با ما همراه باشید

میثم کیانی در دو نقطه | هجمه‌ای از کلمه‌ها به سراغم آمده

تاک‌شوی دو نقطه، محصول جدید آرت‌تاکس درباره‌ی روایت در جهان امروز است. گل‌بو فیوضی، طراح و میزبان این برنامه، درباره‌‌ی دو نقطه می‌گوید: «در دو نقطه قرار است راجع‌به روایت حرف بزنیم، به نظرم روایت پدیده‌ی مهمی‌ست و از درون انسان برمی‌آید.»

در  قسمت سوم «دو نقطه»، میثم کیانی میهمان این برنامه است. گل‌بو فیوضی گفت‌وگو را با اشاره به شبکه‌های اجتماعی آغاز می‌کند و از میثم کیانی درباره‌ی پست‌هاش در اینستاگرام می‌پرسد. کیانی می‌گوید: «من ادعایی در عکاسی ندارم. حتا برای اینستاگرام هم در ابتدا متنی دارم و بعد دنبال عکسی می‌روم که با آن متن هم‌خوانی داشته باشد؛ از اول هجمه‌ای از کلمه‌ها به سراغم می‌آیند.»

میثم کیانی در ادامه درباره‌ی زیست ادبی صحبت می‌کند و می‌گوید:‌ «ادبیات، زیست ادبی‌ست نه نوشتن داستان.» برایش توضیحاتی هم دارد؛ این‌که تو تجربه کنی، شکست بخوری، ناکام شوی، همه‌ی این‌ها باعث می‌شود که چیزی برای ارائه داشته باشی. به قول گلشیری ما از زمانه‌ی غول‌ها گذر کردیم و به سلسله‌جبال‌ها رسیدیم. دیگر حافظی وجود ندارد تا یک‌گوشه‌ی دنیا بنشیند و اثرش بر همه‌ی مردم اثرگذار باشد. باید سفر کرد، دید وگرنه دستمان خالی‌ست.

از دیگر بخش‌های این برنامه می‌توان به معرفی کتاب و #هکسره اشاره کرد.

 

نوروز ۱۳۹۸ با آرت‌تاکس:

قسمت نخست تاک‌شوی دو نقطه، برنامه‌ای درباره‌ی روایت در جهان امروز | میهمان: بابک بیات

قسمت دوم تاک‌شوی دو نقطه، برنامه‌ای درباره‌ی روایت در جهان امروز | میهمان: سینا دادخواه

قسمت سوم تاک‌شوی دو نقطه، برنامه‌ای درباره‌ی روایت در جهان امروز |‌ میهمان: حسین وحدانی

ویژه‌برنامه‌ی نوروزی -۱ | گفت‌وگو با بهنوش طباطبایی درباره‌ی غلامرضا تختی + ده پیش‌بینی از فصل آخر بازی تاج و تخت

ویژه‌برنامه‌ی نوروزی -۲ | گفت‌وگو با علی‌رضا معتمدی درباره‌ی «رضا» + معرفی فیلم «رما»‌ و مصاحبه با آلفونسو کوآرون

ویژه‌برنامه‌ی نوروزی –۳‌ | نوید محمدزاده و سعید روستایی از ساخت «متری شش‌ونیم» می‌گویند + گریم در GOT

ویژه‌برنامه‌ی نوروزی -۴ | هوتن شکیبا از «شبی که ماه کامل شد می‌گوید + «ترین»‌های GOT از نگاه امیلیا کلارک

ادبیات

داستان‌های کوتاه نیویورکر | شکسپیر در دوران طاعون واقعاً چه کرد

شکسپیر

ترجمه‌ی فارسی اختصاصی آرت‌تاکس از داستان‌های کوتاه نیویورکر: «شکسپیر در دوران طاعون واقعاً چه کرد» به قلم دنیل پولاک-پِلزنر

«یادتون باشه شکسپیر «لیر شاه» رو زمانی که به خاطر طاعون توی قرنطینه بود نوشت.»

