با ما همراه باشید
نقد آلبوم Fear Inoculum نقد آلبوم Fear Inoculum

موسیقی

نقد آلبوم Fear Inoculum | پاداش سکوت

منتقد ورایتی، آ. د. آموروسی، در نقد آلبوم Fear Inoculum می‌گوید:

در کنار نقد آلبوم Fear Inoculum ببینید:

بیست‌وپنجمین سال‌مرگ کرت کوبین | همان‌طور که هستی بیا

Tool ناهنجاری بزرگ هوی متال است. اگرچه این گروه غرق در پیچیدگی‌های ریتمیک King Crimson، دووم رو به زوال Black Sabbath و پوچی به شدت دفرمه شده‌ی Faith No More است، درون‌مایه‌ی اصلی این گروه همواره شامل خشمی متمرکز و تهاجمی دقیق و سرکش است که تنها منحصر به آن‌هاست. به هر حال، هیچ گروهی تا به حال مانند Tool نیامده اما با این حال ۱۳ سال از آخرین باری که این گروه دقت سخت‌گیرانه‌ی خود را به آهنگی جدید اختصاص داده گذشته است.

Tool گروهی از تک‌تیراندازان‌اند که شدت نیروی زیادی را در هر کدام از پنج آلبوم طلایی و پلاتینی خود، از Undertow در ۱۹۹۳ گرفته تا ۱۰۰۰۰ Days در ۲۰۰۶، نشان داده‌اند. حفظ و نگهداری تخیلات مخاطبان آلبوم‌های پلاتینی، مخصوصاً با صدای رمزآلود و جبری ترسناکی که دارند کاری سخت به نظر می‌رسد. ولی مینارد جیمز کینن به جای زحمت حفظ آن پایگاه طرفداری را به جان خریدن، وقت خود را در سال‌های اخیر به دغدغه‌های انفرادی خود مانند A Perfect Circle، Pucifer و شراب‌سازی اختصاص داده است (فیلم «خون در شراب» محصول ۲۰۱۰ که او درباره‌ی کاشت انگور در آریزونا ساخته یکی از بهترین کارهایی است که او انجام داده).

سیزده سال پس از آخرین انتشار آلبوم گروه، بازگشت آن‌ها به ضبط Fear Inoculum  اتفاق افتاد که شامل آهنگ‌هایی دعاگونه است که یا از ۱۰ دقیقه بیش‌ترند و یا دو دقیقه بیشتر نیستند. در قطعه‌ی ۱۱ دقیقه‌ای آغازین، Tool ابتدا خود را لغزنده و جذاب نشان می‌دهد و سپس ضربات کوبنده‌ی درام دنی کِری، صدای جیغ و واضح گیتار آدام جونز و صدای زیر و نفس‌گیر کینن و مجموعه‌ی اشعار روی یخچالی ویلیام اس. باروز را به سر شنونده می‌کوبد. Tool متفکرانه و به نرمی ملودی قطعه‌ی اول را، که با صدای سنج و طبلا آغاز می‌شود، اجرا می‌کند تا به غرش لحظه‌ی هم‌سرایی آهنگ برسد.

دینامیک آرام/پر سر و صدا/آرام از زمان گروه‌های پست-پانک دیوانه و قوی‌ای مانند Pixies و Nirvana فرزند گرانج آن‌ها رایج بوده است. اما این گروه‌ها در نهایت چهار دقیقه به این دینامیک اختصاص می‌دادند اما Tool آن دینامیک را به سفر شبانه‌ای طولانی در صحرایی بدون ماه تبدیل می‌کند. آهنگسازی و ضبط قطعاتی با آغازهایی به طرز دردآوری زمان‌بر و بعد حفظ آن تنش برای ۱۱ دقیقه نیاز به صبر دارد.

