با ما همراه باشید

زیرنویس فارسی اختصاصی از آرت‌تاکس: شیلین وودلی و جیمی دورنان ، بازیگران فیلم 50 Shades of Gray، از طریق گوگل به سوالات مردم پاسخ می‌دهند.

چرا شیلین وودلی افتاده بود زندان؟

رفته بودم زندان چون چند سال قبل از بین چهارصد نفر آدم در تظاهرات علیه احداث خط لوله داکوتا، من رو کشیدن بیرون. هزاران نفر در حال اعتراض بودن. قرار بود یه خط لوله‌ی خطرناک بسازن و من داشتم از طریق فیس‌بوک آنلاین اعتراضات رو نشون می‌دادم و یه عالمه آدم داشتن اتفاقاتی رو که در حال افتادن بود تماشا می‌کردن. پلیس‌ها از بین جمعیت من رو گرفتن، چون طبق گفته‌شون اجازه‌ی حضور رو در اون‌جا نداشتم و به خاطر همین دستگیر شدم.

در کنار تماشای گفت‌وگوی شیلین وودلی و جیمی دورنان ببینید:

گفت‌وگو با دیزی ریدلی | از طرف‌داری آرسنال تا جنگ ستارگان

چرا شیلین وودلی فعال محیط زیسته؟

راستش من خیلی از کلمه‌ی فعال خوشم نمی‌یاد. به نظرم باعث تفرقه بین مردم می‌شه و می‌گه که کار یه نفر از اون یکی بهتره. همه‌مون داریم بهترین تلاش‌مون رو می‌کنیم. من بچه ندارم و مسئولیتم زیاد نیست، برای همین می‌تونم انرژی زیادی روی مسأله‌ی محیط زیست و محافظت ازش بذارم تا اگه زمانی‌ بچه‌دار شدم محیط خوبی برای زندگی داشته باشن و بعدم بچه‌هاشون زندگی خوبی داشته باشن. به نظرم مهمه که در حق چیزی لطف کنیم که این همه در حق ما لطف کرده: کره‌ی زمین.

 

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سینمای جهان

نقد فیلم «راه بازگشت»: رستگاری در چهار کوارتر | The Way Back Review by Hamid Reza Soleimani

نقد فیلم The Way Back

نقد فیلم «راه بازگشت / The Way Back» | نوشته‌ی حمیدرضا سلیمانی، عضو حلقه‌ی منتقدان آرت‌تاکس، برای فیلم «راه بازگشت» به کارگردانی گاوین اوکانر و با بازی بن افلک

رستگاری در چهار کوارتر

«راه بازگشت» پایه‌های درامش را در محل تلاقی دو کلیشه‌ی امتحان پس داده‌ی قدیمی سینمای آمریکا بنا کرده است. از یک طرف داستان بارها تعریف‌شده‌ی بازنده‌ی ناامیدی است که روزگار فرصتی دوباره برای رستگاری به او می‌دهد، از این زاویه شمایل سینمایی بن افلک در «راه بازگشت» شاید بیش از همه یادآور شخصیت پل نیومن در «حکم دادگاه» سیدنی لومت باشد. هر دو مردانی که روزی «برای خود‌‌شان کسی بوده‌اند» ولی در گذر از گذشته‌ای تلخ و پر از رنج و مرارت، شکوه و روشنی زندگی‌شان خاموش شده و حالا جز یک شخصیت الکلی تندمزاج به آخرخط‌رسیده دیگر چیزی از‌‌شان باقی نمانده. طناب نجات از قعر چاه تاریک شکست و اندوه برای فرانک گالوین «حکم دادگاه» میل به برقراری عدالت است و برای جک کانینگهام «راه بازگشت» تلاش برای پیروزی تیم کوچک دبیرستان محل تحصیلش در مسابقات منطقه‌ای. دادگاه فیلم لومت و زمین بسکتبال فیلم اوکانر، هیچ‌کدام بدل به موضوع اصلی داستان‌شان نمی‌شوند بلکه هر دو بستری هستند برای روایت سرگذشت مردانی که برای آن‌ها مبارزه با رقیب بیرونی تنها بهانه‌ای است برای روبه‌رو‌شدن با هیولای ترس و پشیمانی و تلاش برای غلبه‌کردن بر آن، فرصتی دوباره برای این‌که با خود‌‌شان و دنیای اطراف‌‌شان به صلح برسند و ایمان ازدست‌رفته‌‌‌شان را به زندگی بازیابند.