~ روزان کَش، در توییتر، ۱۳ مارس ۲۰۲۰

روز اول:

قلم‌ها ردیف شدن. نوک همه‌شون تیزه. پوست آماده است. امروز صبح صدای ناقوس مرگ هم نیومد. تو قراره «لیر شاه» رو بنویسی!

روز دوم:

اصلاً به خودت فشار نیار. عیب نداره که روز اول رو صرف ایده‌پردازی کنی. چیزی به اسم ایده‌ی بد نداریم. نوک قلم‌ها هنوز تیزه. تو می‌تونی!

روز سوم:

می‌دونی کدوم نمایشنامه عالی بود؟ «ژولیوس سزار». الان دوباره خوندم:«در چه اعصار و زمانه‌هایی این عمل شرافتمندانه‌ی ما، در کشورهایی که هنوز پا به عرصه‌ی وجود نگذاشته‌اند و به زبان‌هایی که هنوز مجهول است، به صورت نمایش تکرار خواهد شد![۱]» دم خودم گرم!

روز چهارم:

اولین پیش‌نویس لازم نیست بی‌نقص باشه. محرر بعداً بررسیش می‌کنه. برو سر وقت یه نسخه‌ی کر و کثیف.

روز پنجم:

«پرده‌ی اول، صحنه‌ی اول» می‌شد “Actus Primus, Scaena Prima” یا “Actus Primus, Scaenus Primus”؟

روز ششم:

بن جانسون تا الان باید تقریباً شیش تا نمایش‌نامه نوشته باشه.

روز هفتم:

هیچ رقابتی در کار نیست. سرت توی کار خودت باشه. کی «تیتوس آندرونیکوس» رو نوشته لعنتی؟

روز هشتم:

این‌ها عفونت طاعونه؟ یه کم قرمز رنگن.

روز نهم:

این‌ها قطعاً عفونت طاعونن.

روز دهم:

اگه مرغ رو به بدنت بمالی واقعاً واسه درمان موثره؟

روز یازدهم:

این‌ها عفونت طاعون نیستن. آخیش! برگردیم سر وقت قلم و پوست.

روز دوازدهم:

نوک قلم‌ها رو تیز کن.

روز سیزدهم:

دو هفته است که یه نیم‌تنه و شلوار رو پوشیدی.

روز چهاردهم:

بالاخره بهم الهام شد! اگه کوردلیا و احمق هرگز توی یه صحنه با هم ظاهر نشن اون وقت این دستیار جدید می‌تونه نقش جفتشون رو بازی کنه. حقوق یه بازیگر توی شیش تا اجرا (خوش‌بینانه است ولی خب. چرا که نه؟) رو که می‌شه سی پنس پس‌انداز می‌کنم. می‌تونم نیم‌تنه و شلوار جدید بخرم.

روز پانزدهم:

دلم برای بِربِج تنگ شده.

روز شانزدهم:

روش جدید: بین وعده‌های غذایی روزه می‌گیرم. ذهن رو پاک می‌کنه.

روز هفدهم:

احساس می‌کنم گرسنه‌ام.

روز هجدهم:

با این همه صدای ناقوس مرگی که می‌آد سخت می‌شه تمرکز کرد.

روز نوزدهم:

دارم سعی می‌کنم جادوگرها رو وارد بازی کنم. شاه جیمز از جادوگرها خوشش می‌آد. شاید دختر بزرگ لیر باید جادوگر از آب دربیاد؟ یا این که ادگار و ادموند برادرهای دوقلو باشن و یکیشون جادوگر باشه؟ و لباس مبدل می‌پوشه و خودش رو کوردلیا معرفی می‌کنه؟ احمق واقعی کیه؟ اگه ورود و خروج شخصیت‌ها رو مرتب کنی، دستیار می‌تونه هر چهار نقش رو بازی کنه.

روز بیستم:

پرده‌ی اول، صحنه‌ی اول. به نوشتن ادامه بده. پرده‌ی اول، صحنه‌ی اول. پرده‌ی اول، صحنه‌ی اول. پرده‌ی اول، صحنه‌ی اول. پرده‌ی اول، صحنه‌ی اول.

روز بیست‌ویکم:

ae درست نوشتن چقدر سخته.

