در دو نقطه | هجمه‌ای از کلمه‌ها به سراغم آمده

تاک‌شوی دو نقطه، محصول جدید آرت‌تاکس درباره‌ی روایت در جهان امروز است. گل‌بو فیوضی، طراح و میزبان این برنامه، درباره‌‌ی دو نقطه می‌گوید: «در دو نقطه قرار است راجع‌به روایت حرف بزنیم، به نظرم روایت پدیده‌ی مهمی‌ست و از درون انسان برمی‌آید.»

در  قسمت سوم «دو نقطه»، میثم کیانی میهمان این برنامه است. گل‌بو فیوضی گفت‌وگو را با اشاره به شبکه‌های اجتماعی آغاز می‌کند و از میثم کیانی درباره‌ی پست‌هاش در اینستاگرام می‌پرسد. کیانی می‌گوید: «من ادعایی در عکاسی ندارم. حتا برای اینستاگرام هم در ابتدا متنی دارم و بعد دنبال عکسی می‌روم که با آن متن هم‌خوانی داشته باشد؛ از اول هجمه‌ای از کلمه‌ها به سراغم می‌آیند.»

میثم کیانی در ادامه درباره‌ی زیست ادبی صحبت می‌کند و می‌گوید:‌ «ادبیات، زیست ادبی‌ست نه نوشتن داستان.» برایش توضیحاتی هم دارد؛ این‌که تو تجربه کنی، شکست بخوری، ناکام شوی، همه‌ی این‌ها باعث می‌شود که چیزی برای ارائه داشته باشی. به قول گلشیری ما از زمانه‌ی غول‌ها گذر کردیم و به سلسله‌جبال‌ها رسیدیم. دیگر حافظی وجود ندارد تا یک‌گوشه‌ی دنیا بنشیند و اثرش بر همه‌ی مردم اثرگذار باشد. باید سفر کرد، دید وگرنه دستمان خالی‌ست.

از دیگر بخش‌های این برنامه می‌توان به معرفی کتاب و #هکسره اشاره کرد.

 

نوروز ۱۳۹۸ با آرت‌تاکس:

قسمت نخست تاک‌شوی دو نقطه، برنامه‌ای درباره‌ی روایت در جهان امروز | میهمان: بابک بیات

قسمت دوم تاک‌شوی دو نقطه، برنامه‌ای درباره‌ی روایت در جهان امروز | میهمان: سینا دادخواه

قسمت سوم تاک‌شوی دو نقطه، برنامه‌ای درباره‌ی روایت در جهان امروز |‌ میهمان: حسین وحدانی

ویژه‌برنامه‌ی نوروزی -۱ | گفت‌وگو با بهنوش طباطبایی درباره‌ی غلامرضا تختی + ده پیش‌بینی از فصل آخر بازی تاج و تخت

ویژه‌برنامه‌ی نوروزی -۲ | گفت‌وگو با علی‌رضا معتمدی درباره‌ی «رضا» + معرفی فیلم «رما»‌ و مصاحبه با آلفونسو کوآرون

ویژه‌برنامه‌ی نوروزی –۳‌ | نوید محمدزاده و سعید روستایی از ساخت «متری شش‌ونیم» می‌گویند + گریم در GOT

ویژه‌برنامه‌ی نوروزی -۴ | هوتن شکیبا از «شبی که ماه کامل شد می‌گوید + «ترین»‌های GOT از نگاه امیلیا کلارک

1,378 بازدید کلی, 27 بازدید امروز

برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

ادبیات

ناداستان -۱ | با ارباب مگس‌های واقعی آشنا شوید یا چرا رمان ویلیام گولدینگ یک شوخی تلخ است؟

ارباب مگس ها

ترجمه اختصاصی از آرت‌تاکس: روتگر برگمن در گاردین می‌نویسد که باید به آینده‌ی انسان امیدوار بود و چرا رویکرد ویلیام گولدینگ در اثر مشهورش «ارباب مگس ها» بدبینانه است؟

نویسنده: روتگر برگمن گاردین                                    مترجم: پویا مشهدی محمدرضا آرت‌تاکس

متوسط زمان مطالعه: ۱۵ دقیقه

قرن‌هاست این تفکر در فرهنگ غربی جاافتاده که انسان‌ها موجوداتی خودخواهند. این تصویر بدبینانه نسبت به بشریت در فیلم‌، رمان‌، کتب تاریخی و تحقیقات علمی به تصویر کشیده شده ولی در ۲۰ سال اخیر اتفاقی شگفت‌انگیز افتاده است: دانشمندان سراسر جهان به دیدی خوش‌بینانه‌تر نسبت به بشریت روی آورده‌اند. این تغییر آن قدر تازه است که محققان زمینه‌های مختلف این موضوع اغلب یک‌دیگر را نمی‌شناسند.

 

زمانی که من شروع به نوشتن درباره‌ی این دید خوش‌بینانه کردم می‌دانستم داستانی هست که حتماً باید درباره‌اش بنویسم. این داستان در جزیره‌ای متروکه در اقیانوس آرام رخ می‌دهد. هواپیمایی سقوط می‌کند و تنها کسانی که از آن نجات می‌یابند چند پسربچه‌ی بریتانیایی‌اند که نمی‌توانند خوش‌اقبالی‌شان را باور کنند. تا مایل‌ها دورتر هیچ چیزی به جز ساحل، صدف و دریا اطرافشان نیست. و البته هیچ بزرگسالی هم نیست.

 

این پسر بچه‌ها در همان روز اول نوعی دموکراسی را برپا می‌کنند. یکی از آنان که رالف نام دارد به عنوان رهبر گروه انتخاب می‌شود. او که ورزشکار، پرجذبه و زیباست، برنامه‌ای ساده دارد: ۱) خوش بگذرانند. ۲) زنده بمانند. ۳) برای کشتی‌هایی که رد می‌شوند با دود علامت بفرستند. مورد اول با موفقیت انجام می‌شود اما بقیه‌ی موارد نه. این پسر بچه‌های بیش‌تر به خوردن و لذت بردن علاقه دارند تا مراقبت از آتش. طولی نمی‌کشد که آن‌ها صورت خود را رنگ می‌کنند، لباس‌هایشان را به دور می‌اندازند و میل شدیدی به لگد زدن، نیشگون و گاز گرفتن پیدا می‌کنند.

