با ما همراه باشید
نقد و بررسی فیلم دستیار نقد و بررسی فیلم دستیار

سینمای جهان

درباره‌ی «دستیار» ساخته‌ی کیتی گرین | یک داستان ابرقهرمانی مدرن

نقد و بررسی فیلم «The Assistant / دستیار» به کارگردانی کیتی گرین نوشته‌ی عرفان استادرحیمی، برگزیده‌ی داوران به‌عنوان رتبه‌ی چهارم در مسابقه نقد آرت‌تاکس

نقد و بررسی فیلم «دستیار» ساخته‌ی کیتی گرین | یک داستان ابرقهرمانی مدرن

برای صحبت راجع به «دستیار» می‌شود راه ساده‌تر را رفت و این فیلم را هم به ده‌ها ساخته این سال‌ها با محوریت ترندهای فمینیستی مد روز، جنبش Me too و نظایرش الصاق کرد. بی‌هیچ تمایزی؛ یک هیزم دیگر برای داغ‌ترکردن آتش سوزان این روزها! اما جدی که نگاه کنیم، اولین تلاش کیتی گرین مستندساز برای خلق یک درام بلند داستانی، بیش از این‌هاست.

فیلم از همان ابتدا تکلیف خودش را با ما روشن می‌کند: این یک بررسی دقیق، صادقانه و باحوصله از زندگی یک روز یک انسان است. انسانی که از قضا یک زن است. از قضا در یک شرکت بزرگ کار می‌کند. از قضا تنهاست. پس گرین هم دوربین خودش را متناسب با همین متریال تنظیم می‌کند؛ با فاصله، آرام و متمرکز بر تجسم حس زیست در شرایط مذکور. خبری از قصه، دیالوگ‌های طولانی و اغراق‌های رایج برای «نمایشی کردن» واقعیت خام نیست. واقعیت، سخت، زمخت و آزاردهنده، همان‌گونه که هست بر سر ما آوار می‌شود، چنان که بر سر جین.

البته که این به معنای خالی‌بودن فیلم از ویژگی‌های مألوف یک اثر نمایشی نیست. بالعکس؛ گرین با هوشمندی و چیره‌دستی، از طریق تنظیم ریتم فیلم در نگارش فیلم‌نامه و تدوین نهایی، اثری را که در یک رابطه‌‌ی ارگانیک با شغل کاراکتر اصلی‌اش، در پی نمایش «ملال» هم هست، واجد کیفیتی درگیرکننده می‌سازد و مخاطب را تا پایان همراه می‌کند.

پس «دستیار» نه یک بیانیه‌ی بی‌ظرافت و فرصت‌طلبانه‌ی دیگر برای سوارشدن روی موج ترندهای مد روز است، و نه دچار سوءتفاهم در مفهوم نمایش «ملال» در الگوی «برشی از یک زندگی»! درام پرجزئیات گرین در عوض، اتکای خود را روی طبیعت اخلاقی موقعیت کاراکتر اصلی قرار داده: آیا وضعیت غلطی که همه به آن عادت دارند، درست است؟ آیا «اجتناب‌ناپذیر»بودن یک موقعیت، از مسئولیت اخلاقی فرد در قبال آن می‌کاهد؟ آیا اصلن می‌شود به چنین چیزی عادت کرد؟

این سؤالی است که جین در انتهای شب از خودش می‌پرسد. درست قبل از این‌که شرکت را ترک کند… پشت در اتاق رئیس. وقتی هر آن چیزی که در طول روز به شکل مذبوحانه‌ای در حال تلاش برای جلوگیری از وقوعش بود، در حال رخ دادن است… به نظر می‌رسد همه جز او جواب سؤال را به خوبی می‌دانند. بعضی با موضوع شوخی می‌کنند، دیگرانی هم به او گفته‌اند نگران نباشد چرا که او «سلیقه‌ی طرف نیست» یا آن دختر «نهایتن بیش از همه‌ی ما پیشرفت می‌کند».

