با ما همراه باشید
نقد فیلم لتیان نقد فیلم لتیان

سینمای ایران

نقد فیلم «لتیان»: پتانسیلِ نشدن | Latian Review: The Potential of Nothingness

نقد فیلم لتیان | نوشته‌ی گل‌بو فیوضی، عضو حلقه‌ی منتقدان آرت‌تاکس، برای فیلم «لتیان» به کارگردانی علی تیموری و با بازی امیر جدیدی، پریناز ایزدیار، سارا بهرامی، علیرضا ثانی‌فر، ستاره پسیانی و حسن معجونی.

درباره‌ی «لتیان» | پتانسیلِ نشدن

از همان سکانس‌های ابتدایی در فضای جاده و دیالوگ‌های کوتاه و پُر رمزوراز، گمان می‌بری که با فیلمی در حال‌وهوای فیلم‌های فرهادی طرف هستی. سینمایی تأثیرگذار بر دهه‌ی اخیر ایران که به سینمای فرهادی معروف است. سینمایی قصه‌گو که همیشه رودستی در جیب دارد و آخر بسیاری از داستان‌ها، بی نتیجه‌ی قطعی، آدم‌هاش را رها می‌کند در داستان؛ چیزی شاید بیشتر شبیه به زندگی. اما این‌جا در فیلم «لتیان» که اسم بسیار خوبی‌ست و بی‌استفاده مانده است، ما با ترکیب پروپیمان بازیگرها و تصویربرداری خوب و قاب‌های درست در بی‌داستانی غوطه‌ور می‌شویم. «لتیان» در لبه‌ی اتفاق‌افتادن می‌ایستد و هیچ صحنه‌ی دراماتیکی در ذهن ماندگار نمی‌کند. از قضا که پی‌رنگ داستان پتانسیل خوبی در تبدیل‌شدن فیلم به «بازنگری تاریخی یک نسل» دارد. مردی که رها کرده و حالا پشیمان برگشته و در پی جبران است. دست‌وپازدن برای دوباره‌داشتن چیزی که پیش از این از آن تو بوده است. اما چیزی که ما می‌بینیم، تلاش نوجوانانه و منفعلانه‌ی جمعی‌ست برای تصاحب هیچ. کاراکترها هیچ کدام به شخصیتی به‌یادماندنی در ذهن تبدیل نمی‌شوند که حتا بعد از گذشت چند روز از تماشای فیلم یادت بیاید که فلان کاراکتر چه ویژگی منحصربه‌فردی داشت. یک مرد مست، یک مرد سنتی وسواسی، یک مرد عاشق‌پیشه و هنرمند و از آن طرف سه زن که هرکدام می‌تواند جای دیگری بازی یا حتا زندگی کند.

در کنار مطالعه‌ی نقد فیلم لتیان ببینید:

تیزر فیلم «لتیان» با بازی امیر جدیدی و پریناز ایزدیار

اسم فیلم را گذاشته‌اند «لتیان»، سراغ سد لتیان هم رفته‌اند و صحنه‌ای را آن‌جا فیلم‌برداری کرده‌اند اما مهم‌ترین سکانس فیلم در خانه اتفاق می‌افتد. این دقیقن همان‌جایی‌ست که داستان لطمه می‌خورد. اسم‌ها با خودشان بار می‌آورند و نمی‌شود بی‌دلیل رهاشان کرد. همان‌طور که روابط و دلیل کنش متقابل کاراکترها درنیامده است. جغرافیا و فضایی هم که می‌توانست در خدمت پیش‌برد داستان قرار بگیرد، بیهوده و بی‌استفاده مانده است. «لتیان» می‌توانست طبق چیزی که در خلاصه داستان آمده سدی باشد در روابط آدم‌های این داستان و خروشی که از کنش دلیل‌مند شخصیت‌ها برآید؛ اما حالا فقط یک سد است. که حتا دل‌تنگی و حسرت را هم نشان نمی‌دهد. یک نشدن صرف که از خلال تصویربرداری چند شب‌نشینی، برای خودش رها شده. نه غیرت شاید، یا تعصب یا هر عارضه‌ی روانی مورد نظر در کاراکتر اصلی مرد که تازه‌وارد جمع است باورپذیرست، نه عمق و قدمت روابط این جمع که سال‌هاست با هم معاشرند.