 

زمانی که یک افسر نیروی دریایی بریتانیا به ساحل می‌رسد، جزیره به سرزمینی بی‌حاصل و سوخته تبدیل شده است و سه نفر از بچه‌ها نیز مرده‌اند. افسر می‌گوید: «فکرش را باید می‌کردم که چنین نمایشی از  چند پسر بریتانیایی بربیاید.» در این لحظه رالف به گریه می‌افتد. این‌جاست که در کتاب می‌خوانیم:«رالف برای پایان معصومیت و تاریکی قلب انسان گریست.»

 

این داستان هرگز رخ نداده است. ویلیام گلدینگ که مدیر مدرسه‌ای بریتانیایی بود، این داستان خیالی را در سال ۱۹۵۱ نوشت. میلیون‌ها نسخه از  رمان او با نام «ارباب مگس ها» فروش رفت، به بیش از ۳۰ زبان ترجمه شد و به عنوان یکی از آثار کلاسیک قرن بیستم به شمار می‌آید. کوته‌نظرانه بخواهیم بررسی کنیم، رمز موفقیت این کتاب کاملاً واضح است. گلدینگ مهارت استادانه‌ای در به تصویر کشیدن تاریک‌ترین وجهه‌ی بشریت داشت. البته روح زمانه‌ی دهه‌ی ۶۰ میلادی هم با او هم‌عقیده بود. نسل جدید آن زمان نسل پیشین خود را به خاطر جنایت‌های جنگ جهانی دوم به چالش کشید. آن‌چه می‌خواستند بدانند این بود: آیا آشویتس اتفاقی غیرعادی بود یا این که یک نازی در وجود همه‌ی ما پنهان است؟

 

اولین بار «ارباب مگس ها» را در نوجوانی خواندم. یادم می‌آید که حس می‌کردم واقعیت را فهمیده‌ام و لحظه‌ای به دیدگاه گلدینگ نسبت به طبیعت انسان‌ها شک نکردم. اما ریشه‌های شک تا چندین سال بعد که زندگی خود نویسنده را بررسی کردم جوانه زد. فهمیدم که او زندگی ناکامی داشته. گولدینگ الکلی و مستعد افسردگی بود. او اعتراف کرد:«من همیشه نازی‌ها را درک می‌کردم چون خودم هم ذاتاً چنین آدمی هستم.» و همین آگاهی غم‌انگیز از خود یکی از دلایل نوشتن «ارباب مگس ها» بود.

 

به این فکر کردم که آیا کسی تا به حال بررسی کرده که اگر کودکان واقعی در یک جزیره‌ی متروکه تنها بمانند چه می‌کنند؟ مقاله‌ای درباره‌ی این موضوع نوشتم و در آن «ارباب مگس ها» را با یافته‌های علمی مدرن مقایسه کردم و نتیجه گرفتم که احتمالاً در تمامی موارد کودکان واقعی متفاوت از این اثر عمل خواهند کرد.

 

خوانندگان مقاله با شک و تردید پاسخ دادند. تمامی نمونه‌های من درباره‌ی کودکانی بود که در خانه، مدرسه، یا اردوگاه‌های تابستانی بودند. همین سرآغاز ماجرایی برای یافتن «ارباب مگس ها»یی واقعی شد. بعد از مدتی جست‌وجو در اینترنت به وبلاگی گمنام برخوردم که داستان جالبی نوشته بود:«یک روز در ۱۹۷۷، شش پسر از تونگا به سفری برای ماهیگیری رفتند، گرفتار طوفانی شدید شدند و در جزیره‌ای متروکه به گل نشستند. این قبیله‌ی کوچک چه کردند؟ آن‌ها عهد بستند که هرگز با یک‌دیگر دعوا نکنند.»

 

این مقاله هیچ منبعی را معرفی نکرده بود ولی گاهی اوقات برای موفقیت تنها کمی شانس نیاز دارید. یک روز که داشتم آرشیو یک روزنامه را بررسی می‌کردم، یک سال را اشتباه وارد کردم و به نتیجه رسیدم. گویا سال ۱۹۷۷ که در آن وبلاگ نوشته شده بود یک اشتباه تایپی بوده. در شماره‌ی ۶ اکتبر ۱۹۶۶ روزنامه‌ی استرالیایی The Age، تیتری ناگهان توجهم را جلب کرد:«نمایش کشتی‌شکستگان تونگایی در روز یک‌شنبه». داستان درباره‌ی شش پسر بچه بود که سه هفته‌ی قبل در جزیره‌ای سنگی در جنوب تونگا که مجموعه‌ای از جزیره‌ها در اقیانوس آرام پیدا شده بودند. ناخدایی استرالیایی این پسر بچه‌ها را پس از این که بیش‌تر از یک سال در جزیره‌ی اتا سرگردان بودند نجات داده بود. بنابر آن‌چه این مقاله نوشته بود، این ناخدا حتی از یک ایستگاه تلویزیونی خواسته بود تا ماجرای این پسر بچه‌ها را بازسازی و به فیلمی تبدیل کند.

 

سوال بود که در سرم می‌جوشید. آیا این پسرها هنوز زنده بودند؟ آیا می‌تواند آن فیلم تلویزیونی را پیدا کنم؟ ولی مهم‌تر از همه‌ی این‌ها ولی این بود که من یک سرنخ داشتم: نام ناخدا پیتر وارنر بود. وقتی نام او را جست‌وجو کردم باز شانس به من رو کرد. در شماره‌ی جدیدی از یک روزنامه‌ی محلی شهر مکی استرالیا به این تیتر برخوردم: «این دو دوست پیوندی ۵۰ ساله دارند». در کنار این تیتر، عکس کوچکی از دو مرد چاپ شده بود که دوربین لبخند زده‌اند و یکی دستش را به دور گردن دیگری انداخته. مقاله این گونه آغاز می‌شد:«در مزرعه‌ی موزی در تولرا، نزدیک لیسمور، دو دوست کاملاً متفاوت از یک‌دیگر نشسته‌اند… دوست بزرگ‌تر ۸۳ سال دارد و پسر کارخانه‌داری ثروتمند است. دوست جوان‌تر ۶۷ ساله بوده و به معنای لغوی کلمه فرزند طبیعت است.» نام‌هایشان چه بود؟ پیتر وارنر و مانو توتائو. کجا یک‌دیگر را دیده بودند؟ در جزیره‌ای متروکه.

 

همسرم مارتیه و من خودرویی را در بریزبین کرایه کردیم و سه ساعت بعد به مقصدمان رسیدیم. مقصد ما جایی وسط ناکجاآباد بود که در نقشه‌ی گوگل پیدا نمی‌شد. با این حال اما او آن‌جا، درست جلوی خانه‌ی کم‌ارتفاعی در انتهای یک جاده‌ی خاکی نشسته بود: مردی که پنجاه سال پیش شش پسر بچه را که گم شده بودند نجات داد. ناخدا پیتر وارنر.