در کنار نقد آلبوم Fear Inoculum ببینید:

شهریار صیقلانی در گفت‌وگو با آرت‌تاکس از موسیقی راک در ایران تا اجرای اختصاصی دو قطعه از آثارش

Pneuma با ملودی‌های زخمه‌ای/اسلش گیتار و ریتم‌های لرزاننده نیز به طرز مشابهی ملودی بیگانه و نیمه‌شبانه‌ای دارد که این جا با مجموعه‌ای از اشعار با این موضوع همراه شده است که چگونه روح «محدود به جسم است» ولی «می‌تواند به آن چه ورای این جسم است دست یابد». شکوه پیوسته‌ی این قطعه مایه‌ی تحیر است و لحنی اشتیاق‌آمیز مشابه قطعه‌ی پرستش‌وار Lazarus دیوید بویی دارد اما با این تفاوت که آن شدت حضور مرگ در همین نزدیکی را ندارد. در قطعه‌ی Culling Voices روایتی از صداهای بی‌روح مشابه Lazarus داریم و کینن در این قطعه اتفاق نادری را برای Tool رقم می‌زند: حضور یک هم‌سرایی قابل تعریف و به طرز غیر قابل انکاری جذاب پیش از این که دوباره دینامیک پر سر و صدا/آرام/پر سر و صدا خود را نشان دهد.

کینن با کمی لرزاندن صدای نرم گهگاهی خود با تیک‌های پرکاشن‌های استوانه‌ای و گیتارها وارد بازه‌های تغییر دهنده‌ی فاز قطعه‌ی تقریباً ۱۳ دقیقه‌ای Invincible می‌شود. نه چندان بعدتر، جاستین چنسلر نواختن بیس را آغاز می‌کند و قطعه به سمت ریتمی خفه و تک‌نوازی گیتاری مبهم و افکت صدایی می‌رود که نیمی از آن شبیه ۸۰۸s and Heartbreak کانیه وست و نیمی دیگر شبیه O Superman لاری اندرسون است.

صدای بادهای وحشی و موج‌های متوالی قطعه‌ی بی‌کلام Legion Inoculant به آرامی جای خود را به Descending می‌دهد که حس و حال آن (و شعر آن) به سقوط آزاد کردن، شناور بودن و بی حد و حصر بودن اختصاص داده شده است. اما قبل از این که به این مفهوم آزادی بی حد و حصر عادت کنیم، کینن با صدایی گرفته از حد معمول به شنونده یادآوری می‌کند که «سقوط کردن پرواز نیست. شناور بودن ابدی نیست…». کمی پس از هشدار شوم او، ملودی‌های سریع و ساکت گیتار تاریک‌تر و فشرده‌تر می‌شوند – حتی به سمت حرکت سر خوردن انگشتان در موسیقی بلوز می‌رسند – تا دوباره همه چیز آرام گیرد و موج‌ها به ساحل برخورد کنند. کینن و دوستانش با Descending برانگیزاننده‌ترین لحظه‌ی سینمایی خود را یافته‌اند. لحظه‌ای که بخشی از آن برابر با صحنه‌های پیش از نبرد مایکل بِی و بخشی برابر آسمان سرپناهی است که ارزش وقت برناردو برتولوچی را دارد.

 

در کمال تعجب، به یاد ماندنی‌ترین – حتی متداول‌ترین – قطعه‌ی راک در این آلبوم قطعه‌ی گسترده‌ی ۱۵ دقیقه‌ای ۷empest است که ترکیبی از ریتم گیتارهای لکنت‌دار و تک‌نوازی‌های پشتیبان، ضربه‌های شدید درام و صدایی مخفیانه و غرشی از کینن است.

نه آن قطعه و نه این آلبوم – تمام ۸۵ دقیقه‌ی آن – به اندازه‌ی کارهای موفق Tool در دهه‌ی ۹۰ مانند ۴۶ & 2 یا Sober به یاد ماندنی و گسترده نیستو آن قدر هم مانند آن‌ها بی‌شکل ساخته نشده است. طرفداران سرسخت این گروه مشکلی با بازنگشتن آن‌ها به آن افتخارات تجاریشان نخواهند داشت. آن‌ها اگر منتظر تغییرات تازه و اتفاقات جدیدی برای دانش کهنه‌ی این گروه چهار نفره نبودند پای موسیقی تقریباً یک ساعت و نیمه‌ی Fear Inoculum نمی‌نشستند، چه برسد به این که ۱۳ سال منتظر موسیقی جدید بمانند.