در کنار مطالعه‌ی نقد فیلم لتیان ببینید:

پوسترهای بازیگران «لتیان» یک هفته پیش از آغاز اکران آنلاین

از سویی دیگر، انتهای داستان، عجیب‌ترین و بی‌دلیل‌ترین انتهای ممکن است. کسی که قرار است دست به «اقدام فجیع» بزند، از اول داستان چرا هیچ نشانه‌ای جز نشانه‌های رایج مردان سخت‌گیر ندارد؟ چرا ناگهان پسری که پای تلفن برای مادرش از ناخوشی و اوضاع بد می‌گوید، می‌تواند در حد یک قاتل زنجیره‌ای، دیوانه و جانی شود؟ اگرچه سکانس پایانی، تأثیرگذار و انتقام‌جویانه‌ از کار درآمده اما برای رسیدن به این پایان شیبی نیاز است. نمی‌شود ناگهان از مثل همیشه بودن و تنها با دو پلانِ اصلاح ریش زیر نور قرمز، به این باورپذیری رسید که چنین اکتی از این کاراکتر برمی‌آید. اگر چه که دیگران هم درست همین‌جا می‌ایستند. کاراکترهای بلاتکلیفِ بی‌تاریخ. زن اصلی در آستانه‌ی ازدواج با مردی که با سلیقه‌ی شخصی و دوستانش هم‌خوان نیست، هنوز مهر یا خشم همسر سابق را دارد و هیچ کاری نمی‌کند. دوست هم‌راه زن در زندگی ده‌ساله با همسرش ناخشنود است و دلش جای دیگر، اما هیچ کاری نمی‌کند. زن صاحب‌خانه تنهاست و با جمع‌های جوان‌ترها، خودش را در لواسان سرگرم می‌کند و او هم دوست دارد با مرد محبوب جمع باشد اما با آن که زبان تندتری دارد و مدام حرف می‌زند اما او هم هیچ کاری نمی‌کند. آن‌ها در برزخی از نشدن، در نسلی در آستانه‌ی آغاز میان‌سالی هستند و تنها کنش‌گر واقعی و چشم ناظر و منصف جمع، نوجوانی با یک دوربین عکاسی؛ که نه حرف می‌زند و نه وارد مناسبات آشفته‌ی روابط می‌شود‌. سبک و درون‌گرا برای خودش در حوالی این آدم‌ها پرسه می‌زند، عکس می‌گیرد و موسیقی گوش می‌دهد.

نوشته‌ی گل‌بو فیوضی

 

Latian Review: The Potential of Nothingness

Right of the start, it feels like one of Asghar Farhadi’s movies. The kind of cinema that’s been the mainstream genre for the past decade.
Latian is a very good name but it’s pointless. You see the people and the pictures without any sense of a story. Latian feels like standing on the edge and there’s no dramatic memorable scene
The plot has the potential to be a revision of a generation. A man who left years ago and now he’s back to compensate his past mistakes and get back what was his. But what we see is a bunch of adults acting like teenagers for nothing
The last scene is vengeful yet there needs to be a proper pace. You can’t believe such act from this character just by shaving under a red light.
Latian could’ve been like it’s summary: A dam blocking the relationship between people and the creation of a reasonable act. Now it’s just something that doesn’t even show loss and regret. Just nothingness.

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

سینمای ایران

من این فیلم را اینطور نمی‌دیدم | داستان روز واقعه

روز واقعه

من این فیلم را اینطور نمی‌دیدیم | داستان روز واقعه

اختصاصی از آرت‌تاکس: داستان روزهایی که نگذاشتند بهرام بیضایی مهم‌ترین فیلم سینمای ایران درباره‌ی واقعه‌ی عاشورا را خودش بسازد

شکی نیست که «روز واقعه» مهم‌ترین فیلم سینمای ایران درباره‌ی واقعه‌ی عاشوراست اما این عنوان را در تمام این سال‌ها به واسطه‌ی متن بهرام بیضایی نثار این فیلم کرده‌اند، تا اجرای شهرام اسدی. با این حال، به‌نظر می‌رسد وقت آن رسیده باشد که بپرسیم «روز واقعه»ی کنونی، چه اندازه فیلمی از آنِ بهرام بیضایی‌ست و خود او چه میزان از فیلمی که نگذاشتند خود بسازد رضایت دارد. فیلم‌ساز به هجرت رفته‌ی این سال‌ها، تنها یک‌بار دراین‌باره صحبت کرده.

 

بازخوانی روز واقعه‌ی بهرام بیضایی در آرت‌تاکس

 

 

در گفت‌وگویی با جواد طوسی. او آن روزها را این‌گونه تعریف می‌کند:
روز واقعه را نگذاشتند خودم بسازم. لااقل ده تا کارگردان عوض شد و من تعجب می‌کردم که این همه آدم نمی‌توانند این فیلم را بسازند. حتا گفتند واروژ کریم مسیحی این فیلم را بسازد. خوشحال می‌شدم اگر او این فیلم را می‌ساخت. حتا اسم آقای محمدرضا اصلانی را آوردند. خیلی‌ها عقیده داشتند که چند جای فیلم را باید عوض کنم، امّا من برای عوض کردن نرفتم. به‌هرحال آقای شهرام اسدی مهارتش را داشت که لااقل تعداد جاهایی را که می‌خواستند عوض شود به سه برساند و فیلمی بسازد شبیه فیلم‌هایی که قرار است از تلویزیون پخش شود… اصلن نمی‌خواهم بگویم راضی هستم یا نه. تمام حرف من این است که من این فیلم را این‌طور نمی‌دیدم. این فیلم شباهتی به فیلم‌هایی که داشتم ندارد.

