با ما همراه باشید
نقد آلبوم Fear Inoculum نقد آلبوم Fear Inoculum

موسیقی

نقد آلبوم Fear Inoculum | پاداش سکوت

منتقد ورایتی، آ. د. آموروسی، در نقد آلبوم Fear Inoculum می‌گوید:

در کنار نقد آلبوم Fear Inoculum ببینید:

بیست‌وپنجمین سال‌مرگ کرت کوبین | همان‌طور که هستی بیا

Tool ناهنجاری بزرگ هوی متال است. اگرچه این گروه غرق در پیچیدگی‌های ریتمیک King Crimson، دووم رو به زوال Black Sabbath و پوچی به شدت دفرمه شده‌ی Faith No More است، درون‌مایه‌ی اصلی این گروه همواره شامل خشمی متمرکز و تهاجمی دقیق و سرکش است که تنها منحصر به آن‌هاست. به هر حال، هیچ گروهی تا به حال مانند Tool نیامده اما با این حال ۱۳ سال از آخرین باری که این گروه دقت سخت‌گیرانه‌ی خود را به آهنگی جدید اختصاص داده گذشته است.

Tool گروهی از تک‌تیراندازان‌اند که شدت نیروی زیادی را در هر کدام از پنج آلبوم طلایی و پلاتینی خود، از Undertow در ۱۹۹۳ گرفته تا ۱۰۰۰۰ Days در ۲۰۰۶، نشان داده‌اند. حفظ و نگهداری تخیلات مخاطبان آلبوم‌های پلاتینی، مخصوصاً با صدای رمزآلود و جبری ترسناکی که دارند کاری سخت به نظر می‌رسد. ولی مینارد جیمز کینن به جای زحمت حفظ آن پایگاه طرفداری را به جان خریدن، وقت خود را در سال‌های اخیر به دغدغه‌های انفرادی خود مانند A Perfect Circle، Pucifer و شراب‌سازی اختصاص داده است (فیلم «خون در شراب» محصول ۲۰۱۰ که او درباره‌ی کاشت انگور در آریزونا ساخته یکی از بهترین کارهایی است که او انجام داده).

سیزده سال پس از آخرین انتشار آلبوم گروه، بازگشت آن‌ها به ضبط Fear Inoculum  اتفاق افتاد که شامل آهنگ‌هایی دعاگونه است که یا از ۱۰ دقیقه بیش‌ترند و یا دو دقیقه بیشتر نیستند. در قطعه‌ی ۱۱ دقیقه‌ای آغازین، Tool ابتدا خود را لغزنده و جذاب نشان می‌دهد و سپس ضربات کوبنده‌ی درام دنی کِری، صدای جیغ و واضح گیتار آدام جونز و صدای زیر و نفس‌گیر کینن و مجموعه‌ی اشعار روی یخچالی ویلیام اس. باروز را به سر شنونده می‌کوبد. Tool متفکرانه و به نرمی ملودی قطعه‌ی اول را، که با صدای سنج و طبلا آغاز می‌شود، اجرا می‌کند تا به غرش لحظه‌ی هم‌سرایی آهنگ برسد.

دینامیک آرام/پر سر و صدا/آرام از زمان گروه‌های پست-پانک دیوانه و قوی‌ای مانند Pixies و Nirvana فرزند گرانج آن‌ها رایج بوده است. اما این گروه‌ها در نهایت چهار دقیقه به این دینامیک اختصاص می‌دادند اما Tool آن دینامیک را به سفر شبانه‌ای طولانی در صحرایی بدون ماه تبدیل می‌کند. آهنگسازی و ضبط قطعاتی با آغازهایی به طرز دردآوری زمان‌بر و بعد حفظ آن تنش برای ۱۱ دقیقه نیاز به صبر دارد.