بخوانید:‌نقد فیلم «دستیار» به قلم محمدحسین گودرزی | حس‌زدایی هوشمندانه

جین اما با هیچ‌یک از این‌ها راضی نمی‌شود. عادت نمی‌کند. شاید چون دو ماه بیشتر نیست که به شرکت آمده. شاید زمان او را هم به یک قطعه‌ی مناسب دیگر برای گردش این چرخ معیوب تبدیل کند… شاید هم او اساسن با این آدم‌ها فرق دارد و این شرایط را تاب نخواهد آورد و فردای همان روز استعفا را تحویل آن مردک خواهد داد! تا آن زمان اما، جین باید به یک سؤال پاسخ دهد: اگر این بهایی است که باید برای بالارفتن در این فضا پرداخت (میزانسن درخشان پایانی اساسن راجع به همین است)، آیا او حاضر به پرداخت آن می‌شود یا نه؟…

اگر با یک فیلم متعارف هالیوودی طرف بودیم تکلیف روشن بود! درست که نگاه کنیم، مواد اولیه تهیه‌ی یک درام عدالت‌خواهانه‌ی تیپیکال مهیا است: فرد باوجدان در برابر سیستم فاسد. زن آگاه مبارز در مقابل نظام مردسالار ستمگر. از همان‌هایی که با زیرسؤال‌بردن نظام حاکم شروع می‌شود و بعد با تأیید کلیت ایدئولوژی مطلوب، به این نتیجه‌گیری می‌رسد که فقط بخشی از سیستم خراب بوده، که آن هم به لطف مسئولیت‌پذیری شهروندان عزیز آمریکایی، چیزی نیست که قابل حل نباشد! در بسیاری از بزنگاه‌های فیلم منتظریم که یک عمل قهرمانانه از کاراکتر اصلی ببینیم! بالاخره باید در یکی از آن پیام‌های عذرخواهی، قبل از ارسال، یک «گور بابات!» اضافه کند! شب قبل از ترک شرکت یک لگد به در اتاق رئیس بزند، برود داخل، استعفا را پرت کند جلوی طرف، دست دختره را بگیرد و بزند به چاک! دیگر حداقل باید یک سخن‌رانی بیدارکننده به همراه حجم مقبولی از اشک و آه و ابراز تأسف که تحویل آن دو تا همکارش بدهد، نه؟!

فیلم کیتی گرین اما، متأسفانه/خوشبختانه، نه در واقعیت موازی داستان‌های هالیوودی، که در همین جهان لعنتی که ما درش زندگی می‌کنیم اتفاق می‌افتد! جین (با بازی درخشان جولیا گارنر، که هم‌زمان هم آسیب‌پذیر و شکننده و هم قابل‌اعتماد و مصمم به نظر می‌رسد) نه یک قهرمان شکست‌ناپذیر یا شهروند نمونه، که یک انسان عادی است. نه ظاهر عجیبی دارد، نه حرف گنده‌ای می‌زند. در قبال هر تلاشی هم که برای ایجاد یک تغییر جزئی در محیط کارش انجام می‌دهد، چیزی جز تحقیر و به خطر افتادن موقعیت شغلی، نصیبش نمی‌شود! در انتها هم کوچک‌ترین توفیقی در دست‌یابی به اهدافش حاصل نمی‌شود. شکست‌خورده و پر از تردید، در جهت مخالف دوربین، تنها به سمت خانه راه می‌افتد و می‌رود. پس اصلن چنین موجود ترحم‌برانگیزی را چرا داریم دنبال می‌کنیم؟ چه کیفیتی در جین هست که در بقیه نیست؟

اکت قهرمانانه در ترسیم دقیقی که گرین از جهان ما دارد، «اهمیت‌دادن» است! تمایز بنیادین جین با آن دو تا همکارش، با آن ظاهرن مشاور حقوقی که نزدش شکایتی می‌برد، با آن خانمی که در آسانسور به‌ش یادآوری می‌کند که نگران نباشد و سایر کارکنان آن شرکت فیلم‌سازی، همین است! برای او مهم است که به زن رئیس دروغ نگوید. برای او مهم است که این شیوه‌ی مناسبی برای انتخاب منشی نیست. برای او مهم است که چه بر سر آن دختر بسیار جوان می‌آید.

تراژدی عظیم نهفته در درام کیتی گرین همین است: ما در جهانی به سر می‌بریم که صرف اهمیت‌دادن به رویه‌های خارج‌ازمسیرِ کسب منافع شخصی خودمان، ما را چنین ایزوله و تنها و عجیب می‌کند! ما را واجد کیفیتی می‌سازد که شخصیت اصلی یک فیلم باشیم! «سوپر پاور» جین، وجدان بیدار اوست! این یک داستان ابرقهرمانی مدرن است!

