با ما همراه باشید
نقد Joker نقد Joker

سینمای جهان

نقد فیلم Joker از نگاه منتقد نیویورک تایمز  | شوخی می‌کنی؟

ترجمه اختصاصی از آرت‌تاکس: نقد Joker آخرین ساخته‌ی تاد فیلیپس با بازی واکین فینیکس و رابرت دنیرو از نگاه اِی. او. اسکات، منتقد نیویورک تایمز.

شوخی می‌کنی؟

از اکران چند هفته پیش «ژوکر» تاد فیلیپس در فستیوال فیلم ونیز که در آن برنده‌ی بهترین جایزه شد، این فیلم طوفان به پا کرده است. درباره‌ی پتانسیل این فیلم برای تحریک به اقدام‌های خشونت‌آمیز در دنیای واقعی قلم‌ها فرسوده شده و نقدها نسبت به پوچ‌گرایی بی‌رحمانه‌اش با واکنش‌های متقابل، مخصوصاً از سوی خود فیلیپس، مواجه شده که در‌ آن نسبت به «چپ افراطی» و «فرهنگ فرهیختگی» و سایر تهدیدهای دیگر برای توانایی یک دلقک قاتل برای آزادانه پول درآوردن اعتراض کرده است. در این میان ارتش‌های افراد شکاک و طرفداران با اتهام‌های بدبینی، حساسیت شدید و تفکر جمعی شبه فاشیستی از پیش آماده شده به مصاف هم رفته‌اند.

ما اکنون در فازی از چرخه‌ی بحث‌ها هستیم که در آن کسانی که بلیط می‌خرند فرصت این را پیدا می‌کنند که ببینند این همه هیاهو برای چیست و این بدین معناست که اکنون زمان آن رسیده که من نیز نظر خود را اعلام کنم و آن چه می‌خواهم بگویم این است: شوخی می‌کنی؟

برای این که فیلمی ارزش بحث کردن داشته باشد باید در وهله‌ی اول جالب باشد: این فیلم باید حداقل، حتی اگر زاویه‌ی دید منسجمی هم نداشته باشد، از مجموعه‌ای از تم‌های کارشده و تامل‌برانگیز و داشتن نوعی ارتباط خیالی با جهانی که می‌شناسیم برخوردار باشد. «ژوکر» که تمرین توخالی و مبهم در سبکی دست دوم و با یک فلسفه‌ورزی دست دوم است فاقد همه‌ی این‌هاست. این فیلم که مسحور جسارت خود شده – گویی ناپسندی عامدانه، نوعی شجاعت هنرمندانه باشد – در نهایت از سایه‌ی خود، یا حداقل از محوترین سایه‌ی هر نوع ارتباط منطقی‌ای، می‌ترسد.

بی‌عقلی موقرانه‌

این فیلم حتی در چارچوب ژانر خود که فیلم کمیک بوکی است نمی‌گنجد. «ژوکر» یک داستان از ریشه‌های یک ابرشرور است که رزومه‌ی سینمایی کاراکترش تا همین جا شامل سه برنده‌ی اسکار است. سخت می‌توان این جذبه را نادیده گرفت. نقش ژوکر که تجسم آشوب خالص است می‌تواند سبک یا سنگین، ترسناک یا به طنز بازی شود. او می‌تواند مانند جک نیکلسون پوزخند بزند، می‌تواند مانند هیث لجر دندان قروچه کند یا… نمی‌دانم جرد لتو دقیقاً داشت چه کار می‌کرد ولی بی‌خیال.

شخصیتی که توسط واکین فینیکس تجسم یافته زیاد می‌خندد. آن قدر که مطمئن‌مان کند که هیچ کس آن قدر نمی‌خندد. نشانه‌ی اصلی این «ژوکر» بی‌عقلی موقرانه‌ی اوست. ممکن است تعجب کنید که چگونه این فیلم می‌تواند اثر همان تاد فیلیپسی باشد که کارگردانی «خماری» و «سفر جاده‌ای» را بر عهده داشته و حداقل شهرتی در طنز دارد. هوشمندانه‌ترین حرکت او انتخاب رابرت دنیرو به عنوان یک مجری یک شوی تلویزیونی نیمه شب مشابه جانی کارسون است که قرابتی با نقشی که جری لوئیس در «پادشاه کمدی» مارتین اسکورسیزی بازی کرد دارد. در آن فیلم، دنیرو یک تعقیب کننده‌ی دیوانه بود. یک خوش‌خیال بی‌استعداد که هر کاری را انجام می‌داد که بت و منبع الهام او می‌کرد. این بار اما او خود مجری است و عطش شدید آرتور فلِک نسبت به سلبریتی‌ها را ارضا می‌کند.