از این منظر، فیلم بار اصلی پرداخت دراماتیکش را بر دوش بن افلک -که چندماه قبل از شروع فیلم‌برداری دوره‌ی بازتوانی ترک اعتیاد به الکلش را به پایان رسانده بود- گذاشته و او هم با موفقیت توانسته تصویری باورپذیر و هم‌دلی‌برانگیز و به‌شدت شخصی از مردی آسیب‌پذیر در آستانه‌ی فروپاشی عصبی ترسیم کند. آن‌چه نقش‌آفرینی او را در «راه بازگشت» تأثیرگذار و تماشایش را دل‌پذیر کرده، غیبت آن هوش و جسارت اغراق‌شده و coolبودن مصنوعی و متظاهرانه‌ای است که پاشنه‌ی آشیل اجراهای او در یک دهه‌ی اخیر از «آرگو» تا «دختر گم‌شده» بوده. اجرای او از شخصیت جک کانینگهام، نگاه‌های پر از درد و پشیمانی، بغض‌های فروخورده و رنجی که برای حفظ غرور مردانه‌اش متحمل می‌شود، در کارنامه‌ی کاری افلک احتمالن همان نقطه‌ی اوجی است که بسیاری انتظار داشتند او خیلی زودتر از این‌ها به آن برسد.

در کنار مطالعه‌ی نقد فیلم The Way Back ببینید:

تریلر فیلم The Way Back / راه بازگشت | برگشت از مسیری اشتباه

کلیشه‌ی دومی که «راه بازگشت» ساختار روایی خود را بر پایه‌ی آن برپا کرده، سنت سابقن پرطرفدار فیلم‌های ورزشی است؛ دسته‌ای از فیلم‌های فرهنگ‌ساز و تنیده‌شده در پاپ‌کالچر که در زمانه‌ی ما دیگر رونق دهه‌ی ۸۰ و ۹۰ میلادی را ندارند (از۸۷ فیلم نامزد اسکار بهترین فیلم در دهه‌ی گذشته تنها ۳ مورد را می‌توان در دسته‌ی فیلم‌های ورزشی جای داد). داستان تیم همیشه شکست‌خورده و شلخته و باری‌به‌هرجهتی که با ورود یک مربی جدید متحول می‌شود و در مصاف با غول‌ها سعی در بازیابی اعتمادبه‌نفس و عظمت ازدست‌رفته‌اش برمی‌آید، از کهن‌الگوهای فیلم ورزشی است که امتحانش را پیش از این‌بارها پس داده و در این‌جا نیز حداقل در نیمه‌ی اول موتورمحرکه‌ی داستان فیلم می‌شود. اما گوین اوکانر که پیش از این در دو فیلم قبلی‌اش یعنی «معجزه» و «مبارز» توانایی‌اش را در پردازش درامی با تمرکز بر روابط انسانی و عاطفی پیچیده در پس‌زمینه‌ی رقابت‌های ورزشی نشان داده بود، این‌جا عامدانه سعی کرده است تا به‌خصوص در نیمه‌ی دوم فیلم، داستان تیم بسکتبال و موفقیت/شکستش را به پس‌زمینه براند و تلاش کند تا درگیری‌های ذهنی شخصیت جک را برجسته‌تر سازد. اما هرچه‌قدر فیلم در پردازش شخصیت جک و درد و رنجی که زندگی به او تحمیل کرده موفق عمل می‌کند، در پردازش سایر وقایع و شخیصت‌ها تنبل، کند و بدون هدف است. شخصیت‌های فرعی و خرده‌داستان‌های‌ آن‌ها در عمل تنها نقش پرکردن ز‌مان فیلم را به‌عهده گرفته‌اند و نه به درک شخصیت جک کمک بیش‌تری کرده و نه در پیش‌برد پی‌رنگ فیلم نقش با اهمیت و تعیین‌کننده‌ای بازی می‌کنند.