 

پیتر جوان‌ترین پسر آرتور وارنر، یکی از ثروتمندترین و قدرتمندترین مردان استرالیا، بود. او در دهه‌ی ۱۹۳۰ بر امپراطوری عظیمی به نام صنایع الکترونیک که آن زمان نیمی از بازار ادوات رادیویی کشور را در اختیار داشت حکومت می‌کرد. قرار بود که پیتر پا جای پای پدرش بگذارد اما در عوض در ۱۷ سالگی به دریا فرار کرد تا ماجراجویی کند. او چند سال بعد، خود را مشغول قایقرانی از هنگ‌کنگ به استکهلم و از شانگهای به سنت پترزبورگ یافت. وقتی پنج سال بعد بازگشت، این پسر بااستعداد گواهی ناخدایی سوئدی‌اش را به پدرش نشان داد. وارنر پدر با بی‌اعتنایی از پسرش خواست تا شغلی مفیدتر یاد بگیرد. پیتر پرسید:«آسان‌ترین شغل چیست؟» پدرش به دروغ گفت: «حسابداری.»

 

پیتر به کار در شرکت پدرش مشغول شد اما باز دریا او را فرامی‌خواند. او هر وقت که می‌توانست با قایق خود به تاسمانی می‌رفت. همین کار او بود که پای او را در زمستان ۱۹۶۶ به تونگا باز کرد. او در راه بازگشت به خانه مسیر دیگری را برگزید و همین باعث شد که اتا، این جزیره‌ی کوچک در دریای نیلگون، را ببیند. این جزیره زمانی مسکونی بود تا این که در روز شومی در ۱۸۹۳، یک کشتی تجارت برده به ساحل این جزیره آمد و تمامی بومیان را با خود برد. از آن زمان این جزیره متروک، شوم و فراموش شده باقی مانده بود.

 

ولی پیتر متوجه چیز عجیبی شد. او از دوربین شکاری‌اش نگاهی به جزیره انداخت و چند بوته‌ی سوخته را روی پرتگاه‌ها دید. او، نیم قرن پس از آن واقعه، به ما گفت: «این که در مناطق استوایی آتش‌سوزی خودبه‌خودی رخ دهد پدیده‌ای غیرعادی است.» بعد او پسری برهنه را با موهایی بلند که تا شانه‌هایش می‌آمد دید. این جانور وحشی از لبه‌ی پرتگاه پرید و خود را به آب انداخت. ناگهان چند پسر دیگر در حالی که با تمام وجود جیغ می‌کشیدند او را همراهی کردند. زیاد طول نکشید که پسر اول خود را به قایق پیتر رساند. او با انگلیسی واضحی فریاد زد:«من استیون هستم. ما شش نفریم و فکر می‌کنیم که ۱۵ ماه است که این‌جاییم.»

 

وقتی پسر بچه‌ها سوار قایق شدند، گفتند که آن‌ها دانش‌آموزان مدرسه‌ای شبانه‌روزی در نوکوآلوفا، پایتخت تونگا، هستند. آن‌ها که از وعده‌های غذایی مدرسه خسته شده بودند، یک روز تصمیم گرفتند قایقی بردارند و به ماهیگیری بروند اما گرفتار طوفان شدند. پیتر به این نتیجه رسید که داستان آن‌ها منطقی است. او با رادیوی دوطرفه‌ی خود با نوکوآلوفا تماس گرفت. او به اپراتور گفت:«من این‌جا شش پسر بچه دارم.» این پاسخ از رادیو شنیده شد: «صبر کنید.» بیست دقیقه گذشت. بالاخره، اپراتور با گریه دوباره به رادیو وصل شد و گفت: «شما پیدایشان کردید! فکر می‌کردند این پسر بچه‌ها مرده‌اند. برای آن‌ها مراسم ترحیم گرفته‌اند. اگر آن‌ها باشند که یک معجزه است!»

 

در ماه‌های پس از این مصاحبه سعی کردم تا نهایت دقت آن‌چه را که در اتا رخ داده بود بازسازی کنم. حافظه‌ی پیتر با نهایت دقت کار می‌کرد. با این که ۹۰ ساله بود، تمامی آن‌چه که به یاد آورده بود با گفته‌های منبع دیگرم، مانو، که آن زمان ۱۵ سال داشته و اکنون به ۷۰ سالگی نزدیک می‌شود سازگار بود. از خانه‌ی پیتر تا خانه‌ی مانو چند ساعت راه بیش‌تر نبود. مانو به ما گفت که «ارباب مگس‌ها» ی واقعی در ژوئن ۱۹۶۵ اتفاق افتاد. شخصیت‌های اصلی داستان شش پسر بچه بودند، سیون، استیون، کولو، دیوید، لوک و مانو. آن‌ها دانش‌آموزان مدرسه‌ی شبانه‌روزی کاتولیک سخت‌گیری در نوکوآلوفا بودند. بزرگ‌ترین بچه‌ها ۱۶ و کوچک‌ترینشان ۱۳ سال داشتند و همه‌شان یک ویژگی مشترک داشتند: تا سرحد مرگ حوصله‌شان سررفته بود. برای همین نقشه‌ای کشیدند تا به فیجی که ۵۰۰ مایل با آن‌جا فاصله داشت یا حتی به نیوزیلند فرار کنند.

 

تنها یک مانع بر سر راهشان وجود داشت. هیچ کدامشان قایق نداشتند. به همین دلیل تصمیم گرفتند تا از آقای تانیِلا اوهیلا، ماهیگیری که دوستش نداشتند، قایقی «قرض کنند». پسر بچه‌ها وقت کمی را برای آماده کردن خود برای این سفر صرف کردند. دو کیسه موز، چند نارگیل و یک اجاق گاز کوچک تمام چیزی بود که آماده کرده بودند. به ذهن هیچ یک از آن‌ها نرسید که نقشه‌ای با خود بیاورند. چه برسد به این که قطب‌نما را فراموش نکنند.

 

هیچ کس متوجه قایق کوچکی که غروب آن روز ساحل را ترک کرد نشد. آسمان صاف بود و تنها نسیمی دریای آرام را نوازش می‌کرد. ولی آن شب پسر بچه‌ها خطای بزرگی را مرتکب شدند. آن‌ها خوابشان برد. چند ساعت بعد که بیدار شدند دیدند باران شدیدی بر سرشان می‌بارد. همه جا تاریک بود. آن‌ها بادبان را که باد آن را پاره‌پاره کرده بود کشیدند. پس از آن پاروهای قایق شکست. مانو به من گفت: «ما هشت روز روی آب شناور بودیم. بدون غذا. بدون آب.» پسرها سعی کردند ماهی بگیرند. آن‌ها توانستند تا آب باران را در پوسته‌ی توخالی نارگیل‌ها جمع و به صورت مساوی بین خود تقسیم کنند. هر کدام از آن‌ها هر صبح و هر غروب یک جرعه آب می‌نوشید.