روز‌های بد گاتهام در ژوکر

این چهره‌ی دیگر ژوکر است: مردی تنها و آسیب دیده که به سختی زندگی مشقت‌باری را به عنوان دلقکی مزدبگیر که با مادرش (فرانسس کانروی) در آپارتمانی گرفته و کدر زندگی می‌کند. فیلیپس که فیلم‌نامه را همراه با اسکات سیلور نوشته ما را به روزهای بد گذشته‌ی شهر گاتهام می‌برد که در آن مشاغل کمیاب بودند، موش‌ها جولان می‌دادند و بوی زباله خیابان‌ها را پر می‌کرد. فلِک توسط کودکان سارق فقیر و مردان ثروتمند مست مورد آزار قرار می‌گیرد و بدذاتی روزگار وی را به سمت ارتکاب قتل سوق می‌دهد. او از همسایه‌اش (زِیزی بیتز) خوشش می‌آید و فکر می‌کند این علاقه ممکن است متقابل باشد. او دفترچه‌ای پر از متن برای استندآپ کمدی نزد خود دارد و تمام توان خود را جمع می‌کند تا برای اجرا در یک کلوپ شبانه به روی صحنه برود.

هیچ مشکلی در هیچ کدام از این نقاط داستان یا در جزئیاتی که «ژوکر» را به جهان آشنای بتمن پیوند می‌دهد وجود ندارد. آرتور با خانواده‌ی وِین و نیز با تیمارستان آرکام پیوند دارد و ما در فیلم با آلفرد پیشکار و بروس جوان ملاقات می‌کنیم. مشکل از این جا پدید می‌آید که فیلم موتور کنایی خود را روشن می‌کند و فینیکس سعی می‌کند از لحن‌ها و تیک‌هایی که به او داده شده شخصیتی سر هم کند.

اصلاً سرگرم کننده نیست و نمی‌توان آن را جدی گرفت

فینیکس که لاغر، نگران و در گاهی موارد به طرز نگران کننده‌ای بخشنده است، یکی از رقصنده‌های کمتر مورد توجه قرار گرفته‌ی سینمای مدرن است. آرتور شباهتی فیزیکی و روانی به فردی کوئِل، آواره‌ی ناهمخوانی که فینیکس در فیلم «استاد» آن را بازی کرد، دارد ولی او بار یک انسان روزمره‌ی قربانی در یک حکایت تمثیلی را که نمی‌تواند داستان خود را به پیش ببرد نیز به دوش می‌کشد. خنده‌ی غیر قابل کنترل آرتور از بیامری‌ای پزشکی ناشی می‌شود که احتمالاً ریشه در مورد آزار قرار گرفتن در کودکی است. بیگانگی شدید او نیز ناشی از نابرابری اجتماعی، مرگ مدنیت، فساد سیاسی، تلویزیون، دیوان‌سالاری دولتی و بسیاری عوامل دیگر است. ثروتمندان و فقرا هر دو فاجعه‌بارند. پذیرش شر رادیکال توسط ژوکر به نوعی به اعتبار او بدل می‌گردد.

یا شاید هم این گونه نیست. سخت است که بگوییم که دلیل ایجاد این تصویر «ژوکر» سرگشته توسط خود او ساخته می‌شود به خاطر گنگی یا ترس است ولی نتیجه به هر حال بیشتر از این که توصیفی از پوچ‌گرایی باشد، داستانی درباره‌ی هیچ است. نماها و صداها – که کار لارنس شِر تصویربردار و قطعه‌های سرشار از ویولنسل هیلدور گودنادوتیر است – جاذبه و عمق را القا می‌کنند اما فیلم بی‌وزن و سطحی است. اصلاً سرگرم کننده نیست و نمی‌توان آن را جدی گرفت. آیا این یک شوخی است؟

 

نویسنده: اِی. او. اسکات، منتقد نیویورک تایمز

 

