با ما همراه باشید
نقد فیلم ژوکر نقد فیلم ژوکر

سینمای جهان

نقد فیلم ژوکر از نگاه منتقد ایندی‌وایر | همان فیلمی که ژوکر می‌خواهد

فستیوال ونیز ۲۰۱۹: نقد فیلم ژوکر، ساخته‌ی تاد فیلیپس و با بازی واکین فینیکس، از نگاه دیوید ارلیخ، منتقد ایندی‌وایر

ژوکر تاد فیلیپس: جاه‌طلبانه‌ترین اقتباس ابرقهرمانی پس از شوالیه تاریکی

بی‌شک ژوکر جاه‌طلبانه‌ترین تلاش برای بازتعریف سینمای ابرقهرمانی از زمان اکران «شوالیه‌ی تاریکی» است. فیلمی اورژینال که می‌خواهد یکی از مهم‌ترین آثار بلاک‌باستری قرن بیست و یکم باشد در حالی که داستانی بسیار آشنایی روایت می‌کند که پیش‌تر در راننده‌ی تاکسی و پادشاه کمدی دیده‌ایم.

ژوکر فیلمی بزرگ‌سالانه و در ابعاد انسانی‌ است که منتقدان مارول انتظارش را می‌کشیدند: اثری فاقد صحنه‌های اکشن، لباس‌های ابرقهرمانی و جلوه‌های ویژه و به قدری تاریک و جدی که طرفداران دنیای دی‌سی را سیراب خواهد کرد. کارگردان فیلم، تاد فیلیپس توانسته فیلمی تولید کند که همه‌چیز دارد.

در کنار نقد فیلم ژوکر ببینید:

تریلر فیلم ژوکر، ساخته‌ی تاد فیلیپس با بازی واکین فیلیپس

ژوکر فیلیپس بسیار انسانی است

بهتر است برویم سراغ واکین فینیکس و اجرای منحصر به فرد و مات و مبهوت کننده‌اش که می‌توانست بوی تازگی دهد اگر این‌قدر به اجراهای پیشینش شباهت نداشت. گویی آرتور فلک ترکیبی واضح از فردی کوئل (از فیلم استاد) و تئودور توامبلی (از فیلم او) است.

آرتور را اولین بار در حالی می‌بینیم که به آینه‌ای زل زده و مجبور است برای شغل روزانه‌ی مزخرفش، خود را گریم کند. او یکی از مخلوقات‌ بدبخت خداست و بدتر از همه‌ی این‌ها، بیماری‌های روانی ذهن او را فرا گرفته‌اند. اگر ژوکر کریستوفر نولان مانند نیرویی غیرقابل توقف بود، ژوکر فیلیپس بسیار انسانی است.

کم‌رنگ کردن مرز میان واقعیت و خیال

فیلیپس تلاش کرده مانند اسکورسیزی در پادشاه کمدی، مرز میان واقعیت و خیال را کم‌رنگ کند اما بلافاصله عقب می‌کشد و مرز میان این دو را به وضوح نشان می‌دهد. از بسیاری جوانب، ژوکر اثری است که می‌خواهد مخاطبش را به فکر وادارد اما شجاعت کافی ندارد.

با این وجود، فینیکس به دل خود اقتدا می‌کند و هر کاری که خواسته، انجام می‌دهد. با پررنگ شدن وجهه‌ی ژوکر در او، آرتور به شکل فجیعی غیرقابل‌پیش‌بینی می‌شود. عصاره‌ی اجرای فینیکس و حتا مثالی برای قیاسش با برداشت افسانه‌ای هیث لجر، این است که نمی‌توان در لحظه گفت آیا آرتور می‌خندد یا گریه می‌کند یا اصلن کدام واکنش منطقی‌تر است؟

در کنار نقد فیلم ژوکر بخوانید:

نقد فیلم داستان ازدواج از آثار حاضر در فستیوال ونیز ۲۰۱۹

دنیا به یک نجات‌دهنده نیاز دارد

در مقیاسی شخصی و سیاسی، ژوکر نشان می‌دهد دنیا باید وضعیت بسیار بدی داشته باشد تا مردم برای تغییرش اقدام کنند. آرتور نیز تا زمانی که توسط سه ولگرد مست در ایستگاه مترو به باد کتک گرفته می‌شود، ژوکر نیست. اما با کشتن‌شان در قالب دفاع از خود باعث می‌شود روزنامه‌ها پر از گزارشاتی مبنی بر کشته شدن کارمندان شرکت وین شود و تنش در شهر افزایش یابد. دنیا نیاز به یک نجات‌دهنده دارد اما بروس وین هنوز تنها یک کودک است. فردی دیگر باید به کمک آید.

اما آرتور علاقه‌ای به رهبری یک جنبش ندارد. او می‌خواهد دنیا به مانند خودش هر روز به آینه نگاه کند. او می‌خواهد کسی او را در آغوشش بگیرد و بگوید او اهمیت دارد. ژوکر به نظر بازسازی نقطه به نقطه از پادشاه کمدی است؛ اثری که در آن مردی بی‌استعداد می‌خواهد به دنیا اثبات کند فرد خاصی است.

اما در ژوکر در تضاد با این روایت، داستان در مورد مردی بااستعداد است که کم کم متقاعد می‌شود هیچ کسی استعداد ندارد. رویکرد گیج‌کننده‌ی فیلم و پیامش مبنی بر این که جرقه زدن انقلابی سیاسی تنها به خاطر انتقام شخصی، برای فیلمی که می‌خواهد به هر شکلی آرتور را قهرمان داستانش بداند بیش از حد خطرناک است.

در کنار نقد فیلم ژوکر بخوانید:

نقد فیلم سیبرگ، با بازی کریستن استوارت | پرتره‌ی بازیگری از نفس افتاده

این دقیقن همان فیلمی است که ژوکر خود می‌خواهد

فیلم‌برداری زیبا و تیره و تاریک لاورنس شِر ژوکر را فرا می‌گیرد و کلورآپ‌های او از فینیکس به هنگام رقصیدنش، نرم و بی‌وزن است. اما کارگردانی فیلیپس نمی‌تواند ما را در ذهن آرتور قرار دهد و نتوانسته حس هم‌ذات‌پنداری را با این دوربین شخصی‌تر ایجاد کند.

ژوکر در مورد دنیای فلک‌زده پر از مردم فلک‌زده است که می‌خواهد پافشاری کند یکی عامل خلق دیگری نیست. آرتور به خاطر گاتهام به جنون نرسیده و نزول گاتهام به واسطه‌ی افرادی چون آرتور نیست. برای دهه‌های متمادی بتمن و ژوکر روبه‌روی هم قرار گرفته‌اند و این چرخه‌ی بی‌پایان قهرمانان و دشمنان‌شان را می‌چرخانند تا تعادل و هرج و مرج به ثبات برسند.

اما فیلیپس که میان ساختن یک فیلم ابرقهرمانی با نگاه جدید و بازگویی داستانی که هزاران بار شنیده‌ایم گیر کرده، ژوکری می‌خواهد که هم روشن و هم تاریک باشد؛ تنها انسانی که در این دنیای دیوانه هنوز مجنون نگشته. نتیجه اثری با دقت ساخت بالاست که می‌خواهد برای همه، همه‌چیز باشد. ژوکر به اندازه‌ی کافی خوب است که بی‌پروا باشد و به اندازه‌ی کافی بد که بخواهد بهبود بیابد. خوب یا بد، این دقیقن همان فیلمی است که ژوکر خود می‌خواهد.

 

دیوید ارلیخ، منتقد ایندی‌وایر

مترجم: محمد تقوی

آنونس

تریلر فیلم seberg | در آغوش کشیدن زنی دردکشیده

تریلر فیلم seberg

زیرنویس اختصاصی از آرت‌تاکس: نخستین تریلر فیلم seberg را به کارگردانی بندیکت اندروز و بازی کریستن استوارت در نقش جین سیبرگ با کیفیت دل‌خواه ببینید.