 

سپس در روز هشتم، آن‌ها معجزه‌ای را در افق دیدند. این معجزه در واقع جزیره‌ای کوچک بود. این جزیره بهشتی استوایی با درخت‌های نخل و ساحل‌های شنی نبود بلکه صخره‌ای عظیم بود که تقریباً هزار پا ارتفاع داشت. آن روزها فکر می‌کردند که اتا غیر قابل سکونت است اما ناخدا وارنر در یادداشت‌هایش نوشته بود: «زمانی که ما به این جزیره رسیدیم، این پسر بچه‌ها جامعه‌ای کوچک را با استفاده از خوراکی‌های مزرعه، تنه‌های توخالی درختان برای جمع‌آوری آب باران، باشگاهی ورزشی با وزن‌های متفاوت، ‌زمین بدمینتون، مرغدانی‌ها و آتشی دائمی ایجاد کرده بودند. همه‌ی این‌ها ساخته نمی‌شد مگر به صورت خودجوش و با چاقویی کهنه و با اراده‌ای قوی.» گرچه پسران «ارباب مگس‌ها» آتش خود را خاموش کرده بودند اما این پسران نسخه‌ی واقعی داستان چنان از آتش خود مراقبت کردند که برای بیش‌تر از یک سال خاموش نشد.

 

بچه‌ها به توافق رسیدند که در گروه‌های دو نفره کار کنند و برنامه‌ای منظم برای مزرعه، آشپزخانه و نگهبانی در نظر گرفتند. گاهی با هم دعوا می‌کردند ولی هر وقت پیش می‌آمد آن‌ها مدتی از یک‌دیگر فاصله می‌گرفتند. روزهای آن‌ها با آواز و دعا شروع می‌شد و به پایان می‌رسید. کولو با یک تخته‌پاره، نصف یک پوسته‌ی نارگیل و شش سیم فولادی که از قایقشان جمع کرده بود یک گیتار ساخت. پیتر این ساز را در طول این سال‌ها نگه داشته است. کولو این گیتار را می‌نواخت تا کمک کند بچه‌ها روحیه‌شان را حفظ کنند. و البته که بچه‌ها به این حفظ روحیه نیاز داشتند. تمام تابستان باران به ندرت باریده  و تشنگی بچه‌ها را به مرز جنون رسانده بود. آن‌ها سعی کردند یک کِلک بسازند تا جزیره را ترک کنند اما در همان ساحل شکست.

بدتر از همه این بود که یک روز استیون سر خورد، از پرتگاهی افتاد و پایش شکست. بقیه‌ی بچه‌ها به سویش شتافتند و او را دوباره به بالا بردند. سیون به شوخی گفت: «نگران نباش. ما کار تو را می‌کنیم و تو مثل خود شاه توفا آهو توپو (پادشاه وقت تونگا) دراز بکش.»

 

آن‌ها با خوردن ماهی، نارگیل و پرنده‌های اهلی زنده ماندند (آن‌ها خون پرندگان را هم علاوه بر خوردن گوشتشان می‌نوشیدند). آن‌ها تخم‌ پرندگان دریایی را نیز می‌خوردند. بعداً که بالای جزیره رسیدند، دهانه‌ی آتش‌فشانی باستانی‌ را یافتند که مردمانی یک قرن پیش در آن زندگی می‌کردند. این پسرها آن‌جا تارو*، موز و مرغ وحشی پیدا کردند. این موجودات صد سال پس از رفتن آخرین تونگایی‌ها به تولید مثل پرداخته بودند.

 

دارودسته‌ی «ارباب مگس ها»ی واقعی بالاخره در یک‌شنبه، ۱۱ سپتامبر ۱۹۶۶ نجات یافتند. پزشک محلی بعدها گفت که از بدن‌های ورزیده‌شان و پای کاملاً بهبود یافته‌ی استیون شگفت‌زده شده است. ولی این پایان ماجراجویی کوچک این پسرها نبود چو.ن وقتی پلیس‌های نوکوآلوفا سوار قایق پیتر شدند، پسر بچه‌ها را دستگیر کردند و به زندان انداختند. آقای تانیلا اوهیلا که پسرها قایق ماهیگیری‌اش را ۱۵ ماه پیش «قرض کرده بودند»، هنوز از دست آن‌ها خشمگین بود و تصمیم گرفت که از آن‌ها شکایت کند.

 

خبر خوب برای پسرها این بود که پیتر فکری به سرش زد. او به این فکر افتاد که داستان کشتی‌شکستگی آن‌ها یک داستان عالی هالیوودی است. و چون پیتر حساب‌دار شرکت پدرش بود، حقوق فیلم‌سازی شرکت را مدیریت می‌کرد و چند نفری را هم در تلویزیون می‌شناخت. برای همین او از تونگا با مدیر شبکه‌ی ۷ در سیدنی تماس گرفت. او به آن‌ها گفت: «حق پخش در استرالیا برای خودتان. حق پخش جهانی را به من بدهید.» بعد پیتر به آقای اوهیلا ۱۵۰ پوند برای قایق کهنه‌اش پرداخت و پسرها را به شرط این که در ساخت فیلم همکاری کنند آزاد کرد. چند روز بعد،‌ یک گروه از شبکه ۷ به تونگا آمدند.

 

بچه‌ها با خوش‌حالی نزد خانواده‌های خود در تونگا برگشتند. تقریباً تمامی اهالی جزیره‌ی «ها آفوا» که ۹۰۰ نفری می‌شدند به استقبال‌شان آمدند. پیتر برای آن‌ها به یک قهرمان ملی تبدیل شده بود. کمی بعد او پیامی از خود شاه توفا آهو توپوی چهارم دریافت کرد که این ناخدا را به دربار فراخوانده بود. شاه گفته بود: «ممنونم که شش نفر از مردمانم را نجات دادید. اکنون کاری هست که برای شما انجام دهم؟» ناخدا بی‌درنگ پاسخ داد: «بله! می‌خواهم در این آب‌ها خرچنگ شکار کنم و کسب‌وکاری به راه بیندازم.» شاه اجازه‌ی این کار را به او داد. پیتر به سیدنی بازگشت، از شرکت پدرش استعفا داد و کشتی جدیدی خرید. سپس این شش پسر را به کشتی آورد و این خواسته‌ی آنان که آغازگر همه‌ی این ماجراها بود را برآورده کرد: این که فرصتی بیابند تا دنیای آن سوی تونگا را ببینند. او آن‌ها را به عنوان خدمه‌ی کشتی ماهیگیری خود استخدام کرد.