نوشته‌ی عرفان استادرحیمی

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سینمای جهان

سینمای روز زیر ذره‌بین: فیلم جوخه‌ی انتحار | علیه جریان رایج ابرقهرمانی

فیلم جوخه‌ی انتحار

سینمای روز زیر ذره‌بین: فیلم جوخه‌ی انتحار | علیه جریان رایج ابرقهرمانی

نوشته‌ی عرفان استادرحیمی/ حلقه‌ی منتقدان آرت‌تاکس

چه می‌شد اگر فیلم‌های سوپرهیرویی کمپانی‌های عظیم هالیوودی، ورای توسعه‌ی یک جهان سینمایی مشترک، فراهم‌کردن متریال کافی برای دامن‌زدن به بحث‌ها و تئوری‌پردازی‌های بی‌پایان هواداران، و البته درآمد‌زایی، داستان‌های واقعی تعریف می‌کردند، شخصیت‌های جدی می‌ساختند و خلاقیت شورانگیزی به تماشاگر عرضه می‌کردند؟… زیادی ایده‌آل است؟ سینمای جیمز گان در این سال‌ها معرف یک «چه می‌شد اگر» ساده‌‌تر بوده: چه می‌شد اگر فیلم‌هایی که با هدف/ادعای سرگرم‌کنندگی صرف ساخته می‌شوند، برای یک‌بار هم که شده، محض تنوع، واقعن سرگرم‌کننده بودند؟!

البته که می‌توانم پاسخ احتمالی به این سوال را همین حالا تصور کنم: فیلم‌های ابرقهرمانی مخاطب خودشان را دارند، و به‌قدر‌کافی سرگرم‌کننده و شورانگیزند. آثاری که سالانه میلیون‌ها آدم را به سینما‌ها یا پای نمایشگرهاشان می‌کشانند و میلیون‌ها دلار پول به جیب کمپانی‌های بزرگ سازنده‌شان واریز می‌کنند، حتمن باید برای خیل وسیعی از مخاطبان رضایت‌بخش و دوست‌داشتنی باشند، نه؟ کیفیت فیلم‌های ابرقهرمانی همان چیزی است که مخاطبان می‌خواهند و سازندگان‌شان با شناخت درست از مخاطب هدف، نیازهای او را برآورده می‌سازند… همه‌چیز به نظر سر جای خودش قرار دارد و تماشاگر هم باید جای زدن زیر میز و برهم‌زدن بازی،‌ از میان دوگانه‌ی تماشا/نادیده‌گرفتن این آثار، یکی را انتخاب کند…

«جوخه‌ی انتحار»‌ کجای این معادله قرار‌می‌گیرد؟ جیمز گان -که حالا هر دو سوی دوگانه‌ی مارول/دی‌سی را تجربه کرده- با آثارش چه کیفیت متمایزی در نسبت با جهان سینمایی دو کمپانی عرضه می‌کند؟ چرا یک فیلم تازه از جیمز گان، واکنش متفاوتی در نسبت با سایر آثار ابرقهرمانی برمی‌انگیزد و توجه کسانی را جلب می‌کند که الزامن مخاطب سنتی این آثار نیستند؟

مسئله‌ی ژانر و لحن است؟ باید باشد! فیلم‌های گان به پارودی آثار ابرقهرمانی شبیه‌اند. جای ابرانسان‌های بی‌نقص، انسان‌هایی کم‌هوش با همراهی موجوداتی هیولاوش اما دوست‌داشتنی و چند جانور ریزجثه‌ی بامزه، رهسپار ماجراجویی‌های بزرگی می‌شوند که به شکل واضحی توان یا لیاقتش را ندارند! ساندترک نامعمول و جذابی در بسیاری از صحنه‌ها جای موسیقی ژنریک آثار ابرقهرمانی را می‌گیرد، در نقاط عطف هر داستان لحظات کمیک دیوانه‌واری داریم،

در نقاط عطف هر داستان لحظات کمیک دیوانه‌واری داریم، و ارجاعات و رفرنس‌های پرشمار به آیکون‌های فرهنگ عامه و کلیشه‌های سنتی ژانر، مدام به تماشاگر یادآوری می‌کنند که این‌یکی را باید به قصد تفریح ببیند و هیچ مسئله‌ای در این فیلم‌ها آنقدر‌ها هم جدی نیست! (خصوصن این آخری که با رهایی نسبی از وظایف توسعه‌ی جهان سینمایی و به دور از شسته‌رفتگی دست‌و‌پا‌گیر مارول، رسمن به سیم آخر می‌زند، و خب به همین واسطه تبدیل می‌شود به بهترین ساخته‌ی گان تا امروز!)