 

ترجمه از پویا مشهدی محمدرضا

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

موسیقی

نقد آلبوم Courage / شجاعت | رها و بی‌قید

نقد آلبوم Courage

منتقد ورایتی، آ. د. آموروسی، در نقد آلبوم Courage می‌گوید:

وقتی همسر و یگانه مدیر سلین دیون، رنه آنجلیل، در ۲۰۱۶ درگذشت، این خواننده‌ی کانادایی که در صدر جدول‌های فروش قرار داشت و  نماد فشن سطح بالا بود مسیر خود را گم کرد. همسرش آهنگ‌ها، تنظیم‌ها و لباس‌های او را انتخاب می‌کرد و همه چیز دیون

شده بود. دیون اما اکنون با وجود همه‌ی توانایی‌هایش تنها شده است

نکته‌‌ی قابل پیش‌بینی و قطعی این است که «شجاعت»، آلبوم بعدی دیون، به سوگواری و برگشت به مسیر اصلی، حس فقدان، به تمامی احساساتی که همه‌ی ما هنگام از دست دادن کسی که دوست می‌داریم پیدا می‌کنیم تقدیم شده است.

در کنار نقد آلبوم Courage بخوانید:

نقد آلبوم Lover تیلور سوئیفت | می‌خواهم با چیزهایی که دوست دارم توصیف شوم!

این وظیفه‌ی دیون در دنیای موسیقی است که لحظه‌ای صمیمی را به چنگ آورد و آن را با درامی کافی ادا کند. بهترین لحظات دیون ترکیبی از سانتی‌مانتالیسمی دمدمی مزاج، نمایشی عظیم و مبالغه‌هایی احساسی است. او ورنر فون براون شگفتی‌ها و سوگ‌های حماسی است.

پس از این که دیون حاشیه‌ی امنی برای خود ایجاد کرد، بهترین کاری که او و تیم تولیدش می‌توانستند انجام دهند این بود که به صدای او تازگی بخشند که قابل درک است. ارزش نوستالژی دهه‌ی نود یکی از دلایل شهرت دوباره‌ی دیون است، حتی اگر هر چیز زیادی کهنه‌ای در عصر امروز سطحی یا مستاصل جلوه کند.

به همین دلیل باشکوه‌ترین و اصیل‌ترین لحظات «شجاعت» درباره‌ی داغ‌داری، ترس و پایان‌پذیری‌اند که دیون با سبکی شوک‌برانگیز از خوانندگی که تنها منحصر به خود اوست آن‌ها را اجرا می‌کند. «برای عاشقی که از دست دادم» که با همکاری سم اسمیت نوشته و توسط استارگیت تولید شده با حس فقدان دست به یقه می‌شود و به طرز زیبایی بر آن فائق می‌آید.

در کنار نقد آلبوم Courage بخوانید:

نقد آلبوم No.6 Collaborations Project | یک دست صدا ندارد

«توپ مخرب» که ترانه‌ای سرودوار از نویسنده و تهیه‌کننده استفان موچیو است آن قدر محاوره‌ای و گفتگومآبانه است که درد را به چیزی تبدیل می‌کند که بتوان با آن سخن گفت. برای درک این مسئله می‌توانید به «مهر هفتم» اینگمار برگمان یا «مرگ در می‌زند» وودی آلن فکر کنید. ترانه‌ی «قوی‌تر خواهم بود» از اِگ وایت ترانه‌نویس ادل و Florence & the Machine به دیون بیوه اجازه می‌دهد تا به بداقبالی خویش بیاندیشد، برای مردی که عمیقاً دوست می‌داشت ابراز دلتنگی کند و سپس با ایمان و استقامت به مسیر خود ادامه دهد.

اوضاع در قطعه‌ای «آرمیدن» که با همکاری سیا و دیوید گتا ساخته شده کمی عجیب می‌شود. همان طور که انتظار می‌رود، صدای دیون پیش از آن که به فریادی از درد برسد با لرزشی احساسات‌برانگیز در آهنگ منتشر می‌شود. ولی متن شعر دیون را در حال روایت داستانی غریب درباره‌ی از دست دادن مردی که دوست می‌داشت نشان نمی‌دهد.