 

با این که پسران اتا به فراموشی سپرده شده‌اند اما کتاب گلدینگ هم‌چنان در سراسر جهان خوانده می‌شود. تاریخ‌دانان رسانه حتی او را آغازگر یکی از محبوب‌ترین ژانرهای سرگرمی در تاریخ تلویزیون یعنی تلویزیون واقع‌‌نما می‌دانند. خالق سریال محبوب «نجات‌یافته*» در مصاحبه‌ای گفت: «من بارها و بارها «ارباب مگس ها» را خوانده‌ام.»

 

داستانی که ما گفتیم داستانی کاملاً متفاوت است. «ارباب مگس ها» ی واقعی قصه‌ی دوستی و وفاداری است. داستانی که نشان می‌دهد که اگر بتوانیم به یک‌دیگر تکیه کنیم چقدر قوی‌تر خواهیم بود. پس از این که همسرم از پیتر عکس گرفت، پیتر نگاهی به کابینتی انداخت، آن را گشت و بعد دسته‌ی قطوری از کاغذها را بیرون کشید و در دستانم گذاشت. او توضیح داد که این یادداشت‌هایی است که او برای فرزندان و نوه‌هایش نوشته. به صفحه‌ی اول نگاهی انداختم. نوشته با این جمله آغاز می‌شد:«زندگی درس‌های بسیاری به من آموخت. مهم‌ترین درس‌ها این بود که باید همیشه به دنبال نیکی و نکات مثبت در افراد باشیم.»

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

63,846 بازدید کلی, 1,386 بازدید امروز

ادامه مطلب

ادبیات

داستان‌های کوتاه نیویورکر | شکسپیر در دوران طاعون واقعاً چه کرد

شکسپیر

ترجمه‌ی فارسی اختصاصی آرت‌تاکس از داستان‌های کوتاه نیویورکر: «شکسپیر در دوران طاعون واقعاً چه کرد» به قلم دنیل پولاک-پِلزنر

«یادتون باشه شکسپیر «لیر شاه» رو زمانی که به خاطر طاعون توی قرنطینه بود نوشت.»

~ روزان کَش، در توییتر، ۱۳ مارس ۲۰۲۰

روز اول:

قلم‌ها ردیف شدن. نوک همه‌شون تیزه. پوست آماده است. امروز صبح صدای ناقوس مرگ هم نیومد. تو قراره «لیر شاه» رو بنویسی!

روز دوم:

اصلاً به خودت فشار نیار. عیب نداره که روز اول رو صرف ایده‌پردازی کنی. چیزی به اسم ایده‌ی بد نداریم. نوک قلم‌ها هنوز تیزه. تو می‌تونی!

روز سوم:

می‌دونی کدوم نمایشنامه عالی بود؟ «ژولیوس سزار». الان دوباره خوندم:«در چه اعصار و زمانه‌هایی این عمل شرافتمندانه‌ی ما، در کشورهایی که هنوز پا به عرصه‌ی وجود نگذاشته‌اند و به زبان‌هایی که هنوز مجهول است، به صورت نمایش تکرار خواهد شد![۱]» دم خودم گرم!

روز چهارم:

اولین پیش‌نویس لازم نیست بی‌نقص باشه. محرر بعداً بررسیش می‌کنه. برو سر وقت یه نسخه‌ی کر و کثیف.

روز پنجم:

«پرده‌ی اول، صحنه‌ی اول» می‌شد “Actus Primus, Scaena Prima” یا “Actus Primus, Scaenus Primus”؟

روز ششم:

بن جانسون تا الان باید تقریباً شیش تا نمایش‌نامه نوشته باشه.

روز هفتم:

هیچ رقابتی در کار نیست. سرت توی کار خودت باشه. کی «تیتوس آندرونیکوس» رو نوشته لعنتی؟

روز هشتم:

این‌ها عفونت طاعونه؟ یه کم قرمز رنگن.

روز نهم:

این‌ها قطعاً عفونت طاعونن.

روز دهم:

اگه مرغ رو به بدنت بمالی واقعاً واسه درمان موثره؟

روز یازدهم:

این‌ها عفونت طاعون نیستن. آخیش! برگردیم سر وقت قلم و پوست.

روز دوازدهم:

نوک قلم‌ها رو تیز کن.

روز سیزدهم:

دو هفته است که یه نیم‌تنه و شلوار رو پوشیدی.

روز چهاردهم:

بالاخره بهم الهام شد! اگه کوردلیا و احمق هرگز توی یه صحنه با هم ظاهر نشن اون وقت این دستیار جدید می‌تونه نقش جفتشون رو بازی کنه. حقوق یه بازیگر توی شیش تا اجرا (خوش‌بینانه است ولی خب. چرا که نه؟) رو که می‌شه سی پنس پس‌انداز می‌کنم. می‌تونم نیم‌تنه و شلوار جدید بخرم.

روز پانزدهم:

دلم برای بِربِج تنگ شده.

روز شانزدهم:

روش جدید: بین وعده‌های غذایی روزه می‌گیرم. ذهن رو پاک می‌کنه.

روز هفدهم:

احساس می‌کنم گرسنه‌ام.

روز هجدهم:

با این همه صدای ناقوس مرگی که می‌آد سخت می‌شه تمرکز کرد.

روز نوزدهم:

دارم سعی می‌کنم جادوگرها رو وارد بازی کنم. شاه جیمز از جادوگرها خوشش می‌آد. شاید دختر بزرگ لیر باید جادوگر از آب دربیاد؟ یا این که ادگار و ادموند برادرهای دوقلو باشن و یکیشون جادوگر باشه؟ و لباس مبدل می‌پوشه و خودش رو کوردلیا معرفی می‌کنه؟ احمق واقعی کیه؟ اگه ورود و خروج شخصیت‌ها رو مرتب کنی، دستیار می‌تونه هر چهار نقش رو بازی کنه.

روز بیستم:

پرده‌ی اول، صحنه‌ی اول. به نوشتن ادامه بده. پرده‌ی اول، صحنه‌ی اول. پرده‌ی اول، صحنه‌ی اول. پرده‌ی اول، صحنه‌ی اول. پرده‌ی اول، صحنه‌ی اول.

روز بیست‌ویکم:

ae درست نوشتن چقدر سخته.