اما گناه نابخشودنی خالقان اثر بیش از همه شاید این باشد که در اثری که تقریبن تمام نقاط عطفش برای بیننده‌ی حرفه‌ای از همان ابتدا قابل پیش‌بینی است، دست به هیچ‌گونه ریسک -حتا ناموفق و ناقص- در مسیر شخصیت‌پردازی و طراحی نقاط داستانی نمی‌زنند و تنها به انتقال تمرکز فیلم از تلاش‌ها و ناکامی‌های تیم بسکتبال در نیمه‌ی اول به درگیری‌های شخصی جک در نیمه‌ی دوم قانع می‌شوند. آزمودن یک مسیر بدیع و نو در داستانی با مختصات فوق شاید می‌توانست اندکی از کرختی روایت بکاهد و جبرانی باشد برای فقر پرداخت شخصیت‌های مکمل؛ اتفاقی که البته رخ نمی‌دهد.

تیجه‌ی نهایی، فیلمی شده که به‌جز بازی دیدنی بن افلک غافل‌گیری دیگری ندارد و با این‌که تماشای آن آزاردهنده نیست ولی در نهایت تماشاگر را راضی و شگفت‌زده هم به خانه نمی‌فرستد. «راه بازگشت» بیش‌تر شبیه تیم بسکتبالی است که مربی‌اش آن‌قدر شیفته‌ی تک‌ستاره‌ی خود شده که نقش باقی بازیکنان، دیسیپلین و با برنامه‌ای از پیش تعیین‌شده به مصاف رقیب رفتن را به کل فراموش کرده، و برای پیروزی، تنها به ستاره‌ی طلایی‌اش اتکا می‌کند و خب همه می‌دانیم عاقبت چنین تیمی چه خواهد بود.

نوشته‌ی حمیدرضا سلیمانی

در کنار مطالعه‌ی نقد فیلم The Way Back بخوانید:

درباره‌ی «مرد نامرئی» ساخته‌ی لی ونل نوشته‌ی حمیدرضا سلیمانی | زنی تحت‌ تأثیر

The Way Back Review by Hamid Reza Soleimani

The Way Back bases its drama on two old and proven clichés of American cinema. From one point, it’s the ever known story of a hopeless loser which gets another chance to prove himself. And then there’s the sports drama aspect; the story of a beaten down team that changes completely with the introduction of a new manager.

What makes Ben Affleck’s performance stand out and enjoyable is the lack of that exaggerated smartness and his fake coolness which was missing from the likes of Argo and Gone Girl. His portrayal of Jack Cunningham with eyes full of sorrow and the pain he hides behind his manliness makes a point that his career’s downward spiral is yet to come.

The unforgivable sin by the creators is that where every major point in the story is worn out and predictable, it takes no risk in its characters or narrative. So it results in a mediocre movie with a brilliant performance from Affleck and that’s it. It’s not painful to watch, but it doesn’t wow its audience in the end.

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

سینمای جهان

احمد بهرامی در گفت‌وگو با «فرد فیلم رادیو» از «دشت خاموش» می‌گوید | Ahmad Bahrami talks about The Wasteland in Venice 2020

احمد بهرامی ونیز ۲۰۲۰

در آرت‌تاکس ببینید: احمد بهرامی با فیلم «دشت خاموش» موفق به کسب جایزه‌ی بهترین فیلم در بخش افق‌های فستیوال ونیز ۲۰۲۰ شود. نگاهی خواهیم داشت به صحبت‌های احمد بهرامی درباره‌ی فیلم «دشت خاموش» با برنامه‌ی «فرد فیلم رادیو» در حاشیه‌ی ونیز ۲۰۲۰

احمد بهرامی در ونیز ۲۰۲۰:
گفت‌وگو با «فرد فیلم رادیو» درباره‌ی فیلم «دشت خاموش»

احمد بهرامی:

این فیلم قصه‌ی همه‌ی آدم‌هاست که در فضای صنعتی درگیر کار هستیم. انگار در دایره‌ای به دور خود می‌چرخیم و تنها کسانی که مانند شخصیت اصلی فیلم شجاع باشند، می‌توانند از آن رهایی یابند.

مدل فیلم‌سازی من به گونه‌ای است که زمان و جغرافیا در آن معنا ندارد. درست مانند «دشت خاموش».

[درمورد سیاه و سفید بودن فیلم] چشم انسان به حالت طبیعی جهان را به صورت رنگی می‌بیند اما از طریق عکس و سینما این امکان را در اختیار ما قرار داده شد تا آن را به صورت سیاه و سفید هم تماشا کنیم که بسیار هیجان‌انگیز است.