مترجم: پویا مشهدی محمدرضا

سینمای جهان

آیا اسکار به اقلیت‌ها به چشم شهروندان درجه دو نگاه می‌کند؟

اسکار

وصال روحانی: چند روز پس از اعلام نامزدهای «اسکار ۲۰۲۰» و فروکش کردن نسبی غوغاهای آن به‌نظر می‌رسد بخت‌های «ژوکر» برای تبدیل شدن به اولین فیلم برگرفته از داستان‌های مصور یا همان کامیک‌بوک‌ها به‌عنوان فاتح اسکار برترین فیلم سال، همان قدر زیاد است که می‌تواند اندک هم باشد. ماجرا، موضوع مقابله بخش مدرن هالیوود با نمادهای ماندگار و سنتی آن است. اگر نت‌فلیکس که با فراهم کردن امکان دانلود فیلم‌های جدید همزمان با اکران عمومی آنها، به هالیوود لطمه تجاری زده (و امسال با جمع‌آوری ۲۴نامزد مجسمه‌های طلایی درعین‌حال یک خدمتگذار صدیق برای کارخانه رویاسازی جلوه کرده) استودیوهای قدیمی نیز امسال بی‌کار ننشسته‌اند و تیرهای تازه و مؤثری را به سمت جوایز نودودومین اسکار پرتاب کرده‌اند.

جوایزی که همچنان مهم‌ترین جایزه سینمایی سال به‌حساب می‌آیند و بر خلاف ۱۵ دوره اخیر اسکار، نه در ماه مارس، بلکه در فوریه و اگر دقیق‌تر بخواهید در ساعات اولیه صبح دوشنبه ۲۱ بهمن به‌وقت تهران در تالار «دالبی تیاتر» شهر لس‌آنجلس و در اجتماع سرشناس‌ترین مردان و زنان هنر سینما توزیع خواهد شد.

عرصه‌ای تنگ

«ژوکر» با کسب ۱۱ نامزدی پیشتاز است؛ فیلمی ساخته تاد فیلیپس و مدیون بازی روانی و فوق‌العاده واکین فینیکس محصول کمپانی برادران وارنر از قدیمی‌ترین استودیوهای هالیوود. سه فیلم دیگر، هر یک با تصاحب ۱۰ کرسی نامزدی در شاخه‌های مختلف «اسکار ۲۰۲۰» عرصه را بر ژوکر و برادران وارنر تنگ‌ کرده‌اند و امیدهای پیروزی‌شان اصلا اندک نیست. «ایرلندی» که بازگشت درخشان مارتین اسکورسیزی به ژانر دلخواهش (آثار گانگستری) به حساب می‌آید و نهمین همکاری این کارگردان خستگی‌ناپذیر را با رابرت دونیرو موجب شده، یکی از این سه فیلم است. فیلم دیگر، «۱۹۱۷» اپیک جنگی سم‌ مندس بریتانیایی برنده غافلگیرکننده دو گلدن‌گلوب مهم ۲۰۲۰ یعنی بهترین فیلم درام و بهترین کارگردانی است. محصولی از کمپانی یونیورسال که لقب «میهمان ناخوانده فصل جوایز» را به خود اختصاص داده است. سومین فیلم ۱۰ نامزده هم طبعاً «روزی روزگاری در هالیوود» جدیدترین ساخته کوئنتین تارانتینوی غیر متعارف و ضد کلیشه‌های رایج است که سونی پیکچرز آن را تهیه کرده و دیگر فاتح گلدن گلوب با کسب سه جایزه مهم بهترین فیلم کمدی یا موزیکال، بهترین فیلم‌نامه و بهترین بازیگر مکمل مرد بود.

از نامزدهای اسکار ۲۰۲۰ بیش‌تر ببینید: صفحه‌ی اختصاصی مرد ایرلندی در آرت‌تاکس

تارانتینو: به خودم رأی نمی‌دهم

کوئنتین تارانتینو پس از اعلام خبر نامزدی‌اش به لس‌آنجلس تایمز گفت هرچند هیچ‌یک از فیلم‌هایش را با هدف خاص بردن اسکار، گلوب یا هر جایزه دیگری نساخته ‌اما از فتح اسکارهای امسال استقبال می‌کند: «رأی من به‌عنوان یکی از اعضای آکادمی علوم سینمایی و هنرهای تصویری به‌عنوان بهترین فیلم سال، نه به فیلم خودم بلکه به فیلم دیگری است که ترجیح می‌دهم اسمش را نیاورم اما اگر آکادمی، اسکار را به من بدهد، با افتخار آن را خواهم گرفت.»