روز بیست‌ودوم:

نوک قلم‌های جدید نیاز دارم.

روز بیست‌وسوم:

اون ناقوس دوزخی رو تمومش کنین! فهمیدیم دیگه بابا!

روز بیست‌وچهارم:

«ما، با خدایان، کارمان همان داستان مگس است و بچه‌های بازیگوش؛ به بازی می‌کُشندمان.[۲]» ایول!

روز بیست‌وپنجم:

زیادی داستان تیره و تار شد. حال و هوا رو ملایم نگه دار! هیچ کس دلش نمی‌خواد بعد از طاعون یه تراژدی ببینه.

روز بیست‌وششم:

احتمالاً جانسون داره یه کمدی می‌نویسه.

روز بیست‌وهفتم:

حالا اگه دانشگاه نمی‌رفتی چی می‌شد؟

روز بیست‌وهشتم:

شما مردان «شاه» هستین! بگو: مردان شاه! مردان شاه می‌ترکونن!

روز بیست‌ونهم:

اگه این نمایش‌نامه‌ی لعنتی رو امروز ننویسی شاه جیمز سرت رو می‌بره و می‌ذاره توی سینی.

روز سی‌ام:

می‌دونی چی خودخواهانه است؟ این که وقتی مردم دارن به معنای واقعی کلمه «می‌میرن» بشینی نمایش‌نامه بنویسی.

روز سی‌ویکم:

تو می‌تونستی یه عطار باشی و واقعاً به مردم کمک کنی.

روز سی‌ودوم:

تو یه تیکه کثافت طاعون‌گرفته‌ای.

روز سی‌وسوم:

می‌دونی چی بیش‌تر از همه بی‌ارزشت می‌کنه؟ این که وقتی بقیه دارن می‌میرن، تو منابع لازم رو برای سپری کردن روزت با نوشتن نمایش‌نامه داشته باشی و بعد اون رو ننویسی!!

روز سی‌وچهارم:

هر روز یه ذره ببرش جلو.

روز سی‌وپنجم:

می‌دونی کی‌ها زندگی راحتی دارن؟ آن و سوزانا توی استراتفورد. اون‌ها مجبور نیستن چیزی بنویسن.

روز سی‌وششم:

ایده‌ی جدید: برادر کوچک‌تر دوک حقیقی میلان قدرت رو از اون غصب می‌کنه، اون رو با دختر خردسالش به دریا می‌فرسته تا غرق بشن. دوک که کشتی‌شکسته شده به یه جزیره‌ی جادویی می‌رسه، ارواح زمین و آسمون رو تحت اختیار خودش درمی‌آره و طوفانی رو احضار می‌کنه تا از برادرش انتقام بگیره. اون وقت پز ورق‌های رعد و برق مصنوعی فلزیم هم به دنیا می‌دم!

روز سی‌وهفتم:

ایده‌ی احمقانه‌ای بود.

روز سی‌وهشتم:

قرنطینه داره تموم می‌شه. کوارانتا می‌شه چهل. ترِنتا می‌شه سی. وِنتی می‌شه بیست. عجب وقت خوبیه که ایتالیایی یاد بگیرم!

روز سی‌ونهم:

«بار سنگین این روزگار را باید به دوش کشید؛ آن چه حس می‌کنیم؛ سخن از همان بگوییم، نه آن چه گفتنش بر ما ضرور شمرده می‌شود. آن که پیر است بار بیش‌تری بر دوش برده است؛ما که جوانیم، کاش هرگز نه آن همه ببینیم و نه آن همه طولانی عمر کنیم. »

روز چهلم:

لعنتی.