این امر در مورد «عاشقان هرگز نمی‌میرند» نیز صدق می‌کند که وکالی ترک‌خورده و سرشار از احساسات دارد. حتی عنوان آهنگ نیز به طور غمگینانه‌ای یادآور این امر است. سپس او می‌گوید:«اگر عاشقان هرگز نمی‌میرند چرا خداحافظی می‌کنی؟»

دیون در «عاشقان هرگز نمی‌میرند»، به جز در مواقعی که حقه‌های خوانندگی خود را نشان می‌دهد، همان نشانه‌هایی را از nu-R&B و هیپ‌هاپ دارد که مناسب آهنگ‌های آریانا گرانده یا بدتر مناسب هالسی است. دیون همین صدای نوجوان‌مآب را در «ناکاملی‌ها» نیز تکرار می‌کند. آیا او سعی می‌کند با مخاطبانی جوان‌تر ارتباط برقرار کند؟

می‌توان گفت صدای سلین دیون در «شجاعت» رها و بی‌قید است و آماده است تا پا را از عرصه‌ی همیشگی صدایش فراتر بگذارد و به آزمون و خطا بپردازد و در بازی در زمینی که معاصران نوجوان و جوانش در آن هستند شرکت کند. این خود مشکلی نیست. حداقل نیمی از آلبوم فوق‌العاده است ولی نگذارید این به عادت دیون تبدیل شود.

 

ترجمه از پویا مشهدی محمدرضا

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

موسیقی

تیلور سوئیفت در گفت‌وگو با مجله‌ی ووگ: من چیزی بیش‌تر از بدنم هستم!

تیلور سوئیفت

زیرنویس اختصاصی از آرت‌تاکس: به بهانه‌ی انتشار ترانه‌ی Christmas Tree Farm، تیلور سوئیفت با مجله‌ی بریتیش ووگ گفت‌وگویی درباره‌ی ورودش به دهه‌ی چهارم زندگی، زن‌بودن و … انجام داده است

تیلور سوئیفت در گفت‌وگو با مجله‌ی ووگ: من چیزی بیش‌تر از بدنم هستم!

برای شروع دهه‌ی چهارم زندگیم خیلی هیجان‌زده‌ام. حرف‌های خوب درباره‌ی دهه‌ی چهارم زندگی زیاد شنیدم و کمی بیش‌تر احساس امنیت خاطر دارم، یه کم! اما در عین حال، این دهه برام مثل این بود که وارد یه مغازه‌ی لباس‌فروشی بشم، یه عالمه لباس مختلف امتحان کنم و بعدش با لباس عادی خودم از مغازه بیام بیرون و با خودم بگم: همینی که هستم خوبه! برای سی سالگی خیلی هیجان‌زده‌ام.

نقد آلبوم Lover از Taylor Swift

حالا می‌تونم انتخاب کنم که کِی و روی چی کار کنم. هیچ‌وقت هم فراموش نمی‌کنم که چه موهبتی‌یه، چون یه زمانی بود که در طول سال، صد تا برنامه اجرا می‌کردم و فقط هفده سالم بود. کلی خسته می‌شدم، حالا می‌تونم به همون اندازه‌ای کار کنم که می‌دونم توانایی‌ش رو دارم. نعمت بزرگی‌یه، اینو می‌دونم. این‌که بخوای مردم رو راضی نگه داری عیب نیست، فقط زمانی می‌شه بهش گفت عیب که راضی کردن مردم بخشی از شخصیتت بشه؛ اون‌قدر که دیگه نظر خودت رو از تأثیرات بقیه تشخیص نمی‌دی.

یکی از چیزهایی که باعث می‌شه برای دهه‌ی چهارم زندگیم هیجان‌زده باشم، اینه که الان دیگه واقعن می‌تونم پیغام‌های سمّی و نادرست جامعه و فرهنگ رو درباره‌ی بدنم تشخیص بدم. من یه زنم، نه جا لباسی! لازم دارم که در زندگیم احساس سلامت کنم و لازمه که از غذام لذت ببرم. نباید به بدنم فشار بیارم تا نشون بدم که اوضاع تحت کنترلمه.