«روزی روزگاری در هالیوود» مثل «ژوکر» ضدکلیشه‌های هالیوود است و به بهانه ترسیم قتل سبعانه شارون تیت همسر رومن پولانسکی توسط دنباله‌روهای چارلی منسون دیوانه در سال ۱۹۶۹، تصویری واقع‌گرایانه از هالیوود گذشته و امروز مقابل بینندگان خود قرار داده و در لوای طعنه‌های همیشگی تارانتینو به‌جامعه‌ای هنری که او از غیرعادی‌ترین مخلوق‌های آن در یک ربع قرن اخیر تلقی شده، هرچیزی و حتی کل هنر فیلمسازی را به سخره گرفته است.

از نامزدهای اسکار ۲۰۲۰ بیش‌تر ببینید: صفحه‌ی اختصاصی روزی روزگاری در هالیوود در آرت‌تاکس

مندس: امسال اسکار را به من نمی‌دهند

اگر «ژوکر» با کنار زدن هشت رقیبش که «جوجو خرگوشه»، «داستان ازدواج» و «فورد مقابل فراری» هم در جمع‌شان هستند، اسکار برترین فیلم سال را نبرد و لجبازی همیشگی آکادمی اسکار در قبال اسکورسیسی که همیشه یک مرد مستقل نیویورکی به‌حساب آمده و تسلیم محض آرمان‌های هالیوودی نبوده استمرار یابد، بخت تارانتینو برای کسب اولین اسکارش در شاخه بهترین فیلم و برترین کارگردانی باز خواهد شد. این در صورتی است که قبول داشته باشیم «۱۹۱۷» چنان بریتانیایی و دور از سلایق امریکایی است که نهاد بسیار سنتی و ضد خارجی آکادمی اسکار آن را به‌اندازه انجمن روزنامه‌نگاران خارجی هالیوود یا همان اهداکنندگان گلدن‌گلوب تحویل نخواهد گرفت و اکثر نامزدی‌های آن را به هیچ خواهد انگاشت. سم مندس که آشکارا به کسب جوایز متعدد بافتا در کشور زادگاهش امید بیشتری بسته است، دراین‌باره به روزنامه گاردین گفت: «اسکار حد کمال در عرصه‌های هنری و نشانه حداکثر پختگی برای سینماگران است اما آکادمی اسکار چون در سال ۱۹۹۹ این افتخار را به من ارزانی داشت (برای فیلم «زیبایی امریکایی») کاملاً قابل فهم است که از اهدای مجدد آن به من خودداری کند.»

گزک‌های کافی در دست منتقدان

آکادمی با حذف مجدد زنان از میان کارگردانان کاندیدای اسکار امسال، یک بار دیگر گزک‌های کافی به‌دست مخالفانش داده تا در این سه روز آکادمی را از هر سو بکوبند و به تبعیض جنسی و نژادی متهمش کنند اما گرتا گارویگ کارگردان زن ۳۷ ساله امریکایی که می‌توانست برای ساختن ورسیون جدید داستان کلاسیک «زنان کوچک» نامزد اسکار برترین کارگردانی شود (و نشد) پس از اعلام اسامی نامزدها به نیویورک‌تایمز گفت: «من گله‌ای ندارم و لابد باید سطح کارم را بالاتر ببرم. اما برایم جای تعجب و سؤال دارد که اگر کارم را به‌عنوان کارگردان تمام و کمال نکرده‌ام، چرا فیلمی که ساخته‌ام، یکی از ۹ نامزد جایزه بهترین فیلم سال است.»

آکادمی اسکار دعواهای دیگری را نیز علیه خویش استمرار بخشیده؛ زیرا به‌جز «سینتیا اریوو»ی نیجریه‌ای‌تبار، هیچ هنرپیشه رنگین‌پوستی را در میان بازیگران کاندیدای اسکارهای امسال قرار نداده؛ حال آن‌که مجموعه نامزدهای این چهار رشته (بهترین هنرپیشه‌های مرد و زن نقش اول و همچنین بازیگران مکمل) به عدد ۲۰ می‌رسد.

فینیکس: یک برنده قطعی

تنها کسی که در میان بازیگران از حالا اسکار را در مشت‌های خود می‌بیند، واکین فینیکس است که قلب و روح و همه‌چیز «ژوکر» به حساب می‌آید اما فراموش نکنیم که بازی آنتونیو باندراس اسپانیایی در «درد و افتخار» و نمایش جاناتان پرایس در «دو پاپ» چیزی در حد شاهکار و محصول پخته‌تر شدن تدریجی آنها در گذر زمان است.