در کنار تماشای تریلر فیلم seberg از آن بیش‌تر بدانید:

یک فیلم بیوگرافیک کنجکاوی‌برانگیز دیگر: سیبرگ

کریستن استوارت در نقش جین سیبرگ به ایفای نقش پرداخته. منتقدان در نخستین نمایش فیلم در فستیوال ونیز از بازی او سخن گفتند:

در ده دقیقه‌ی ابتدایی به نظر می‌رسد چهره‌ی منحصربه‌فرد و شناخته‌شده‌ی کریستن استوارت با سیبرگ نمی‌سازد اما در مدت زمان کوتاهی او و بازیگر ناکام و مرموز تبدیل به وجودی واحد می‌شوند.
‌‌
به عنوان یک بازیگر، استوارت نخواسته سیبرگ را با ریزترین جزئیات بررسی کند؛ او آغوشش را برای زن غم‌زده و از همه‌جا رانده شده باز کرده و اجازه داده جین در تک تک ذرات وجودش جاری شود. استوارت صدای اشباح را می‌شنود و آن را برای ما بیان می‌کند در حالی که که کلمات از چشمان او جاری می‌شوند.

استوارت خودش درباره‌ی این نقش می‌گوید:

حتا قبل از این که فیلم‌نامه رو بخونم، ایده‌ی روایت داستان جین برای من خیلی جالب بود. این یه فیلم بیوگرافی پرخرج نیست؛ یه نگاه کوچک و متمرکز روی بخشی از زندگی‌شه. از نفس افتاده رو دیده بودم ولی اصلن نمی‌دونستم که بخشی از ماجرای سال ۱۹۶۸ که در یه جنبش بسیار رادیکال برای برقراری برابری بوده و بابتش شهرتش رو از بین بردن و عملن دوران حرفه‌ایش نابود شد. داستانی نیست که همه در موردش بدونن. هر کسی که باهاش در مورد این افشاگری‌ها صحبت کردم، شوکه می‌شد. بنابراین فکر کردم که می‌خوام این داستان رو روایت کنم و می‌خواستم ازش محافظت کنم.

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

سینمای جهان

نقد فیلم Harriet | اثری متداول و بی‌روح در صنعت فیلم‌سازی

نقد فیلم Harriet

ترجمه‌ی اختصاصی از آرت‌تاکس: نقد فیلم Harriet از نگاه اوون گلایبرمن منتقد ورایتی به کارگردانی کیسی لمونز و بازی جو آلوین و …

نقد فیلم Harriet | اثری متداول و بی‌روح در صنعت فیلم‌سازی

وقتی به عکس‌های هریت تابمن (که تعداد آن‌ها کم هم نیست) می‌نگرید، در اکثر آن‌ها او به شکل ترسناکی به ما خیره شده است. اخم آشتی ناپذیر او افراد را به مبارزه‌ای دعوت می‌کند که از زمان خود فراتر می‌رود.

سینتیا اریوو، خواننده و بازیگر بریتانیایی، که نقش اصلی «هریت» را بر عهده دارد بهت و خیرگی روان‌نژندی او را با شیوایی خشمگین و سوگوارانه‌ای به درستی ادا می‌کند. او درست به همان شکلی که شما هریت تابمن را وقتی که به لنز دوربین یک عکاس خیره نمی‌شد تصور می‌کنید به نظر می‌رسد.

در کنار نقد فیلم Harriet بخوانید:

نقد فیلم The Current War / جنگ جریان‌ها | درخششی موقت و کم نور

اریوو در نقش هریت خشم، اندوه، ترس و عزم را که همه با چیزی شبیه مسخ شدگی کنار هم نگاه داشته‌اند نشان می‌دهد. (وقتی به طور مرتب با خدا راز و نیاز کنید، چشمان شما ممکن است به چیزی ورای زندگی روزمره خیره بماند.)