کلمات محبوبم از بین ترانه‌هایی که در آلبوم معشوق نوشتم این‌ها هستن: «با هر زخمی که از تارهای گیتار روی دستم ایجاد شده، نیروی مغناطیسی مردی رو می‌پذیرم تا معشوق من باشه.» به این فکر می‌کردم که چه‌طوری این همه آهنگ رو با گیتار ساختم و اون‌قدر تمرین می‌کردم که انگشتام خونی می‌شدن و درباره‌ی ناامیدی‌ها، دل‌شکستگی‌ها و تقلاهام ترانه نوشتم.

خوبه که بتونی تمام اتفاقات بدی رو که برات افتاده قبول کنی و ازشون استفاده کنی تا بابت اتفاقات خوب زندگیت قدردان باشی. توصیه‌ی من به دخترهای جوونی که می‌خوان وارد این صنعت بشن اینه که بدونین، چه موفق بشین، چه موفق نشین، کارتون در اومده! ممکنه باهاتون منفی برخورد کنن یا یه اتهام مسخره به‌تون بزنن یا این‌که به خاطر زن بودن‌تون و وجود کلیشه‌ها از هر کارتون ایراد بگیرن؛ پس روی این تمرکز کنین که از نظر خودتون درست یا غلط چی‌یه. این که خودتون فکر می‌کنین باید چه کسی باشین، این‌که چی باحاله، نظر بقیه مهم نیست، چون هیچ‌وقت باهاش هماهنگ نمی‌شین.

 

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

معرفی

معرفی تک‌آهنگ دلتنگ از علیرضا عصار

معرفی تک آهنگ دلتنگ

اختصاصی از آرت‌تاکس: معرفی تک آهنگ دلتنگ را به خوانندگی علیرضا عصار، ترانه‌سرایی افشین مقدم و آهنگ‌سازی علیرضا افکاری با کیفیت دل‌خواه ببینید.

در کنار تماشای معرفی تک آهنگ «دلتنگ» از این قطعه بیش‌تر بدانید:

علیرضا عصار خواننده موسیقی پاپ کشورمان تازه‌ترین تک‌آهنگ خود را با نام «دلتنگ» در فضای مجازی پیش روی مخاطبان خود قرار داد.

در کنار تماشای معرفی آهنگ دلتنگ ببینید:

معرفی آلبوم به من فرار کن از محمدرضا علی‌مردانی

در میان تیم سازنده‌ی این قطعه نام افشین مقدم به عنوان ترانه‌سرا و علیرضا افکاری در مقام آهنگ‌ساز دیده می‌شود.

اولین تجربه‌ی خوانندگی علیرضا عصار به‌طور رسمی، با اجرای قطعه «عیدانه» به سفارش مرکز موسیقی سازمان صدا و سیما با سروده‌ای از مولانا و آهنگ‌سازی فؤاد حجازی در سال ۱۳۷۷ شکل گرفت.

پس از آن عصار در فیلم سینمایی «مرد عوضی» به اجرای قطعه‌ای پرداخت و سپس به همراه محمد اصفهانی، «قدسیان آسمان» را اجرا کرد. هم‌چنین اجرای ترانه« باغ زندگی» جزو برترین کارهای او به حساب می‌آید.

علیرضا عصار نخستین کنسرتش را در سن ۱۶ سالگی در جایگاه نوازنده پیانو در تالار ابوریحان دانشگاه شهید بهشتی اجرا کرد و پس از آن در سن ۲۲ سالگی در تئاتر «پیروزی در شیکاگو» به کارگردانی داوود رشیدی و بازی مهدی هاشمی و فریماه فرجامی در جایگاه نوازنده پیانو حضور یافت.

در کنار تماشای معرفی آهنگ دلتنگ ببینید:

معرفی آلبوم گل رنجیده از علی و محمد سعیدی

علیرضا عصار رکورددار اجرای زنده در سالهای گذشته‌است.

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

محبوب‌ترین‌ها