باندراس که ۲۵ سال پیش با نسخه امریکایی فیلم مکزیکی «دسپرادو» در هالیوود مشهور شد، در «درد و افتخار» ساخته هموطنش پدرو آلمودووار همه آن چیزی است که هرگز در «دسپرادو» نمی‌توانست باشد و آن، انسانی است که مفهوم واقعی زندگی را که بخشندگی است، کشف و لمس کرده و دیگر نمی‌خواهد به نکات ظاهری و کم ارزش اکتفا کند. با این همه اگر به شانس دومی میان بازیگران مرد برای رقابت با فینیکس قائل باشیم او کسی نیست جز آدام درایور در «داستان ازدواج» با نمایشی مسحورکننده و پرفورمنسی یادآور بازی داستین هافمن در «کرامر علیه کرامر».

آلمودووار: کاندیدایی سقف توفیق ما است

آلمودووار پس از اعلام کاندیداهای اسکار ۲۰۲۰ و در حالی که نام خودش بین نامزدهای اسکار کارگردانی نیست و «درد و افتخار» هم از جمع نامزدهای اسکار برترین فیلم بیرون مانده، به خبرنگاران در شهر مادرید گفت: «هالیوود در ۲۰ سال اخیر بسیار کوشیده است این نکته را القا کند که دیگر نمی‌خواهد فقط عاملی برای پاسداشت هنر سینما در امریکا باشد و با نامزد کردن خارجی‌ها این معنا را جلوه‌گر ساخته اما حس ما در اروپا هنوز همان است که بود و آن تلقی‌کردن خود به‌عنوان شهروندهای درجه دوم هنر هفتم است. مردان و زنانی که سقف توفیق‌شان در اسکار فقط تا مرز کاندیدا شدن پیش می‌رود و به فتح این جوایز منتهی نمی‌شود.»

بونگ جون-هو: آکادمی اسکار مجبور است ما را ببیند

با وجود این به‌نظر می‌رسد فیلم تحسین‌شده «انگل» محصول کره‌جنوبی با کارگردانی مدرن بونگ جون-هو جایزه اسکار برترین فیلم خارجی (غیر انگلیسی‌زبان) سال را تصاحب کند و این در حالی است که این فیلم در جمع ۹ نامزد برترین فیلم هم جای دارد و خود بونگ جون-هو نیز کاندیدای اسکار برترین کارگردان سال شده است. این فیلم‌ساز که نخل طلای کن را هم برای همین فیلم گرفته، به خبرگزاری یوناپ کره گفت: «صرف‌نظر از اینکه اسکارها را به من و انگل می‌دهند یا نه، این مسأله بسیار اهمیت دارد که هالیوود مجبور شده است سایر نقاط جهان را هم ببیند و این همه خودمحور نباشد. این مسأله به‌اندازه فتح یک اسکار ارزش دارد.»

در ادامه نامزدهای اسکار ۲۰۲۰ را به تفصیل بخوانید:

بازیگر نقش مکمل زن

کتی بیتس در «ریچارد جول»

لورا درن در «داستان ازدواج»

اسکارلت جوهانسون در «جوجو خرگوشه»

فلورنیس پیو در «زنان کوچک»

مارگو رابی در «خبر داغ»

بهترین گریم

خبر داغ

ژوکر

جودی

مالفیسنت

۱۹۱۷

بهترین طراحی لباس

مرد ایرلندی

جوجو خرگوشه

ژوکر

زنان کوچک

روزی روزگاری در هالیوود

 

بهترین فیلم‌برداری

مرد ایرلندی

ژوکر

فانوس دریایی

۱۹۱۷

روزی روزگاری در هالیوود

 

بهترین تدوین صدا

فورد علیه فراری

ژوکر

۱۹۱۷

روزی روزگاری در هالیوود

جنگ ستارگان: خیزش اسکای‌واکر

 

بهترین میکس صدا

به سوی ستارگان

فورد علیه فراری

ژوکر

۱۹۱۷

روزی روزگاری در هالیوود

 