هریت، که در ابتدا با نام مینتی شناخته می‌شد، پس از فرار از مزرعه‌ی مریلند که در آن به دنیا آمده و بزرگ شده بود سر از پلی که روی رودی خروشان ساخته شده درمی‌آورد و سربازان نیز از هر دو طرف شروع به محاصره‌ی او می‌کنند. او به درون رودخانه شیرجه می‌زند که هوشمندانه‌ترین استراتژی او اما عملی خطرناک بود. در آن لحظه، او که از قید و بندهای روحی رهایی یافته ترجیح می‌دهد بمیرد تا این که دوباره یک برده باشد. (این یک انتخاب نیست. یک غریزه است.) رودخانه او را با خود حمل می‌کند . او وقتی که در جنگل تنها می‌شود به ناچار یک راه‌پیمایی ۱۰۰ مایلی انجام می‌دهد تا به پنسیلوانیا، ایالات آزاد هم‌مرز با مریلند، برسد. هنگامی که او به خط مرزی می‌رسد، او که غرق در نور طلوع خورشید است با پرشی کوچک از روی آن خط عبور می‌کند و بعد لبخند می‌زند که به او درخششی موقتی می‌بخشد که شما را تحت تاثیر قرار می‌دهد. این لحظه تنها لحظه‌ای در تمام فیلم است که او از هر قید و بندی کاملاً آزاد است.

در کنار نقد فیلم Harriet بخوانید:

نقد فیلم The Addams Family / خانواده‌ی آدامز | یادم تو را فراموش!

هریت تابمن در ۱۸۴۹، وقتی که ۲۷ ساله بود، از بردگی گریخت و سر از فیلادلفیا درآورد که در آن زمان می‌توانست در آن جا زندگی امن و راحتی داشته باشد. ولی این انتخاب در دایره‌ی واژگان ذهنی-روحی او نمی‌گنجید. او همسر و بقیه‌ی اعضای خانواده‌اش را ترک کرده بود و به همین دلیل برگشت تا آن‌ها را نجات دهد. اون ۱۳ ماموریت انجام داد و ۷۰ برده را به آزادی هدایت کرد. او یکی از قهرمانانه‌ترین افراد آمریکا و داستان او یکی از خارق‌العاده‌ترین داستان‌هاست.

«هریت» که کیسی لمونز در نوشتن آن همکاری کرده و کارگردانی را نیز بر عهده داشته است (او کسی است که فیلم «جویبار ایو» و بهتر از آن «با من حرف بزن» را ساخته است)، قهرمان‌گرایی داستان را پوشش می‌دهد: داستان بی‌پروایی شجاعانه‌ی کشمکش هریت تابمن. مینتی که مستعد موج‌های غش کردن است (این امر به خاطر شکافتن سرش در ۱۳ سالگی توسط یکی از اربابان اوست) در حالی که به جز هوش خود هیچ همراه خود ندارد وارد حیات وحش می‌شود و سالم از سمت دیگر آن بیرون می‌آید. او پس از تغییر نام خود به هریت، به طرفدار مخفی الغای برده‌داری و یک رهبر تبدیل می‌گردد و تپانچه‌ای را با خود حمل می‌کند که حاضر است در صورت نیاز آن را به سوی مردمان خود نیز بگیرد (تا آن‌ها را مجاب کند تا بر ترس خود از غرق شدن غلبه کنند و از رودخانه بگذرند). او محتاط است اما می‌تواند بی‌ملاحظه نیز باشد زیرا به هر حال این طبیعت کاری است که انجام می‌دهد. وقتی که او راننده‌ی قطار در خط راه‌آهن زیرزمینی می‌شود، شجاعت او تا نقطه‌ای رشد می‌یابد که چنان تپانچه را حمل می‌کند که گویی بخشی از اوست.