روز بیست‌ودوم:

نوک قلم‌های جدید نیاز دارم.

روز بیست‌وسوم:

اون ناقوس دوزخی رو تمومش کنین! فهمیدیم دیگه بابا!

روز بیست‌وچهارم:

«ما، با خدایان، کارمان همان داستان مگس است و بچه‌های بازیگوش؛ به بازی می‌کُشندمان.[۲]» ایول!

روز بیست‌وپنجم:

زیادی داستان تیره و تار شد. حال و هوا رو ملایم نگه دار! هیچ کس دلش نمی‌خواد بعد از طاعون یه تراژدی ببینه.

روز بیست‌وششم:

احتمالاً جانسون داره یه کمدی می‌نویسه.

روز بیست‌وهفتم:

حالا اگه دانشگاه نمی‌رفتی چی می‌شد؟

روز بیست‌وهشتم:

شما مردان «شاه» هستین! بگو: مردان شاه! مردان شاه می‌ترکونن!

روز بیست‌ونهم:

اگه این نمایش‌نامه‌ی لعنتی رو امروز ننویسی شاه جیمز سرت رو می‌بره و می‌ذاره توی سینی.

روز سی‌ام:

می‌دونی چی خودخواهانه است؟ این که وقتی مردم دارن به معنای واقعی کلمه «می‌میرن» بشینی نمایش‌نامه بنویسی.

روز سی‌ویکم:

تو می‌تونستی یه عطار باشی و واقعاً به مردم کمک کنی.

روز سی‌ودوم:

تو یه تیکه کثافت طاعون‌گرفته‌ای.

روز سی‌وسوم:

می‌دونی چی بیش‌تر از همه بی‌ارزشت می‌کنه؟ این که وقتی بقیه دارن می‌میرن، تو منابع لازم رو برای سپری کردن روزت با نوشتن نمایش‌نامه داشته باشی و بعد اون رو ننویسی!!

روز سی‌وچهارم:

هر روز یه ذره ببرش جلو.

روز سی‌وپنجم:

می‌دونی کی‌ها زندگی راحتی دارن؟ آن و سوزانا توی استراتفورد. اون‌ها مجبور نیستن چیزی بنویسن.

روز سی‌وششم:

ایده‌ی جدید: برادر کوچک‌تر دوک حقیقی میلان قدرت رو از اون غصب می‌کنه، اون رو با دختر خردسالش به دریا می‌فرسته تا غرق بشن. دوک که کشتی‌شکسته شده به یه جزیره‌ی جادویی می‌رسه، ارواح زمین و آسمون رو تحت اختیار خودش درمی‌آره و طوفانی رو احضار می‌کنه تا از برادرش انتقام بگیره. اون وقت پز ورق‌های رعد و برق مصنوعی فلزیم هم به دنیا می‌دم!

روز سی‌وهفتم:

ایده‌ی احمقانه‌ای بود.

روز سی‌وهشتم:

قرنطینه داره تموم می‌شه. کوارانتا می‌شه چهل. ترِنتا می‌شه سی. وِنتی می‌شه بیست. عجب وقت خوبیه که ایتالیایی یاد بگیرم!

روز سی‌ونهم:

«بار سنگین این روزگار را باید به دوش کشید؛ آن چه حس می‌کنیم؛ سخن از همان بگوییم، نه آن چه گفتنش بر ما ضرور شمرده می‌شود. آن که پیر است بار بیش‌تری بر دوش برده است؛ما که جوانیم، کاش هرگز نه آن همه ببینیم و نه آن همه طولانی عمر کنیم. »

روز چهلم:

لعنتی.

 

نویسنده: دنیل پولاک-پِلزنر – نیویورکر

مترجم: پویا مشهدی محمدرضا آرت‌تاکس

 

توضیحات:

[۱] ن. ک «مجموعه‌ی آثار نمایشی ویلیام شکسپیر»، ترجمه‌ی علاءالدین پازارگادی، چاپ سوم 1381، ص 784

[۲]  ن.ک «شاه لیر»، ویلیام شکسپیر، ترجمه‌ی م. آ. به‌آذین، پرده‌ی چهارم، صحنه‌ی یکم، چاپ چهارم ۱۳۹۲، ص 101

 

در کنار مطالعه‌ی داستان کوتاه «شکسپیر در دوران طاعون واقعاً چه کرد» بخوانید:

معرفی کتاب‌های مناسب برای روزهای کرونا و خانه‌نشینی

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

116,864 بازدید کلی, 1,285 بازدید امروز

ادامه مطلب

ادبیات

معرفی کتاب‌های مناسب برای روزهای کرونا و خانه‌نشینی

کتاب برای روزهای کرونا

ترجمه اختصاصی از آت‌تاکس: ترجمه اختصاصی از آرت‌تاکس: بهترین راه برای عبور از دوران قرنطینه و خانه‎نشینی مطالعه‎ی کتاب و تماشای فیلم اعلام شده‌اند. ما نیز در این مقاله به معرفی کتاب برای روزهای کرونا پرداخته‎ایم.

اکنون رمان‌های با موضوع بیماری‌های همه‌گیر، همان گونه که فیلم «شیوع» با اعلام خبر پیدایش ویروس کرونا جان تازه‌ای گرفت، به لیست‌های مطالعه‌ی افراد بازگشته‌اند. درک این که چرا رمان‌نویسان شیوع بیماری‌ها را با وجود بالا بودن ریسک بسیار جذاب می‌دانند آسان است. در این‌جا ما به ۲۰ اثر تخیلی بزرگ پرداخته‌ایم که ژانرهای متفاوتی از تاریخی گرفته تا آینده‌گرایانه دارند.

۱) «گزارشی از سال طاعون» از دنیل دفو (۱۷۲۲)

طاعون خیارکی از سال ۱۶۶۵ تا ۱۶۶۶ به بریتانیا بازگشت، لندن را درنوردید و تقریباً یک چهارم جمعیت این شهر را طی ۱۸ ماه به کام مرگ کشاند. بیش از ۵۰ سال بعد، دنیل دفو اسناد تاریخی را بررسی کرد تا گزارشی واقع‌گرایانه از آثار طاعون بر روی شهر بنویسد. رمان دفو هنوز هم می‌تواند غلیانی در خواننده به وجود آورد. مانند زمانی که او از خانواده‌هایی می‌نویسد که به خاطر یک عضو مبتلا مجبور بودند در قرنطینه بمانند:«معمولاً در چنین منازلی بود که ما غم‌انگیزترین جیغ‌ها و فریادهای فقیران را می‌شنیدیم. آنان از دیدن وضعیت عزیزترین خویشانشان و از وحشت این گونه زندانی شدن تا سرحد مرگ ترسیده و بیم‌ناک بودند.»