[درمورد نقش کارفرما و زن در فیلم] به طور کلی در این فیلم هیچ کاراکتری کاملن سیاه یا کاملن سفید نیست. آن‌ها در طیفی از سیاهی و سفیدی قرار می‌گیرند که این موضوع در قبال کارفرما و زن نیز صدق می‌کند. کارفرما احساس می‌کند که باید از زن حمایت کند و زن نیز نیازمند آن است. نمی‌خواهم بیانیه صادر کنم که تمامی زنان به یک تکیه‌گاه احتیاج دارند، اما در این دهه و دهه‌های گذشته این‌گونه بوده که خانم‌ها احتیاجی به یک تکیه‌گاه داشته‌اند. در جهان فیلم من نیز زن تکیه‌گاهش را در نزد کارفرما پیدا می‌کند.

ببینید: مجید مجیدی در گفت‌وگو با «فرد فیلم رادیو» از خورشید می‌گوید 

Ahmad Bahrami talks about The Wasteland in Venice 2020

Ahmad Bahrami is at FRED Film Radio to presen his new film The Wasteland, at Venice Film . Interview by Matt Micucci.

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

آنونس

تریلر فیلم «دادگاه شیکاگو ۷»؛ جدیدترین ساخته‌ی آرون سورکین | The Trial of the Chicago 7 Official Trailer

تریلر فیلم The Trial of the Chicago 7

زیرنویس فارسی اختصاصی از آرت‌تاکس: تریلر فیلم «دادگاه شیکاگو ۷ / The Trial of the Chicago 7» به نویسندگی و کارگردانی آرون سورکین و با بازی ساشا بارون کوهن، ادی ردمین، یحیی عبدالمتین دوم، جرمی استرانگ، جوزف گوردون لویت، مایکل کیتون و توماس میدلتیچ

تریلر فیلم The Trial of the Chicago 7 جدیدترین ساخته‌ی آرون سورکین

فیلم جدید آرون سورکین، «دادگاه شیکاگو ۷»، برگرفته از داستان واقعی گروهی از معترضان ضد جنگ ویتنام به نام شیکاگو ۷ است که در اواخر سال ۱۹۶۹ متهم به دسیسه‌چینی و تحریک مردم به شورش شدند.

سورکین فیلم‌نامه‌ی «دادگاه شیکاگو ۷» را در سال ۲۰۰۷ نوشت و قصد داشت آن را در اختیار استیون اسپیلبرگ قرار دهد تا او فیلم را کارگردانی کند، اما در پی اعتصابات ۲۰۰۸-۲۰۰۷ نویسندگان آمریکایی و کمبود بودجه، اسپیلبرگ از این پروژه کناره‌گیری کرد و در سال ۲۰۱۸ اعلام شد که خود سورکین آن را کارگردانی خواهد کرد.

در این فیلم بازیگرانی از جمله ساشا بارون کوهن، ادی ردمین، یحیی عبدالمتین دوم، جرمی استرانگ، جوزف گوردون لویت، مایکل کیتون و توماس میدلتیچ نقش‌آفرینی کرده‌اند.

در ابتدا قرار بوده «دادگاه شیکاگو ۷» توسط کمپانی پارامونت پیکجرز اکران شود، اما با همه‌گیری ویروس کرونا، سهم آن به نتفلیکس فروخته شد.

این فیلم در تاریخ ۱۶ اکتبر ۲۰۲۰ به صورت دیجیتال از شبکه‌ی نتفلیکس عرضه خواهد شد.

 

The Trial of the Chicago 7 Official Trailer

Netflix has released the first trailer for The Trial of the Chicago 7. Aaron Sorkin’s new film is based on the true story of seven activists who were charged with conspiracy and inciting to riot by the US government, after protests broke out during the 1968 Democratic National Convention

Sorkin originally wrote the screenplay in 2007, with the intent of Steven Spielberg directing the film with mostly unknown actors. After the 2007 Writers Guild of America Strike and budget concerns forced Spielberg to drop out as director, Sorkin was announced as director in October 2018, and much of the cast joined that same month

The film was originally scheduled by Paramount Pictures on September 25, 2020, before going wide on October 16, 2020. But due to the movie theater closures because of the COVID-19 pandemic restrictions, it is now scheduled to be released in select theaters in September, and digitally on Netflix, October 16, 2020.

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در توئیتر، تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

محبوب‌ترین‌ها