در کنار نقد فیلم Harriet بخوانید:

نقد فیلم Gemini Man / مرد هم‌سان | زمانی که قاتل خودت می‌شوی

هریت تابمن به عنوان یک قهرمان زن شخصیتی است که بسیار دیر به روی پرده‌ی سینما آمده است و «هریت» نسخه‌ای به طرز با وجدانی روحیه‌بخش، متعهد و قابل اعتماد از داستان اوست. ولی وقتی نوبت به سعی به برقراری ارتباط میان مخاطبان و ویژگی‌های خارق‌العاده‌ی هریت تابمن می‌رسد – نه فقط تصویر کردن اقدامات او بلکه ایجاد فرصت هم‌ذات‌پنداری با ماجرای او و خود او در سطحی لحظه به لحظه – «هریت» اثری متداول و بی‌روح در صنعت فیلم‌سازی محسوب می‌شود. من معمولاً وقتی فیلم‌ها قطعات موسیقایی الهام بخش دارند گلایه‌ای نمی‌کنم اما قطعه‌های «هریت» که توسط آهنگساز جَز تِرِنس بلانشار ساخته شده است، به طرز شگفت‌آوری نوعی بی‌روحی و بی‌حس استانداردی مشابه ترکیبی از کارهای جری گلداسمیت و آرون کاپلند دارد که مزاحم تماشای فیلم می‌شوند. صحنه‌های زیادی در فیلم وجود دارد که در آن موسیقی باید کار فیلم را انجام دهد: ایجاد نوعی خیزش احساسات. در حالی که صحنه‌ها، همان طور که نوشته شده‌اند، باید خودشان این کار را انجام دهند. در یک لحظه، لمونز از قطعه‌ی «مرد گناهکار» نینا سیمون استفاده می‌کند تا یک مونتاژ فرار برده‌ها را همراهی کند که به فیلم خیزشی موقتی می‌دهد اما پس از آن شما فکر می‌کنید که: این موضوعی نیست که خیلی مناسب یک مونتاژ باشد.

و روشی اساسی نیز وجود دارد که با آن این فیلم می‌توانست تجربی‌تر به نظر برسد. چون مدت‌هاست از زمان «هریت» به عنوان یک فیلم زندگی‌نامه گذشته است، هر وقت که ما داستان او را شنیده‌ایم ناگزیر بودیم جزئیات نحوه‌ی فرار او و گریختن از حیات وحشی مرگ‌آفرین و شکارچیان سفیدپوست نژادپرست ایالات جنوبی را تصور کنیم. روی کاغذ این ماحراها باید برای نوعی فیلم ماجراجویی برای حقوق مدنی مناسب باشد. ولی سفرهای هریت از جنوب به شمال از نظر فیزیکی نیز کمتر از میزان مناسبش دراماتیزه شده است. آیا ما نمی‌خواهیم بدانیم که این سفر چه حسی داشت، انگار که خودمان این سفر را انجام داده بودیم؟ اغلب در این فیلم، سفرهای هریت عصاره‌ی کلی صحنه‌های تعقیب و گریز فیلم‌های تلویزیونی دهه‌ی هفتاد را در خود دارد.

این گونه نیست که ما فیلم‌های درام بسیاری درباره‌ی برده‌داری داشته باشیم ولی «۱۲ سال بردگی» شش سال پیش از لحاظ عمق اندوه و قدرت ایمانش چنان از نظر احساسی دردناک بود که تماشای «هریت» بدون متوجه شدن شدت ضعف شخصیت‌پردازی‌ها سخت به نظر می‌آید.

جو آلوین نقش سادیستی‌ترین ارباب هریت  را که با او بزرگ شده و مجبور است عشق خود به او را سرکوب کند، تا حدی که او تنها با استعارات حیوانی زشتی درباره‌ی برده‌ها حرف می‌زند – که شخصیت‌پردازی کاملاً متقاعد کننده‌ای از نژادپرستی قرن نوزدهمی است اما لزوماً عمیق یا طنین‌انداز نیست- بازی می‌کند. (فقط کافی است او را با شخصیت‌های پل دینو و مایکل فاسبندر در «۱۲ سال بردگی» مقایسه کنید.)