اما آیا واقعن چنین است؟ آیا پوزخند‌زدن به حماقت جاری در موقعیت‌های پارودیک، تنها واکنشی است که مخاطب حین تماشای یک فیلم ابرقهرمانی جیمز گان از خود نشان می‌دهد؟ فداکاری گروت در پایان جلد اول نگهبانان کهکشان، فصل ادای احترام به یاندو در پایان جلد دوم، و آن فلش‌بک کوتاه در نقطه‌ی اوج همین جوخه‌ی انتحار هم کیفیتی پارودیک دارند؟…

مسئله‌ی اصلی، نه صرفن لحن سبک‌تر یا خودآگاهی فیلم‌های گان، که مبحث کلی‌تری با عنوان «هنر داستانگویی» است. تمایز اصلی آثار گان با یکی-دو جین ساخته‌ی مشابه مارول و دی‌سی، انرژی و شوری است که مستقیمن از ذهن و روح و روان خالق سرچشمه می‌گیرد. آیا می‌شود به شکافتن تک‌چشم یک ستاره‌ی دریایی جهش‌یافته‌ی غول‌آسا با یک نیزه، و شناکردن درون آن وزنی شاعرانه داد؟! می‌شود کاری کرد تا در لحظه‌ی هجوم همه‌ی موش‌های یک شهر به یک نقطه، قطره‌ی اشکی گوشه‌ی چشم مخاطب بغلتد؟! داستان‌گوی واقعی می‌تواند!

داستانگویی واقعی، ‌حلقه‌ی گم‌شده‌ی جهان‌های سینمایی این سال‌هاست؛ که روز‌به‌روز صرفن از طول و عرض کش‌می‌آیند. فقدان خالقانی که مخلوقات‌شان را واقعن دوست دارند، ارزش همراهی موسیقی خیال‌انگیز با تصویری زیبا را می‌فهمند، و دائمن در جست‌و‌جوی شیوه‌های خلاقانه برای روایت داستان‌هاشان هستند؛ در عوضِ جولان اپراتور‌های پروژه‌های عظیم چند‌ده‌ساله‌ی کمپانی‌ها، ترویج متوسط‌بودن با مجوز لیبل «فیلم ابرقهرمانی» و بهانه‌ی توسعه‌ی جهان سینمایی، و توسل به حواشی فرامتنی، جوک‌های فرمولیزه‌شده‌ی بی‌خطر و یکی-دو رفرنس دم‌دستی برای خوره‌ها. اینی که هست خیلی کمتر است از آن‌چه دریغ می‌شود… مارتین اسکورسیزی هم همین را گفت اصلن!

 

مارگو رابی: دوست دارم نسخه‌ی کامل جوخه‌‌ی انتحار اکران شود

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

 

ادامه مطلب

سینمای جهان

سینمای اروپا: کنعان هالیوودی های بدنام

شیا لباف

سینمای اروپا: کنعان هالیوودی های بدنام

یادداشت عرفان شفیع‌پور عضو حلقه‌ی منتقدان آرت‌تاکس درباره‌ی سینمای هالیوود، سینمای اروپا و شیا لباف بازیگر فیلم تکه‌های یک زن

پیوستن به هالیوود، در سطح سینمای مستقل و یا استودیویی، یکی از آرزوهای قلبی اکثر سینماگران در سراسر دنیاست. خواستی که حتا اگر به زبان آورده نشود، در ناخودآگاه اهالی سینما جا خوش کرده.
پدیده‌ی مهاجرت به هالیوود، اغلب با کوچ سینماگران اکسپرسیونیستی آلمان در دوران طلایی هالیوود به یاد آورده می‌شود. فریتز لانگ و فردریش ویلیام مورنائو دو تن از چهره‌های شاخص این جریان‌ند. کشور مبدأ مهاجرت تنها آلمان نبوده و به‌عنوان نمونه آلفرد هیچکاک از انگلیس راهی آمریکا شد. روند مهاجرت در همه‌ی این سال‌ها ادامه‌یافته و نمونه‌ی متأخر آن کلوئی دژائو‌ است. او سال گذشته در زمانی‌که با «سرزمین کوچ‌نشینان» موفق‌ترین فیلم‌ساز سال بود، خبر پیوستن‌ش به مارول شنیده شد.