 

نویسنده: دنیل پولاک-پِلزنر – نیویورکر

مترجم: پویا مشهدی محمدرضا آرت‌تاکس

 

توضیحات:

[۱] ن. ک «مجموعه‌ی آثار نمایشی ویلیام شکسپیر»، ترجمه‌ی علاءالدین پازارگادی، چاپ سوم ۱۳۸۱، ص ۷۸۴

[۲]  ن.ک «شاه لیر»، ویلیام شکسپیر، ترجمه‌ی م. آ. به‌آذین، پرده‌ی چهارم، صحنه‌ی یکم، چاپ چهارم ۱۳۹۲، ص ۱۰۱

 

در کنار مطالعه‌ی داستان کوتاه «شکسپیر در دوران طاعون واقعاً چه کرد» بخوانید:

معرفی کتاب‌های مناسب برای روزهای کرونا و خانه‌نشینی

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

ادبیات

معرفی کتاب‌های مناسب برای روزهای کرونا و خانه‌نشینی

کتاب برای روزهای کرونا

ترجمه اختصاصی از آت‌تاکس: ترجمه اختصاصی از آرت‌تاکس: بهترین راه برای عبور از دوران قرنطینه و خانه‎نشینی مطالعه‎ی کتاب و تماشای فیلم اعلام شده‌اند. ما نیز در این مقاله به معرفی کتاب برای روزهای کرونا پرداخته‎ایم.

اکنون رمان‌های با موضوع بیماری‌های همه‌گیر، همان گونه که فیلم «شیوع» با اعلام خبر پیدایش ویروس کرونا جان تازه‌ای گرفت، به لیست‌های مطالعه‌ی افراد بازگشته‌اند. درک این که چرا رمان‌نویسان شیوع بیماری‌ها را با وجود بالا بودن ریسک بسیار جذاب می‌دانند آسان است. در این‌جا ما به ۲۰ اثر تخیلی بزرگ پرداخته‌ایم که ژانرهای متفاوتی از تاریخی گرفته تا آینده‌گرایانه دارند.

۱) «گزارشی از سال طاعون» از دنیل دفو (۱۷۲۲)

طاعون خیارکی از سال ۱۶۶۵ تا ۱۶۶۶ به بریتانیا بازگشت، لندن را درنوردید و تقریباً یک چهارم جمعیت این شهر را طی ۱۸ ماه به کام مرگ کشاند. بیش از ۵۰ سال بعد، دنیل دفو اسناد تاریخی را بررسی کرد تا گزارشی واقع‌گرایانه از آثار طاعون بر روی شهر بنویسد. رمان دفو هنوز هم می‌تواند غلیانی در خواننده به وجود آورد. مانند زمانی که او از خانواده‌هایی می‌نویسد که به خاطر یک عضو مبتلا مجبور بودند در قرنطینه بمانند:«معمولاً در چنین منازلی بود که ما غم‌انگیزترین جیغ‌ها و فریادهای فقیران را می‌شنیدیم. آنان از دیدن وضعیت عزیزترین خویشانشان و از وحشت این گونه زندانی شدن تا سرحد مرگ ترسیده و بیم‌ناک بودند.»

۲) «اسب رنگ‌پریده، سوار رنگ‌پریده» از کاترین آن پورتر (۱۹۳۹)

«اسب رنگ‌پریده، سوار رنگ‌پریده»ی پورتر در زمان همه‌گیری آنفولانزای اسپانیایی در ۱۹۱۸ روی می‌دهد و داستان دلبستگی زنی جوان را به یک سرباز در زیر سایه‌ی شوم آنفولانزا و جنگ جهانی اول روایت می‌کند. رمان‌نویس آلیس مک‌درموت در تفسیر خود از این کتاب به وضوح بیان می‌کند که این رمان هنوز طنین‌اندازی معاصر خود را از دست نداده است.

۳) «طاعون» از آلبر کامو (۱۹۴۷)

همان گونه که از رمانی با عنوان برازنده‌ی «طاعون» برمی‌آید، چندین راه برای تفسیر این اثر ۱۹۴۷ کامو وجود دارد. اد وولیامی، روزنامه‌نگار و گزارشگر جنگ، در سال ۲۰۱۵ در گاردین نوشت که این اثر می‌تواند به دو شکل تفسیر شود: اول به عنوان استعاره‌ای از وحشت‌های فاشیسم و دوم اشاره‌ای به همه‌گیری وبا در الجزایر در سال ۱۸۴۹.