هریت در فیلادلفیا یک جامعه را پیدا می‌کند که شامل ماری، مالک یک خانه‌ی اجاره‌ای که آزاد متولد شده است با بازی جَنِل مونِی که آن را با غروری بی‌پروا اجرا می‌کند و ویلیام استیل طرفدار الغای برده‌داری (با بازی لزلی اودم جونیور و شخصیتی به طرز بی‌آزارانه‌ای مهربان) است. بازیگران شما را تحت تاثیر قرار می‌دهند ولی آرزو می‌کنم کاش شخصیت‌پردازی‌ها کمی غنی‌تر بود. حتی کلارک پیترز بزرگ هم در نقش پدر هریت حضوری شیرین ولی با اثری محدود دارد.

«هریت» در نهایت تبدیل به نوعی فیلم اکشن وسترن عدالت‌خواهانه تبدیل می‌شود که روی آماده‌سازی و تحلیل چگونگی فرار از دست گروهی از شکارچیان برده بنا شده است. هریت در استفاده از سلاحش بهتر می‌شود و این منصفانه است زیرا او تبدیل یکی از معدود زنانی می‌شود که یک جوخه‌ی نظامی را در جنگ داخلی آمریکا رهبری کردند. این دلیل دیگری برای ستایش اوست و «هریت» ادای دینی کاملاً وظیفه‌شناس و آگاهی‌بخش است. ولی با این حال این حس را به شما می‌دهد که فیلم بزرگ و مناسب هریت تابمن هنوز ساخته نشده است.

اوون گلایبرمن ، منتقد ورایتی

مترجم: پویا مشهدی محمدرضا

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

آنونس

تریلر فیلم The Mandela Effect | خاطرات به تو دروغ می‌گویند

تریلر فیلم The Mandela Effect

زیرنویس اختصاصی از آرت‌تاکس: تریلر فیلم The Mandela Effect را به کارگردانی دیوید گای‌لوی و بازی چارلی هوفهایمر، الکسا پالادینو، رابین لرد تیلور و … با کیفیت دل‌خواه ببینید.

در کنار تماشای تریلر فیلم The Mandela Effect از آن بیش‌تر بدانید:

اثر ماندلا از جمله پدیده‌های عجیب دنیای مدرن است که بنا بر آن، خاطرات کاذبی در ذهن ما ثبت می‌شود و عده‌ای معتقدند این، نتیجه‌ی لغزیدن انسان‌ها در جهان‌های موازی مختلف و ترکیب خاطرات رخ داده است. حال این پدیده دست‌مایه‌ی فیلمی تولیدی شرکت پریسکوپ انترتینمنت شده است.

در کنار تماشای تریلر The Mandela Effect ببینید:

دومین تریلر فیلم Sonic | سونیک با چهره‌ای جدید بر روی پرده‌های سینما

فیلم داستان مردی با نام برندان را روایت می‌کند که پس از مرگ شوکه‌کننده‌ی دخترش به علت غرق شدن در دریا، متوجه رخ دادن اتفاقات عجیبی می‌شود که او نسبت به صحت خاطراتش شک می‌کند.

این فیلم توسط دیوید گای لوی نوشته و کارگردانی شده است. از جمله بازیگران فیلم باید به چارلی هافهایمر در نقش برندان، آلکسا پالادینو در نقش کلیر، همسر برندان، رابین لرد تیلور در نقش مت، یکی از دوستان برندان و کلارک پیترز در نقش دکتر فوش حاضر هستند.

این فیلم ششم دسامبر در سینماهای آمریکا اکران می‌شود.

در کنار تماشای تریلر The Mandela Effect ببینید:

به بهانه‌ی بیست سالگی Fight Club | تریلر جدید فیلم با زیرنویس فارسی

 

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

محبوب‌ترین‌ها