با این همه، موضوع این یادداشت درباره‌ی سینماگرانی‌ست که به جبر یا اختیار، خلافِ جریان شنا و هالیوود را ترک کرده و به اروپا رفته‌اند. این روزها خبر پیوستن شیا لباف به فیلم جدید آبل فرارا، فیلم‌ساز مستقل آمریکایی شنیده شد. لباف قرار است نقش «پادره پیوی قدیس» را ایفا کند. کشیش کاتولیکی که ۵۰سال پس از مرگ، هنوز جسدش سالم باقی مانده. این فیلم قرار است در ایتالیا فیلم‌برداری شود.

شیا لباف که سال گذشته یکی از بهترین بازی‌های کارنامه‌اش را در فیلم «تکه‌های یک زن» ارائه داد به‌خاطر بدرفتاری/آزار زنان، چه در زندگی شخصی، چه در کار، با بایکوت هالیوود روبه‌رو شد. قضیه تا آن‌جا بالا گرفت که حتا سازندگان «تکه‌های یک زن» او را از لیست کمپین‌های اسکاری خود بیرون گذاشتند و حالا فیلم جدید فرارا فرصتی‌ست برای برگرداندن ستاره‌ای که زود درخشید و زودتر خاموش شد. به بهانه‌ی این همکاری بد نیست مروری داشته باشیم بر چند چهره‌ی شاخصی که چنین مسیری را طی کرده‌اند: ستاره‌‌های بدنام هالیوودی که کنعان‌شان را سینمای اروپا یافته‌‌اند.

کوین اسپیسی: مظنون همیشگی این‌بار مجرم شد
در کنار لباف، چندی پیش خبر حضور کوین اسپیسی در فیلم جدید فرانکونرو تیتر یک رسانه‌ها شد. اسپیسی هم از سال ۲۰۱۷ و پس از بالاگرفتن اتهامات علیه او در جنبش #من_هم در هالیوود خانه‌نشین شده و بازی در این فیلم اولین حضور او در مقابل دوربین پس از ۴ سال است؛ البته در جایی کیلومترها دور از خانه.

وودی آلن: از نیویورک تا سن‌سباستین
آلن هم مانند اسپیسی از مغضوبین جنبش #من_هم است. گرچه فیلم‌ساز نیویورکی پیش از این به اختیار خود در اروپا فیلم‌هایی نظیر «نیمه‌شب در پاریس» و «ویکی، کریستینا، بارسلونا» را ساخت.

فیلم‌هایی نظیر «نیمه‌شب در پاریس» و «ویکی، کریستینا، بارسلونا» را ساخته اما پس از مانع‌تراشی‌هایی که بر سر اکران «روزی بارانی در نیویورک» تجربه کرد تصمیم گرفت برای ساخت آخرین فیلم خود، «فستیوال ریفکین»، به سن‌سباستین برود و با ستاره‌های سینمای اسپانیا، هم‌چون النا آنایا، همکاری کند. روندی که به نظر می‌رسد با اعلام برائت و ابراز پشیمانی ستاره‌های هالیوودی از همکاری با آلن هم‌چنان تداوم داشته باشد.

اینگرید برگمن: یک عاشقانه‌ی ناآرام
ستاره‌‌ی بی‌همتای هالیوود وقتی در اوج شهرت قرار داشت نامه‌ای به روبرتو روسلینی، کارگردان مشهور ایتالیایی، نوشت و گفت: «… اگر شما به یک بازیگر سوئدی نیاز دارید که انگلیسی را به خوبی صحبت می‌کند، آلمانی یادش نرفته و فرانسوی را کمی می‌فهمد و از ایتالیایی تنها عبارت «دوستت دارم» را بلد است من حاضرم تا با شما فیلم بسازم.»
روبرتو روسلینی هم مثل هر انسان عاقل دیگری این فرصت را از دست نداد و یک رابطه‌ی عاشقانه میان این دونفر هم‌پای تولید فیلم «استرامبولی» شکل گرفت. هالیوودِ اخلاق‌‌مدار و خانواده‌دوست دهه‌ی پنجاه که یکی از آیکون‌های خود را از دست داده بود تا چندسال برگمن را بایکوت کرد. کار حتا به سنای آمریکا هم رسید و عده‌ای از نمایندگان مجلس خواستار ممنوعیت برگشت اینگرید برگمن به آمریکا شدند اما همه‌چیز ختم به‌خیر شد و خانم ستاره در سال ۱۹۵۶ برای بازی در فیلم «آناستازیا» اسکار گرفت.