در کنار نقد آلبوم Fear Inoculum ببینید:

شهریار صیقلانی در گفت‌وگو با آرت‌تاکس از موسیقی راک در ایران تا اجرای اختصاصی دو قطعه از آثارش

Pneuma با ملودی‌های زخمه‌ای/اسلش گیتار و ریتم‌های لرزاننده نیز به طرز مشابهی ملودی بیگانه و نیمه‌شبانه‌ای دارد که این جا با مجموعه‌ای از اشعار با این موضوع همراه شده است که چگونه روح «محدود به جسم است» ولی «می‌تواند به آن چه ورای این جسم است دست یابد». شکوه پیوسته‌ی این قطعه مایه‌ی تحیر است و لحنی اشتیاق‌آمیز مشابه قطعه‌ی پرستش‌وار Lazarus دیوید بویی دارد اما با این تفاوت که آن شدت حضور مرگ در همین نزدیکی را ندارد. در قطعه‌ی Culling Voices روایتی از صداهای بی‌روح مشابه Lazarus داریم و کینن در این قطعه اتفاق نادری را برای Tool رقم می‌زند: حضور یک هم‌سرایی قابل تعریف و به طرز غیر قابل انکاری جذاب پیش از این که دوباره دینامیک پر سر و صدا/آرام/پر سر و صدا خود را نشان دهد.

کینن با کمی لرزاندن صدای نرم گهگاهی خود با تیک‌های پرکاشن‌های استوانه‌ای و گیتارها وارد بازه‌های تغییر دهنده‌ی فاز قطعه‌ی تقریباً ۱۳ دقیقه‌ای Invincible می‌شود. نه چندان بعدتر، جاستین چنسلر نواختن بیس را آغاز می‌کند و قطعه به سمت ریتمی خفه و تک‌نوازی گیتاری مبهم و افکت صدایی می‌رود که نیمی از آن شبیه ۸۰۸s and Heartbreak کانیه وست و نیمی دیگر شبیه O Superman لاری اندرسون است.

صدای بادهای وحشی و موج‌های متوالی قطعه‌ی بی‌کلام Legion Inoculant به آرامی جای خود را به Descending می‌دهد که حس و حال آن (و شعر آن) به سقوط آزاد کردن، شناور بودن و بی حد و حصر بودن اختصاص داده شده است. اما قبل از این که به این مفهوم آزادی بی حد و حصر عادت کنیم، کینن با صدایی گرفته از حد معمول به شنونده یادآوری می‌کند که «سقوط کردن پرواز نیست. شناور بودن ابدی نیست…». کمی پس از هشدار شوم او، ملودی‌های سریع و ساکت گیتار تاریک‌تر و فشرده‌تر می‌شوند – حتی به سمت حرکت سر خوردن انگشتان در موسیقی بلوز می‌رسند – تا دوباره همه چیز آرام گیرد و موج‌ها به ساحل برخورد کنند. کینن و دوستانش با Descending برانگیزاننده‌ترین لحظه‌ی سینمایی خود را یافته‌اند. لحظه‌ای که بخشی از آن برابر با صحنه‌های پیش از نبرد مایکل بِی و بخشی برابر آسمان سرپناهی است که ارزش وقت برناردو برتولوچی را دارد.

 

در کمال تعجب، به یاد ماندنی‌ترین – حتی متداول‌ترین – قطعه‌ی راک در این آلبوم قطعه‌ی گسترده‌ی ۱۵ دقیقه‌ای ۷empest است که ترکیبی از ریتم گیتارهای لکنت‌دار و تک‌نوازی‌های پشتیبان، ضربه‌های شدید درام و صدایی مخفیانه و غرشی از کینن است.

نه آن قطعه و نه این آلبوم – تمام ۸۵ دقیقه‌ی آن – به اندازه‌ی کارهای موفق Tool در دهه‌ی ۹۰ مانند ۴۶ & 2 یا Sober به یاد ماندنی و گسترده نیستو آن قدر هم مانند آن‌ها بی‌شکل ساخته نشده است. طرفداران سرسخت این گروه مشکلی با بازنگشتن آن‌ها به آن افتخارات تجاریشان نخواهند داشت. آن‌ها اگر منتظر تغییرات تازه و اتفاقات جدیدی برای دانش کهنه‌ی این گروه چهار نفره نبودند پای موسیقی تقریباً یک ساعت و نیمه‌ی Fear Inoculum نمی‌نشستند، چه برسد به این که ۱۳ سال منتظر موسیقی جدید بمانند.

 

ترجمه از پویا مشهدی محمدرضا

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

موسیقی

هالزی از آلبوم «شیدایی» می گوید | در استودیو خدا هستم در زندگی شخصی فاجعه!