 

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

سینمای ایران

فرشته طائرپور ۱۴۰۰ – ۱۳۳۱

فرشته طائرپور

فرشته طائرپور ۱۴۰۰ – ۱۳۳۱

تهیه‌کننده، نویسنده و فعال صنفی سینمای ایران بر اثر ابتلا به کرونا درگذشت. فرشته طائرپور نخستین تهیه‌کننده زن ایرانی بود که به عنوان رئیس هیئت‌مدیره‌ی خانه سینما (بزرگ‌ترین سندیکای صنفی سینماگران ایرانی) فعالیت کرد. خانم طائرپور ۶۹ساله بود‌.

طائرپور در بهمن ۱۳۳۱ در تهران به دنیا آمد و فارغ‌التحصیل کارشناسی ادبیات انگلیسی بود. او مدتی را به عنوان نویسنده و عضو هیئت تحریریه در مجله زن مشغول به کار شد و در سال‌های بعد ضمن مدیریت مرکز نگارش ویرایش کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان با گروه‌های کودک و نوجوان شبکه‌های اول و دوم سیما در مقام مشاور و نویسنده همکاری داشته‌است. طائرپور به دنبال فعالیت ادبی در حوزه کودکان و نوجوانان از سال ۱۳۶۶ در زمینه سینمای کودک نیز به کار پرداخت.

 

فرشته طائرپور : جایزه‌ی بهترین فیلم‌نامه‌ی ژانر موزیکال خستگی طعنه‌ی دیگران را از بین برد!

 

خانه ادبیات و هنر کودکان و نوجوانان که طائرپور مدیرعامل آن است تاکنون بیش از ده فیلم سینمایی و حدود بیست هزار دقیقه آثار ویدئویی تهیه کرده‌است. طائرپور تجربه‌ی داوری جشنواره‌ی فیلم فجر را داشت و جوایز متعددی در کارنامه دارد.

آرت‌تاکس درگذشت خانم طائرپور را به دخترش غزل شاکری و خانواده‌ی گرامی‌اش، جامعه‌ی سینمای ایران و دوستداران این سینما تسلیت می‌گوید.

 

 

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

خبر

خودمان دردمندیم اما آغوش‌مان به روی همسایه باز باشد

افغانستان

خودمان دردمندیم اما آغوش‌مان به روی همسایه باز باشد

انجمن صنفی فیلم‌نامه‌نویسان سینمای ایران با صدور بیانیه‌ای ضمن محکوم‌کردن رخدادهای امروز افغانستان و سکوت جهانی، خواستار همراهی حاکمیت و مردم ایران با شرایط هولناک مردم افغانستان شد.
متن بیانیه‌ی انجمن صنفی فیلم‌نامه‌نویسان سینمای ایران به شرح زیر است:
زنان و کودکان اولین قربانیان جنگ هستند. آن‌چه در افغانستان می‌گذرد، فاجعه‌ای اخلاقی است. آنانی که با طالبان معامله کرده‌اند و مردم افغانستان را به مسلخ این زشتکاران بداندیش فرستاده‌اند، انگار حافظه‌ای برای یادآوری نداشتند که طالبان ثابت کرده‌ به هیچ اصول اخلاقی و عهدی پای‌بند نیست.
ما فیلم‌نامه‌نویسان سینمای ایران نگرانیم. نگران از آن‌چه که قرار است بر سر مردم افغانستان بیاید. گفته‌اند برای سیاستمداران مردم یا وسیله هستند یا دشمن، دولت‌ها می‌آیند و می‌روند و این مردم هستند که زندگی نمی‌کنند، کشته می‌شوند.
درخواست می‌کنیم و انتظار داریم: مرزها را به روی هنرمندان، نویسندگان، روشنفکران و هر افغان‌ای که نمی‌تواند تحت حاکمیت طالبان زندگی کند باز کنید، مرزها را به روی زنان و دختران و کودکان افغان باز کنید، کمک کنید کشته نشوند، کمک کنید منتقل بشوند به کشورهایی که اعلام کرده‌اند پذیرای پناه‌جویان هستند.

مردم ما زیر بار خشکسالی، گرانی و بیماری کرونا در حال تباه شدن هستند اما آغوش‌شان برای مردمی که سرزمین مادری‌شان را از دست داده‌اند، باز است.
با چشمی گریان و قلبی اندوهگین، نگران زنان و کودکان و نخبگان افغان و هر آن‌کس از این ملت که می‌خواهد دور از اندیشه‌ی طالب زندگی کند هستیم. کمک کنید قتل‌عام نشوند، به بردگی بُرده نشوند.

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

 

ادامه مطلب

محبوب‌ترین‌ها