۴) «سویه‌ی[۱] آندرومدا» از مایکل کریکتون (۱۹۶۹)

گروهی از دانشمندان با بیماری همه‌گیری دست و پنجه نرم می‌کنند که بر اثر میکروارگانیسمی فرازمینی ایجاد شده است. میکروارگانیسمی که مرتب در حال تکامل پیدا کردن است و تا به حال در تاریخ بشر دیده نشده است.

۵) «سنگر» از استیون کینگ (۱۹۷۸)

در «سنگر»، نابودی بشریت توسط ویروسی به نام «کاپیتان تریپس» تنها آغاز رویدادهای کابوس‌وارانه‌ای است که شخصیت‌های این کتاب با آن روبه‌رو می‌شوند. این کتاب نیرویی خاطی و پیشرو دارد. به نقل از گریدی هندریکس نویسنده‌ی داستان‌های ترسناک:«شما در «سنگر» می‌توانید لذت شدیدی را که کینگ از سوزاندن و خاکستر کردن همه چیز می‌برد احساس کنید.»

۶) «عشق در زمان وبا» از گابریل گارسیا مارکز (۱۹۸۵)

گابریل گارسیا مارکز در مصاحبه‌ای با نیویورک تایمز در ۱۹۸۸ گفت:«طاعون‌ها مانند خطرهایی تصورناپذیرند که انسان‌ها را شگفت‌زده می‌کنند. به نظر می‌رسد آن‌ها بارقه‌هایی از سرنوشت را همراه خود دارند.» او در همان مصاحبه از علاقه‌اش به «گزارشی از سال طاعون» دنیل دفو و این نیز که چگونه این کتاب یکی از منابع الهام این داستان عاشقان نافرجام بود که چندین دهه به درازا می‌کشد و مرگ در آن هرگز از ذهن خواننده دور نیست سخن می‌گوید.

۷) «گزارش سال‌های طاعون» از نورمن اسپینراد (۱۹۸۸)

در آثار علمی تخیلی اسپینراد اهمیتی سیاسی نهفته است و رمان کوتاه او «گزارش سال‌های طاعون» نیز از این قاعده مستثنا نیست. این رمان از شیوع گسترده‌ی ویروسی که همواره جهش می‌یابد استفاده می‌کند تا واکنش‌های محافظه‌کارانه نسبت به اچ‌آی‌وی و ایدز در دهه‌ی ۱۹۸۰ را نقد کند. سردبیری خیالی در آغاز کتاب اسپینراد می‌نویسد:«به مدت بیست سال رابطه‌ی جنسی و مرگ به طور غیر قابل توصیفی در هم تنیده بودند.» آن‌چه در ادامه‌ی رمان می‌آید ترتیبی از صداهای مختلف است که هر کدام سوال‌های خود را راجع به مرگ و زندگی دارند.

۸) «باغ کودکان» از جف رایمن (۱۹۸۹)

«باغ کودکان»، اثر گسترده و تفکربرانگیز رایمن با جامعه‌ای آینده‌نگرانه درگیر است که در آن از ویروس‌ها به عنوان ابزاری برای منفعت رساندن به انسان‌ها و آموزش آنان استفاده می‌شوند. در این جهان سرطان درمان شده اما نتیجه‌ی غیر قابل انتظار آن کوتاه شدن طول عمر است. در این رمان مفاهیم بیماری، سلامتی و میرایی کاملاً دگرگون شده‌اند. این اثر به علاوه رویکرد رایمن در داستان‌نویسی را منعکس می‌کند.

۹) «عمّونی[۲]» از نیکولا گریفیث (۱۹۹۲)

رمان گریفیث از یک همه‌گیری آینده‌نگرانه استفاده می‌کند تا مسائل مربوط به جنسیت و جامعه را بررسی کند. داستان این اثر در آینده و در سیاره‌ای رخ می‌دهد که در آن یک ویروس اثری بسیار شدید روی زندگی مسافرانی می‌گذارد که از زمین برای کندوکاو این سیاره آمده‌اند.