بهترین بازیگر نقش مکمل مرد

تام هنکس روزی زیبا در محله

آنتونی هاپکینز در دو پاپ

جو پشی در مرد ایرلندی

آل پاچینو در مرد ایرلندی

برد پیت در روزی روزگاری در هالیوود

 

بهترین انیمیشن

تربیت اژدها دنیای پنهان

بدنم را از دست دادم

کلاوس

لینک گم شده

داستان اسباب‌بازی ۴

 

بهترین انیمیشن کوتاه

دختر

عشق مویی

کیتبول

به یادماندنی

خواهر

بهترین جلوه‌های ویژه

انتقام‌جویان: پایان بازی

مرد ایرلندی

شیر شاه

۱۹۱۷

جنگ ستارگان: خیزش اسکای‌واکر

 

بهترین فیلم‌نامه‌ی اوریجینال

چاقوکشی

داستان ازدواج

۱۹۱۷

روزی روزگاری در هالیوود
انگل

 

بهترین فیلم‌نامه‌ی اقتباسی

مرد ایرلندی

جوجو خرگوشه

ژوکر

زنان کوچک

دو پاپ

 

بهترین موسیقی متن

ژوکر

زنان کوچک

داستان ازدواج

۱۹۱۷

جنگ ستارگان: خیزش اسکای‌واکر

بهترین آهنگ اوریجینال

داستان اسباب‌بازی ۴

راکت‌من

به سوی ناشناخته‌ها

هریت

 

بهترین بازیگر نقش اصلی مرد

آنتونیو باندراس رنج و افتخار

لئو دی‌کاپریو در روزی روزگاری در هالیوود

آدام درایور در داستان ازدواج

واکین فینیکس در ژوکر

جاناتان پرایس در دو پاپ

بهترین بازیگر نقش اصلی زن

سینتیا آریوو در هریت

اسکارلت جوهانسون در داستان ازدواج

سیرشا رونان در زنان کوچک

شارلیز ترون در خبر داغ

رنه زلوگر در جودی

 

بهترین کارگردان

مارتین اسکورسیزی برای مرد ایرلندی

تاد فیلیپس برای ژوکر

سم مندس برای ۱۹۱۷

کوئنتین تارانتینو برای روزی روزگاری در هالیوود

بونگ جون هو برای انگل

 

بهترین فیلم

فورد علیه فراری

مرد ایرلندی

جوجو خرگوشه

ژوکر

زنان کوچک

داستان ازدواج

۱۹۱۷

روزی روزگاری در هالیوود

انگل

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

 

ادامه مطلب

سینمای جهان

از نزدیک و شخصی با ستاره‌های سینما | اسکارلت جوهانسون

اسکارلت جوهانسون

زیرنویس اختصاصی از آرت‌تاکس: گفت‌وگوی اختصاصی مجله W با اسکارلت جوهانسون درباره‌ی بازیگر و فیلم‌های مورد علاقه‌ی کودکی‌اش، آهنگ‌هایی که دوست دارد و تفاوت میان ستاره‌ها و بازیگران.

فیلم‌ها و بازیگران دوران کودکی

از بین سینمایی‌ها از پاتریک سوویزی خوشم می‌اومد. هنوزم ازش خوشم می‌یاد! وقتی بچه بودم دوست داشتم جای جودی گارلند باشم. مامانم یه سینمادوست حسابی بوده و هست. من با دیدن فیلم‌های عصر طلایی و موزیکال‌ها بزرگ شدم، موزیکال‌های راجرز و همرستین. با دیدن فیلم‌هایی از دهه‌ی هفتاد بزرگ شدم که فکر می‌کنم برای دیدن بعضی‌‌‎هاشون سنم زیادی کم بود. به طور مثال فیلم محله‌ی چینی‌ها رو وقتی نُه ساله بودم دیدم. آهنگ‌های جودی گارلند رو نمی‌خونم.

برای تماشای دیگر ویدیوهای از نزدیک و شخصی با حضور ستاره‌های سینما این‌جا ببینید.

آهنگ‌های دوران کودکی

آهنگ‌های کارائوکه‌ی موردعلاقه‌م… آهنگ «رؤیاها» از فلیتوود مک رو دوست دارم، آهنگ «نیویورک ایالت ذهن» بیلی جوئل هم همین‌طور. شاید هم اگه حس کنم خیلی سرحالم از گروه کوئین بخونم. آهنگ «راپسودی بوهمی» رو دوست دارم.