هالزی

زیرنویس اختصاصی از آرت‌تاکس: هالزی در گفت‌وگویی جذاب با برنامه‌ی اپل‌موزیک درباره‌ی ساخت آلبوم «Manic/شیدایی» و زندگی شخصی‌اش می‌گوید.

هالزی: در استودیو خدا هستم در زندگی شخصی فاجعه!

چند وقت پیش قبل از منتشر شدن آلبوم داشتم با چند تا از طرفدارام حرف می‌زدم، داشتم می‌گفتم فکرشم نمی‌تونین بکنین که چه چیزی در انتظارتونه! بعد یه لحظه متوقف شدم و گفتم که نکنه دارم سطح توقع‌شون رو زیادی می‌برم بالا؟ استرس گرفتم!

تو یه چیز رو ثابت کردی و اون اینه که حاضری به طور علنی پیشرفت کنی و یاد بگیری.

ممنون، آره. به دوش گرفتن مسئولیت تجربه‌ی دردناکی‌یه. من این‌طوری فکر می‌کنم اگه قرار باشه همه من رو بابت خصوصیات بدی که فکر می‌کنن دارم، نقد کنن، حداقل می‌تونم داستان رو از زبون خودم بگم و بگم که بدیِ من این نیست، ولی بذارین به‌تون بگم چی‌یه.

در کنار گفت‌‎وگو با هالزی ببینید:

تیلور سوئیفت در گفت‌وگو با مجله‌ی ووگ: من چیزی بیش‌تر از بدنم هستم!

تو نمی‌تونی نظر مردم رو کنترل کنی، اما می‌تونی تأثیرش رو روی خودت کنترل کنی. پیشرفتی هم داشتی؟

آره فکر کنم. مثل وجهه اجتماعی در برابر شخصیت واقعی‌یه. من در این صنعت یاد گرفتم که مهم نیست چه‌قدر رک و صادق باشی، واقعن با اون چیزی که عموم مردم ازت می‌بینن فرق داری.

اما فکر نمی‌کنی الان وقتشه که از صنعت دور شد و به این وضعیت پایان داد؟ تا اون چیزی رو که بهت القا می‌کنن بشکنی؟

آره، بیش‌تر این آلبوم هم درباره‌ی همین بود.من داخل این صنعت پرسه زدم. هیچ‌وقت خودم رو به چشم کسی نمی‌دیدم که قرار باشه موسیقی‌دان یا راک‌استار بشه. توی بیش‌تر آهنگ‌هام انگار یه بغضی هست که می‌گم ببین، من دارم تمام تلاشم رو می‌کنم. تجربه‌های زیادی داشتم که باعث شده مردم از دستم خسته بشن یا حوصله‌شون سر بره . یکی از بهترین و بدترین ویژگی‌های من اینه که مهم نیست چی بشه، همیشه سعی می‌کنم خصوصیات خوب بقیه رو ببینم و به طرز احمقانه‌ای وارد هر موقعیتی که می‌شم، فکر می‌کنم قصد و نیت بقیه هم به اندازه‌ی خودم خالص و صادقانه‌ست. مهم نیست چند بار خلافش بهم ثابت شه؛ دفعه‌ی بعدی هم مثل یه آدم جدید با دید خوب نسبت به بقیه وارد اون موقعیت می‌شم.

در کنار گفت‌‎وگو با هالزی ببینید:

بازگشت دمی لواتو به دنیای موسیقی | بی‌صدا فریاد کن!

حالا که موفقی زندگی شخصیت چه‌طوره؟

فاجعه‌ست! یه فاجعه به تمام معنا! تنها پناهگاه من روی صحنه و موقع خوندن آهنگ‌های قدیمی‌مه.

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

موسیقی

بازگشت دمی لواتو به دنیای موسیقی | بی‌صدا فریاد کن!

دمی لواتو

زیرنویس اختصاصی از آرت‌تاکس: دمی لواتو ، خواننده‌ی مشهور موسیقی پاپ، که با اجرای دیدنی‌اش در مراسم گرمی دیده شد، از بازگشتش به صحنه می‌گوید.

 

بازگشت دمی لواتو به دنیای موسیقی | بی‌صدا فریاد کن!