۱۰) «سالن زیبایی» از ماریو بلاتین (۱۹۹۴)

راوی «سالن زیبایی»، رمان کوتاه بلاتین، می‌نویسد:«به مرور زمان فهمیدم که این بیماری به شکل فوران‌های ناگهانی می‌آید.» این اثر در جهانی رخ می‌دهد که بیماری همه‌گیری که تنها مردان را مبتلا می‌کند آن را نابود کرده و به دلیل بی‌اعتنایی دولت باعث مرگ دسته‌جمعی آنان شده است. راوی رمان مالک یک سالن زیبایی است که تبدیل به درمان‌گاهی برای مبتلایان می‌شود.

۱۱) «کوری» از ژوزه ساراماگو (۱۹۹۵)

در «کوری»، اثر برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ساراماگو، تعدادی زیادی از مردم یک شهر متوجه می‌شوند که نمی‌توانند ببینند. واکنش دولت بسیار خشن و اقتدارگرایانه است. ساراماگو سال‌ها بعد با رمان «بینایی» این داستان را ادامه داد و به برخی از درون‌مایه‌های مشابه به شکلی کاملاً متفاوت پرداخت.

۱۲) «سال‌های برنج و نمک» از کیم استنلی رابینسون (۲۰۰۲)

طاعون خیارکی در طی چندین سال جان میلیون‌ها نفر را در اروپای قرن چهاردهم گرفت. اثر تاریخ موازی رابینسون «سال‌های برنج و نمک» در جهانی رخ می‌دهد که یکی از شخصیت‌ها بدین گونه توصیف می‌کند:«طاعون جهش یافت. آن قدر قوی شد که تمامی میزبانان خود را کشت و در نتیجه باعث مرگ خود شد.» تمام آن‌چه باید گفت این است که در این رمان اکثر نقاط اروپا برای قرن‌ها خالی از سکنه بوده و این سبب ظهور توازن جدیدی از قدرت‌های جهانی شده است.

۱۳) «اوریکس و کرِیک» از مارگارت آتوود (۲۰۰۳)

این اثر که اولین جلد سه‌گانه‌ی مَدآدام[۳] است که در آینده‌ای نزدیک رخ می‌دهد جهانی را توصیف می‌کند که به خاطر آثار مهندسی ژنتیک ویران شده و یک طاعون بیشتر انسان‌ها را از روی زمین محو کرده است. مانند سایر آثار ادبیات گمانه‌زنانه‌ی آتوود، این اثر نیز به شکل ترسناکی نسبت به اتفاقاتی که پس از انتشار آن در ۲۰۰۳ روی داد پیش‌گویانه است. این اثر روایتی محتاطانه درباره‌ی جاهایی غیرمنتظره و مخوفی است که فناوری می‌تواند ما را به آن‌جا ببرد.

۱۴) «بیمارستان کودکان» از کریس آدریان (۲۰۰۶)

آدریان تجربه‌ی کاری خود در پزشکی را با المان‌ّهای اساطیری و فانتزی ترکیب می‌کند. در رمان دوم او «بیمارستان کودکان»، طاعونی به نام «خرابی» بعد از مجموعه‌ای از رویدادها که برخی آخرالزمانی و برخی معجزه‌آسایند ظهور می‌کند. همان طور که میلا گلدبرگ در نقد خود در نیویورک تایمز اشاره می‌کند، آدریان «می‌خواهد بداند که افراد چرا می‌میرند، چه معنی‌ای را می‌توان از حیات و مرگ آنان برداشت کرد و این که آیا چیزی در پس مرگ وجود دارد یا خیر.»

۱۵) «تناسخ بدن‌ها» از یوری هررا (۲۰۱۳)

آثار هررا اغلب در نزدیکی مرز ایالات متحده و مکزیک رخ می‌دهند. «تناسخ بدن‌ها» سناریوی نوآر آشنایی را روایت می‌کند: داستان دو خانواده‌ی جنایتکار یک شهر در جنگ با یکدیگر در زمان پس‌لرزه‌های طاعونی مرگبار.