۲) «اسب رنگ‌پریده، سوار رنگ‌پریده» از کاترین آن پورتر (۱۹۳۹)

«اسب رنگ‌پریده، سوار رنگ‌پریده»ی پورتر در زمان همه‌گیری آنفولانزای اسپانیایی در ۱۹۱۸ روی می‌دهد و داستان دلبستگی زنی جوان را به یک سرباز در زیر سایه‌ی شوم آنفولانزا و جنگ جهانی اول روایت می‌کند. رمان‌نویس آلیس مک‌درموت در تفسیر خود از این کتاب به وضوح بیان می‌کند که این رمان هنوز طنین‌اندازی معاصر خود را از دست نداده است.

۳) «طاعون» از آلبر کامو (۱۹۴۷)

همان گونه که از رمانی با عنوان برازنده‌ی «طاعون» برمی‌آید، چندین راه برای تفسیر این اثر ۱۹۴۷ کامو وجود دارد. اد وولیامی، روزنامه‌نگار و گزارشگر جنگ، در سال ۲۰۱۵ در گاردین نوشت که این اثر می‌تواند به دو شکل تفسیر شود: اول به عنوان استعاره‌ای از وحشت‌های فاشیسم و دوم اشاره‌ای به همه‌گیری وبا در الجزایر در سال ۱۸۴۹.

۴) «سویه‌ی[1] آندرومدا» از مایکل کریکتون (۱۹۶۹)

گروهی از دانشمندان با بیماری همه‌گیری دست و پنجه نرم می‌کنند که بر اثر میکروارگانیسمی فرازمینی ایجاد شده است. میکروارگانیسمی که مرتب در حال تکامل پیدا کردن است و تا به حال در تاریخ بشر دیده نشده است.

۵) «سنگر» از استیون کینگ (۱۹۷۸)

در «سنگر»، نابودی بشریت توسط ویروسی به نام «کاپیتان تریپس» تنها آغاز رویدادهای کابوس‌وارانه‌ای است که شخصیت‌های این کتاب با آن روبه‌رو می‌شوند. این کتاب نیرویی خاطی و پیشرو دارد. به نقل از گریدی هندریکس نویسنده‌ی داستان‌های ترسناک:«شما در «سنگر» می‌توانید لذت شدیدی را که کینگ از سوزاندن و خاکستر کردن همه چیز می‌برد احساس کنید.»

۶) «عشق در زمان وبا» از گابریل گارسیا مارکز (۱۹۸۵)

گابریل گارسیا مارکز در مصاحبه‌ای با نیویورک تایمز در ۱۹۸۸ گفت:«طاعون‌ها مانند خطرهایی تصورناپذیرند که انسان‌ها را شگفت‌زده می‌کنند. به نظر می‌رسد آن‌ها بارقه‌هایی از سرنوشت را همراه خود دارند.» او در همان مصاحبه از علاقه‌اش به «گزارشی از سال طاعون» دنیل دفو و این نیز که چگونه این کتاب یکی از منابع الهام این داستان عاشقان نافرجام بود که چندین دهه به درازا می‌کشد و مرگ در آن هرگز از ذهن خواننده دور نیست سخن می‌گوید.

۷) «گزارش سال‌های طاعون» از نورمن اسپینراد (۱۹۸۸)

در آثار علمی تخیلی اسپینراد اهمیتی سیاسی نهفته است و رمان کوتاه او «گزارش سال‌های طاعون» نیز از این قاعده مستثنا نیست. این رمان از شیوع گسترده‌ی ویروسی که همواره جهش می‌یابد استفاده می‌کند تا واکنش‌های محافظه‌کارانه نسبت به اچ‌آی‌وی و ایدز در دهه‌ی ۱۹۸۰ را نقد کند. سردبیری خیالی در آغاز کتاب اسپینراد می‌نویسد:«به مدت بیست سال رابطه‌ی جنسی و مرگ به طور غیر قابل توصیفی در هم تنیده بودند.» آن‌چه در ادامه‌ی رمان می‌آید ترتیبی از صداهای مختلف است که هر کدام سوال‌های خود را راجع به مرگ و زندگی دارند.

۸) «باغ کودکان» از جف رایمن (۱۹۸۹)

«باغ کودکان»، اثر گسترده و تفکربرانگیز رایمن با جامعه‌ای آینده‌نگرانه درگیر است که در آن از ویروس‌ها به عنوان ابزاری برای منفعت رساندن به انسان‌ها و آموزش آنان استفاده می‌شوند. در این جهان سرطان درمان شده اما نتیجه‌ی غیر قابل انتظار آن کوتاه شدن طول عمر است. در این رمان مفاهیم بیماری، سلامتی و میرایی کاملاً دگرگون شده‌اند. این اثر به علاوه رویکرد رایمن در داستان‌نویسی را منعکس می‌کند.

۹) «عمّونی[2]» از نیکولا گریفیث (۱۹۹۲)

رمان گریفیث از یک همه‌گیری آینده‌نگرانه استفاده می‌کند تا مسائل مربوط به جنسیت و جامعه را بررسی کند. داستان این اثر در آینده و در سیاره‌ای رخ می‌دهد که در آن یک ویروس اثری بسیار شدید روی زندگی مسافرانی می‌گذارد که از زمین برای کندوکاو این سیاره آمده‌اند.

۱۰) «سالن زیبایی» از ماریو بلاتین (۱۹۹۴)

راوی «سالن زیبایی»، رمان کوتاه بلاتین، می‌نویسد:«به مرور زمان فهمیدم که این بیماری به شکل فوران‌های ناگهانی می‌آید.» این اثر در جهانی رخ می‌دهد که بیماری همه‌گیری که تنها مردان را مبتلا می‌کند آن را نابود کرده و به دلیل بی‌اعتنایی دولت باعث مرگ دسته‌جمعی آنان شده است. راوی رمان مالک یک سالن زیبایی است که تبدیل به درمان‌گاهی برای مبتلایان می‌شود.

۱۱) «کوری» از ژوزه ساراماگو (۱۹۹۵)

در «کوری»، اثر برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ساراماگو، تعدادی زیادی از مردم یک شهر متوجه می‌شوند که نمی‌توانند ببینند. واکنش دولت بسیار خشن و اقتدارگرایانه است. ساراماگو سال‌ها بعد با رمان «بینایی» این داستان را ادامه داد و به برخی از درون‌مایه‌های مشابه به شکلی کاملاً متفاوت پرداخت.