رومن پولانسکی: ورود به آمریکا ممنوع!
پولانسکی بدنام‌ترین آدم این لیست و خالق تعدادی از شاهکارهای مهم سینماست که سال‌های سال به اتهام تجاوز نتوانسته به آمریکا برگردد. او حتا وقتی برای «پیانیست» برنده‌ی جایزه‌ی اسکار بهترین کارگردانی شد در مراسم حضور نداشت. رومن پولانسکی نزدیک به یک دهه‌ی قبل برای مدت کوتاهی به‌خاطر همین اتهام به زندان افتاد.

آیا هالیوود ریپورتر از کمپانی شهاب حسینی گزارش تهیه کرده است؟

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

خبر

فستیوال سن‌سباستین پشت جانی دپ ایستاد

فستیوال سن سباستین
فستیوال سن‌سباستین پشت جانی دپ ایستاد
ترجمه‌ی اختصاصی از آرت‌تاکس: مدیر فستیوال سن‌سباستین با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرد که هیچ دادگاهی علیه جانی دپ رأی نداده

دامنه‌ی دعوای میان امبرهرد و جانی دپ هرروز گسترده می‌شود. یک روز طرفداران دپ کمپینی تشکیل می‌دهند و خواهان کنار گذاشته‌شدن امبر هرد از فرنچایز «آکوامن» می‌شوند و از سویی دیگر وقتی مدیران فستیوال سن سباستین جایزه‌ای برای تقدیر از جانی دپ در نظر می‌گیرند، فعالان حوزه‌ی زنان و طرفداران امبر هرد به آن واکنش جدی نشان‌داده و آن را محکوم می‌کنند. گستره‌ی اعتراضات به این جایزه تا حدی بالا گرفت که مدیر جشنواره‌ی سن‌سباستین را به واکنش واداشت، آن‌چه در ادامه می‌خوانید نسخه‌ی کامل بیانیه‌ی اوست:

بیانیه‌ی مدیر جشنواره‌ی سن سباستین:

در وهله‌ی اول به‌عنوان مدیر و شخصی که بالاترین مسئولیت جشنواره را برعهده دارد تمایل دارم که تعهد خود را برای مبارزه با نابرابری، سؤاستفاده از قدرت و خشونت علیه زنان، مجددن تکرار و بازگو کنم.

این جشنواره علاوه‌بر رعایت تعهداتی که در منشور برابری و مشارکت زنان در سینما بدست آمده، آگاهانه حضور متخصصین زن را در رأس بخش‌های خود ترویج کرده است.

سن‌سباستین با استفاده از برنامه‌ی سپتامبر خود و در طول سال از نظر انتقادی و فمنیستی در پرسش‌گری جامعه شرکت می‌نماید. ما هم چنین تلاش کرده‌ایم که فضایی امن برای زنان در محل کار و مکان‌های جشنواره ایجاد کنیم و در صورت رفتار نامناسب، که پیش از این رخ داده، اقدامات قاطعانه و سریع را انجام داده‌ایم.

در زمان کنونی، هنگامی‌که بدون محاکمه، مجازات و بدنام کردن [افراد] در رسانه‌های اجتماعی شایع است، ما همیشه از دو بخش اساسی که بخشی از فرهنگ و مجموعه قوانین ما را تشکیل می دهند، دفاع خواهیم کرد: اصل فرض بی‌گناهی و حق استقرار و ادغام مجدد.
بر اساس داده‌های اثبات شده‌ای که باید در اختیار ما قرار گیرد، جانی دپ به هیچ‌عنوان دستگیر و متهم به هیچ‌گونه حمله یا خشونت علیه هیچ زنی نشده است.

ما تکرار می‌کنیم: او از سوی هیچ مرجعی در هیچ حوزه‌ی قضایی متهم نشده و همچنین به هیچ نوع خشونت علیه زنان محکوم نشده است.
عدم پذیرش تمام رفتارهای خشونت‌آمیز و فرض بی گناهی همیشه اصول اخلاقی ما هست و خواهد بود.

 

همه‌چیز علیه جانی دپ!: آینده‌ی فوق‌ستاره‌ی هالیوود، زیر سایه‌ی اثبات خشونت خانگی

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

 

ادامه مطلب

محبوب‌ترین‌ها