۱۶) «ایستگاه یازده» از امیلی سنت جان مندل (۲۰۱۴)

اغلب داستان رمان برگزیده‌ی مندل با پیدایش سویه‌ی مرگبار از آنفولانزا آغاز می‌شود که ۹۹ درصد بشریت را به کام مرگ می‌کشاند. ساختار کتاب صحنه‌هایی از نجات‌یافتگان این همه‌گیری را با پایان دنیا به شکلی که می‌شناسیم و آشوب به راه انداختن آنفولانزای گرگوری کنار یک‌دیگر قرار می‌دهد. داستان مندل در نهایت داستانی امیدوارانه است و بر راه‌های زنده ماندن هنر تمرکز می‌کند.

۱۷) «پیدایم کن» از لارا ون دِن برگ (۲۰۱۵)

آن‌چه در پس‌زمینه‌ی «پیدایم کن» جریان دارد بیماری همه‌گیری است که باعث پاک شدن حافظه‌ی مبتلایان می‌شود. در این داستان جست‌وجو برای درمان می‌تواند هولناک‌تر از خود بیماری باشد.

۱۸) «جدایی» از لینگ ما (۲۰۱۸)

ما همه‌گیری خیالی‌ای را توصیف می‌کند که با اضطراب‌های ما درباره‌ی بیماری‌های همه‌گیر و نوستالژی ارتباط برقرار می‌کند. تب شِن باعث می‌شود شما به طور بی‌پایانی آن قدر عادات قدیمی خود را تکرار کنید تا بمیرید. این داستان استعاره‌ای طنین‌انداز از نحوه‌ی سنگینی کردن گذشته روی ماست.

۱۹) «کتاب اِم» از پِنگ شپرد  (۲۰۱۸)

طاعون در این جا لحن سوررئال‌تری به خود می‌گیرد. کسانی که مبتلا می‌شوند می‌فهمند که سایه‌ای ندارند. پس از این که این اتفاق روی می‌دهد، حافظه‌ی آن‌ها کم‌کم محو می‌شود.

۲۰) «مسیر قدیمی» از ناموالی سِرپِل (۲۰۱۹)

«مسیر قدیمی» به بیش از یک قرن از تاریخ زامبیا می‌پردازد. این اثر از دوران استعمار آغاز می‌کند و در آینده‌ای نزدیک به پایان می‌رسد ولی زمانی که داستان، آثار ایدز بر روی کشور را روایت می‌کند کتاب تازه لحنی احساسی و نفس‌گیر پیدا می‌کند. سرپل در مصاحبه‌ای با نقد کتاب لوس آنجلس گفت:«یک نسل تمام از زامبیایی‌ها بر اثر اچ‌آی‌وی/ایدز از بین رفتند. من تعداد زیادی از اعضای خانواده‌ام را که بسیار از من بزرگ‌تر بودند از دست دادم.»

 

توضیحات:

[۱] در زیست‌شناسی به یاخته‌هایی که در کشت خالص از یک یاخته به دست آمده‌اند سویه (به انگلیسی: strain) می‌گویند.

[۲] عمون یکی از پادشاهی‌های سامی‌ها در عصر برنز بود که در شرق رود اردن قرار داشت. قلمرو عمون در میان رودهای ارنون (وادی موجب) و یَبوق (رود زرقا) در اردن امروزی قرار داشت. شهر اصلی قلمرو عمون، ربّه عمّون نام داشت که محل آن همان محل شهر امان، پایتخت امروزی کشور اردن است.

[۳] Maddaddam

 

نویسنده: توبیاس کارول والچر 

مترجم: پویا مشهدی محمدرضا آرت‌تاکس

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

ادبیات

معرفی کتاب: عشق زیاد هم قیمتی نیست

کتاب عشق زیاد هم قیمتی نیست

معرفی کتاب عشق زیاد هم قیمتی نیست

این تنها روش من برای وجود داشتن مقابل توست. این‌که اولین خواننده‌ات باشم، کسی که تو استعدادت را با او امتحان می‌کنی، کسی که با او بازی قدرت کنی. من آینه‌ی تو هستم. تو در اتاق‌مان تکه‌هایی از کتاب‌هات را با صدای بلند می‌خوانی، درست موقعی که دوست دارم کنارم باشی. از این رو، متن‌هات را مقصر می‌دانم و انتقامم را از آن‌ها می‌گیرم، از روحیه‌ی منتقدانه‌ام تا نخ‌نما کردن کارت استفاده می‌کنم. کاری می‌کنم تقاص کوتاهی‌ات را در حق من پس بدهی.