 

به عنوان کسی که روی توانایی‌ها و قابلیت‌هات تمرکز داشته، باید بگم مشخصه که شوق زیادی داری و معلومه که می‌خوای در زندگیت چی به دست بیاری. اما بعد از جولای متوجه شدی که مجبوری از خیلی‌هایی که می‌شناختی یا حتا نمی‌شناختی کمک بخوای تا کمکت کنن که از اون شرایط بیای بیرون. می‌خوام ببینم روت چه تأثیری داشته؟ به عنوان کسی که این‌قدر دقیق و مستقل بوده؛ که آخرش بفهمی برای گذر از یک مرحله، نیاز به کمک بقیه داری.

دمی لواتو: خب، باید بگم آدم‌هایی که نمی‌شناختم بیش‌تر به من کمک کردن تا اونایی که می‌شناختم! چون اگه اون آدم‌های زندگیم بهم کمک کرده بودن، کارم به اون‌جا نمی‌کشید. کمک‌هایی که به من شد، از طرف افرادی بود که در مراکز درمانی و پیش دکترها دیده بودم که به زندگی و مسیر الانم کمک زیادی کردن.

در کنار گفت‌‎وگو با دمی لواتو ببینید:

تیلور سوئیفت در گفت‌وگو با مجله‌ی ووگ: من چیزی بیش‌تر از بدنم هستم!

 تونستی اون افرادی رو که فهمیدی تأثیر خوبی روت نداشتن از زندگیت حذف کنی؟

دمی لواتو: آره. البته هنوز ادامه داره. با ملاقات کردن با مردم و ورودشون به زندگیت، هر بار باید تصمیم بگیری که این شخص کسی هست که بخوام توی زندگیم نگه دارم یا نه. اگه تأثیر خوبی روت می‌ذاره و از شیوه‌ی زندگی کردنت حمایت می‌کنه، نگه‌ش دار. اما اگه برای مسیری که انتخابش کردی سودمند نیست، نیازی نیست که توی زندگیت باشن.

در کنار گفت‌‎وگو با دمی لواتو ببینید:

نقد آلبوم Rare سلنا گومز | گذشتن از گذشته

 فکر می‌کنی در گذشته در قضاوت آدم‌ها دچار خطا شدی؟

دمی لواتو: فکر کنم هنوز هم اشتباه می‌کنم. این یه بخشی از بزرگ شدنه. وقتی مردم وارد زندگیت می‌شن و باهاشون آشنا می‌شی، تمام زندگیت در حال یاد گرفتن هستی. مگر این‌که صد سالت باشه و کلی تجربه داشته باشی، در غیر این‌صورت بلافاصله نمی‌شه فهمید کی برای تو خوبه و کی بده. بعضی وقت‌ها گول می‌خوری، گاهی وارد روابطی می‌شی که فکر می‌‌کنی سالم هستن و بعد می‌فهمی نه، اصلن این‌طوری نبوده. موضوع این نیست که آگاه نباشی و نفهمی؛ موضوع اینه که طول می‌کشه تا بفهمی. حالا با یه حرکت‌ اونا یا این‌که خودت حرکتی بکنی که بفهمی این رابطه درست نیست. من فهمیدم که این اتفاق مدام تکرار می‌شه و هر بار یه تجربه‌ست که ازش درس می‌گیری.

برای موسیقی‌ای که قراره بیرون بدم هیجان‌زده‌ام. چند تا آهنگ هم با افراد دیگه کار کردم که خیلی باحاله. قراره سال مهمی باشه. من در لحظه زندگی می‌کنم، هیجانش رو حس می‌کنم و آماده‌ام.

در تجربه‌های متفاوتی دنبال خدا می‌گردم؛ چه در روابط و چه در مفاهیم مختلف. باید متوجه می‌شدم که خدایی که من دنبالشم، خدایی که دوستش دارم و می‌خوام خدای من باشه، هر روز و هر ساعت در دسترسه و درست کنارم‌ و همیشه باهامه. این تغییر باعث شد احساس کنم امنیت بیش‌تری دارم و تازه شدم.