۱۲) «سال‌های برنج و نمک» از کیم استنلی رابینسون (۲۰۰۲)

طاعون خیارکی در طی چندین سال جان میلیون‌ها نفر را در اروپای قرن چهاردهم گرفت. اثر تاریخ موازی رابینسون «سال‌های برنج و نمک» در جهانی رخ می‌دهد که یکی از شخصیت‌ها بدین گونه توصیف می‌کند:«طاعون جهش یافت. آن قدر قوی شد که تمامی میزبانان خود را کشت و در نتیجه باعث مرگ خود شد.» تمام آن‌چه باید گفت این است که در این رمان اکثر نقاط اروپا برای قرن‌ها خالی از سکنه بوده و این سبب ظهور توازن جدیدی از قدرت‌های جهانی شده است.

۱۳) «اوریکس و کرِیک» از مارگارت آتوود (۲۰۰۳)

این اثر که اولین جلد سه‌گانه‌ی مَدآدام[3] است که در آینده‌ای نزدیک رخ می‌دهد جهانی را توصیف می‌کند که به خاطر آثار مهندسی ژنتیک ویران شده و یک طاعون بیشتر انسان‌ها را از روی زمین محو کرده است. مانند سایر آثار ادبیات گمانه‌زنانه‌ی آتوود، این اثر نیز به شکل ترسناکی نسبت به اتفاقاتی که پس از انتشار آن در ۲۰۰۳ روی داد پیش‌گویانه است. این اثر روایتی محتاطانه درباره‌ی جاهایی غیرمنتظره و مخوفی است که فناوری می‌تواند ما را به آن‌جا ببرد.

۱۴) «بیمارستان کودکان» از کریس آدریان (۲۰۰۶)

آدریان تجربه‌ی کاری خود در پزشکی را با المان‌ّهای اساطیری و فانتزی ترکیب می‌کند. در رمان دوم او «بیمارستان کودکان»، طاعونی به نام «خرابی» بعد از مجموعه‌ای از رویدادها که برخی آخرالزمانی و برخی معجزه‌آسایند ظهور می‌کند. همان طور که میلا گلدبرگ در نقد خود در نیویورک تایمز اشاره می‌کند، آدریان «می‌خواهد بداند که افراد چرا می‌میرند، چه معنی‌ای را می‌توان از حیات و مرگ آنان برداشت کرد و این که آیا چیزی در پس مرگ وجود دارد یا خیر.»

۱۵) «تناسخ بدن‌ها» از یوری هررا (۲۰۱۳)

آثار هررا اغلب در نزدیکی مرز ایالات متحده و مکزیک رخ می‌دهند. «تناسخ بدن‌ها» سناریوی نوآر آشنایی را روایت می‌کند: داستان دو خانواده‌ی جنایتکار یک شهر در جنگ با یکدیگر در زمان پس‌لرزه‌های طاعونی مرگبار.

۱۶) «ایستگاه یازده» از امیلی سنت جان مندل (۲۰۱۴)

اغلب داستان رمان برگزیده‌ی مندل با پیدایش سویه‌ی مرگبار از آنفولانزا آغاز می‌شود که ۹۹ درصد بشریت را به کام مرگ می‌کشاند. ساختار کتاب صحنه‌هایی از نجات‌یافتگان این همه‌گیری را با پایان دنیا به شکلی که می‌شناسیم و آشوب به راه انداختن آنفولانزای گرگوری کنار یک‌دیگر قرار می‌دهد. داستان مندل در نهایت داستانی امیدوارانه است و بر راه‌های زنده ماندن هنر تمرکز می‌کند.

۱۷) «پیدایم کن» از لارا ون دِن برگ (۲۰۱۵)

آن‌چه در پس‌زمینه‌ی «پیدایم کن» جریان دارد بیماری همه‌گیری است که باعث پاک شدن حافظه‌ی مبتلایان می‌شود. در این داستان جست‌وجو برای درمان می‌تواند هولناک‌تر از خود بیماری باشد.

۱۸) «جدایی» از لینگ ما (۲۰۱۸)

ما همه‌گیری خیالی‌ای را توصیف می‌کند که با اضطراب‌های ما درباره‌ی بیماری‌های همه‌گیر و نوستالژی ارتباط برقرار می‌کند. تب شِن باعث می‌شود شما به طور بی‌پایانی آن قدر عادات قدیمی خود را تکرار کنید تا بمیرید. این داستان استعاره‌ای طنین‌انداز از نحوه‌ی سنگینی کردن گذشته روی ماست.

۱۹) «کتاب اِم» از پِنگ شپرد  (۲۰۱۸)

طاعون در این جا لحن سوررئال‌تری به خود می‌گیرد. کسانی که مبتلا می‌شوند می‌فهمند که سایه‌ای ندارند. پس از این که این اتفاق روی می‌دهد، حافظه‌ی آن‌ها کم‌کم محو می‌شود.

۲۰) «مسیر قدیمی» از ناموالی سِرپِل (۲۰۱۹)

«مسیر قدیمی» به بیش از یک قرن از تاریخ زامبیا می‌پردازد. این اثر از دوران استعمار آغاز می‌کند و در آینده‌ای نزدیک به پایان می‌رسد ولی زمانی که داستان، آثار ایدز بر روی کشور را روایت می‌کند کتاب تازه لحنی احساسی و نفس‌گیر پیدا می‌کند. سرپل در مصاحبه‌ای با نقد کتاب لوس آنجلس گفت:«یک نسل تمام از زامبیایی‌ها بر اثر اچ‌آی‌وی/ایدز از بین رفتند. من تعداد زیادی از اعضای خانواده‌ام را که بسیار از من بزرگ‌تر بودند از دست دادم.»

 

توضیحات:

[1] در زیست‌شناسی به یاخته‌هایی که در کشت خالص از یک یاخته به دست آمده‌اند سویه (به انگلیسی: strain) می‌گویند.

[2] عمون یکی از پادشاهی‌های سامی‌ها در عصر برنز بود که در شرق رود اردن قرار داشت. قلمرو عمون در میان رودهای ارنون (وادی موجب) و یَبوق (رود زرقا) در اردن امروزی قرار داشت. شهر اصلی قلمرو عمون، ربّه عمّون نام داشت که محل آن همان محل شهر امان، پایتخت امروزی کشور اردن است.

[3] Maddaddam

 

نویسنده: توبیاس کارول والچر 

مترجم: پویا مشهدی محمدرضا آرت‌تاکس

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

133,399 بازدید کلی, 1,289 بازدید امروز

ادامه مطلب

محبوب‌ترین‌ها