آن‌چه خواندید بخشی از داستان کوتاه « از همین حالا دلم برات تنگ شد» یکی از یازده داستان کتاب عشق زیاد هم قیمتی نیست است. کتابی که در سال ۲۰۰۷، برنده‌ی جایزه گنکور داستان کوتاه شد و باعث شد نام بریژیت ژیرو در بیرون از مرزهای فرانسه نیز شنیده شود.

اصغر نوری، مترجم، در مقدمه‌ی «عشق زیاد هم قیمتی نیست» درباره‌ی ژیرو نوشته:

همه‌ی بیوگرافی‌های منتشرشده از او در یک جمله‌ی واحد خلاصه می‌شوند: او سال ۱۹۶۰ در الجزایر ( شهر سیدی بل آبس) به دنیا آمده است و امروز در لیون زندگی می‌کند. بعضی جاها چند جمله‌ی دیگر به آن‌ جمله‌ی واحد اضافه می‌شود، این‌که ژیرو پس از تجربه‌ی کارهای مختلفی چون کتابفروشی، روزنامه‌نگاری و ترجمه، خودش را تماما وقف نوشتن کرده.

وقفی که موقوف‌ش ۸ رمان و دو مجموعه داستان کوتاه است. از میان تمام آثار ژیرو تنها سه اثر فرصت انتشار در ایران را پیدا کردند: «مد سیاه»، «سال‌غریب» و مجموعه داستان کوتاه «عشق زیاد هم قیمتی نیست». نثر و نحوه‌ی داستان‌پردازی ژیرو در اخری بیش از هر چیزی یادآور داستان‌کوتاه‌های آمریکایی در قرن بیستم است. موجز و عاری از هرگونه اطناب و زیاده‌گویی. او با انتخاب راوی اول شخص به دل موقعیت‌هایی می‌زند که شاید با راوی سوم شخص تا این اندازه دراماتیک نباشند. نخ تسبیح داستان‌های کتاب عشق زیاد هم قیمتی نیست پایان یک رابطه‌ی عاشقانه از نظرگاه زنان است. رابطه‌ای که گاه چند ساعت از آن گذشته، گاه چندسال و حالا پای بچه‌‌هایی هم به میان آمده. راوی هم لزومن یک طرف رابطه نایستاده، در داستان «جای درست» دختربچه‌ای‌ست که شاهد جدایی پدر و مادر از یک‌دیگر است و جدایی را برای ما در مختصاتی دیگر تصویر می‌کند. «عشق زیاد هم قیمتی نیست» جایی درست میان کتاب‌های عامه‌پسند و فاخر می‌ایستد و می‌تواند هر دوسر طیف را راضی نگه دارد. مجموعه‌داستانی که تا مدت‌ها در خاطر خواننده باقی خواهد ماند.

تاک‌شوی دونقطه، برنامه‌ای درباره‌ی روایت در جهان امروز

تاک‌شوی دو نقطه – قسمت اول | بابک بیات: با نوشتن فکر می‌کنم | لینک تماشا

تاک‌شوی دو نقطه – قسمت دوم | سینا دادخواه: نویسنده‌ام، داستان‌نویس نیستم!‌ | لینک تماشا

تاک‌شوی دو نقطه – قسمت سوم | حسین وحدانی: می‌خواهم بگویم رابطه هم … | لینک تماشا

تاک‌شوی دو نقطه – قسمت چهارم | میثم کیانی: هجمه‌‌ی کلمه‌های به سراغم آمده |‌ لینک تماشا

تاک‌شوی دو نقطه ـ قسمت پنجم | یلدا علایی: برای خودم سراغ کلمه رفتم | لینک تماشا

تاک‌شوی دو نقطه – قسمت ششم | آنالی اکبری: کلمه وقتی باارزش است که حسی پشتش باشد | لینک تماشا

ادامه مطلب

محبوب‌ترین‌ها