 

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

آرت‌تاکس را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

موسیقی

نقد آلبوم Rare سلنا گومز | گذشتن از گذشته

آلبوم Rare

منتقد ورایتی، جم سٌواد، در نقد آلبوم Rare می‌گوید:

در پایان پخش آلبوم «کمیاب» سلنا گومز، اسپاتیفای به طور اتوماتیک یکی از آهنگ‌های آلبوم قدیمی او، «احیاء» را پخش کرد. پخش شدن پشت سر هم آهنگ‌هایی از آلبوم‌های متفاوت او، این موضوع را به طور کامل مشخص کرد که موسیقی او تا چه حد پخته‌تر شده است. این قضیه شاید با نام آلبوم (که می‌‎تواند به معنای خام و ناپخته باشد) هم در تضاد است!  پیشرفت موسیقایی سلنا گومز یکی از دراماتیک‌ترین اتفاقاتی‌ست که در پنج سال اخیر اتفاق افتاده است. اگر بخواهیم از بهترین آلبوم‌های موسیقی پاپ اخیر یاد کنیم، «کمیاب» سلنا به حتم یکی ازآن‌هایی‌ست که به ذهن‌مان می‌آید.

در کنار نقد آلبوم Rare بخوانید:

نقد آلبوم No.6 Collaborations Project | یک دست صدا ندارد

سلنا گومزو موسیقی‌اش در سال‌های اخیر همین‌طور بوده اند: دقیق و فرهیخته. این موضوع به خصوص در همکاری‌ او با ترانه‌سرایانی چون جاستین ترنتر و جولیا مایکلز دیده می‌شود که ماحاصل آن آهنگی مانند «دروغ‌گوی بد» بود که در سال ۲۰۱۷ ساخته شد. اگرچه نام این آهنگ در فهرست اصلی آلبوم «کمیاب» دیده نمی‌شود، محتوای آن نشانه‌ای بر قدرت و پیوستگی این آلبوم است.

در کنار نقد آلبوم Rare بخوانید:

نقد آلبوم Lover تیلور سوئیفت | می‌خواهم با چیزهایی که دوست دارم توصیف شوم!

از مهم‌ترین آهنگ‌‍‌های این آلبوم می‌توان به «دوباره رقصیدن/ Dance Again» اشاره کرد، ملودی‌ای ملایم اما در عین حال، خوش‌ریتم است و در ذهن تکرار می‌شود. این آهنگ باسی آرام‌بخش دارد و شاید بهترین موسیقی‌ای باشد که او تا به حال ضبط کرده است.

آهنگ پرطرفدار دیگر او، «تو را از دست دادم تا خودم را دوست داشته باشم/Lose You To Love Me»، یک بالاد با حال و هوای آسمانی‌ست که وکال‌های پس‌زمینه مانند ارکستری او را همراهی می‌کنند. در این میان آهنگی ساده‌ اما فریبنده مانند خودِ «کمیاب/Rare» و «خلاص شدن از دست تو/Cut You Off» که بی‌شباهت به آهنگ‌های تیلور سوییفت نیست نیز دیده می‌شوند.

علاوه بر این‌ها، دو آهنگ «Let Me Get Me» و «حلقه /Ring » هم شباهتی به ریتم‌‎های لاتین دارند که مورد آخر یادآور آهنگ محبوب سال ۲۰۰۰  یعنی «لطیف/Smooth»، اثر سانتانا و راب توماس است.

با وجود این‌که نام ترانه‌سراها و آهنگ‌سازهای متعددی در این آلبوم به چشم می‌خورد، آلبوم «کمیاب» به طرز قابل‌ توجهی یکپارچه است. با این‌که صدای گومز قوی نیست و گستره‌ی زیادی را در بر نمی‌گیرد، اما متفاوت است و می‌توان اعتماد به نفس را در آن دید. جمله‌بندی‌ها نیز مناسب و پیغام‌ او به مخاطب روشن است.

اگر پنج سال قبل کسی می‌گفت سلنا گومز یکی از بهترین و به یادماندنی‌ترین آلبوم‌های پاپ اخیر را منتشر می‌کند، با بدبینی طرف مقابل روبه‌رو می‌شد. اما در سال ۲۰۲۰، باید این را باور کنید.

 

نویسنده: جم سٌواد

ترجمه از فرگل سیف‌اللهی

از مجموعه تحلیل‌گران عصر ارتباطات بیش‌تر ببینید:

کیدتاکس Kidtalks.ir | کیدتاکس رسانه تصویری کودکان و نوجوانان

تک‌تاکس Techtalks.ir | اولین رسانه تصویری فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران

ادامه مطلب

محبوب‌ترین‌ها