وقتی من بچه بودم دیو و دلبر خیلی معروف شده بود. صحنه‌ی اولش رو اجرا می‌کردیم که بل درباره‌ی شهر کوچیک‌شون آواز می‌خونه. خواهرم همیشه بل بود و من نقش بقیه‌ی شهر رو بازی می‌کردم!  نمی‌خواستم بل باشم. می‌خواستم نونوا باشم، شمع‌ساز باشم، اون سه تا دختری باشم که از گاستون خوش‌شون می‌اومد، می‌خواستم خودِ گاستون باشم، می‌خواستم لفو باشم… همه‌شونو دوست داشتم.

بازی‌های دوران کودکی

برای کریسمس مامانم کاتالوگ «تویز آر آس» رو به ما می‌داد که ما دور یکی دو تا چیزی که می‌خواستیم خط بکشیم. یه سال، حالا به هر دلیلی، من یه چادر می‌خواستم. یه چادر پارک ژوراسیک بود که مامانم برام خرید. چادر رو وسط یه اتاق فسقلی که با خواهرم شریک بودیم بر پا کردم و حدود یه سال، همون تو زندگی کردم! به چشم اتاق خوابم می‌دیدمش، ولی توی اتاق‌ خواب بود. اتاق خواب توی اتاق خواب شده بود. اون تو کتاب می‌‌خوندم، بازی می‌کردم، خلاصه عاشقش بودم. خیلی باحال بود، چون شب‌ها چراغ‌قوه می‌انداختم روی دیواره‌هاش و دورم پر دایناسور بود. بوی خیلی بدی هم می‌داد، به احتمال زیاد سمی بود! ولی خیلی خوب بود. حاضرم دوباره برای بچه‌ی خودم بخرمش. بعد از یک سال، خواهرم گفت این دیوونه‌بازی‌یه!

می‌خواهی بازیگر بشی یا ستاره‌ی سینما؟

وقتی تقریبن نُه سالم بود، در فیلم «انگیزه‌ی عدالت» با لارنس فیشبرن بازی می‌کردم. برای فیلم سفر کرده بودیم و سوار هواپیما بودیم. توی راهرو از کنارش رد شدم که ازم پرسید: هی، بذار یه چیزی ازت بپرسم؛ می‌خوای بازیگر شی یا ستاره‌‌ی سینما؟ توی ذهنم درست نفهمیدم منظورش چی‌یه. فکر می‌کردم می‌شه جفتش بود، نه؟ اما در واقع داشت ازم می‌پرسید که برای کار کردن آماده‌ام یا نه. من چنین برداشتی کردم که اگه هدف نهایی‌ت ستاره شدن باشه، با بازیگر شدن خیلی فرق داره.

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

آنونس

تریلر فیلم Ordinary Love / عشق معمولی | سایه‌ی سرطان بر زندگی مشترک

تریلر فیلم Ordinary Love

زیرنویس فارسی اختصاصی از آرت‌تاکس: تریلر فیلم Ordinary Love را به کارگردانی لیزا باروس دسا و گلن لیبرن و بازی لیام نیسون و لسلس منویل با کیفیت دلخواه ببینید

در کنار تماشای تریلر فیلم Ordinary Love از این فیلم بیش‌تر بدانید:

«عشق معمولی» یک فیلم درام و رومانتیک به کارگردانی لیزا باروس دسا و گلن لیبرن است که برای اولین بار در سپتامبر ۲۰۱۹ در فستیوال فیلم تورنتو اکران شد.

در کنار تماشای تریلر فیلم Ordinary Love ببینید:

تریلر فیلم Never, Rarely, Sometimes, Always با بازی سیدنی فلنیگان

این فیلم درباره‌ی تام و جوآن است، زوجی که سالیان طولانی را با عشق کنار یکدیگر گذرانده‌اند. اما با پی بردن به این‌که جوآن به سرطان سینه مبتلا شده است، آن‌ها باید خود را با شرایط جدید وفق دهند و کنار یکدیگر از سختی‌ها گذر کنند.  بازیگران نقش اصلی این فیلم لیام نیسون و لسلس منویل

هستند و از دیگر بازیگران آن می‌توان به دیوید ویلمت و آمیت شا اشاره کرد. این فیلم در تاریخ چهاردهم فوریه ۲۰۲۰ توسط کمپانی فوکس فیچرز در آمریکا پخش خواهد شد

 

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

محبوب‌ترین‌ها